pl Polish
Grey's Anatomy 5x24 (720p HDTV.DIMENSION) Polish subtitles
Report a problem
Advertisement
Polish transcript
/Lekarze spêdzaj¹ sporo czasu /koncentruj¹c siê na przysz³oœci...
/Planuj¹c j¹...
/Id¹c w jej kierunku.
/Ale w pewnym momencie /zdajesz sobie sprawê,
/¿e twoje ¿ycie /dzieje siê w³aœnie teraz...
Jakieœ zmiany przez noc?
Nie.
/Nie po akademii medycznej, /nie po rezydenturze,
/ale w³aœnie teraz.
/To w³aœnie to. /Jest tutaj.
/Mrugnij, /a nie dostrze¿esz tego.
To szef. Niech ktoœ lepiej pobiegnie po kawê.
Wygl¹dacie jak zmory.
Za 10 minut mam operacjê.
Mer, dasz mi znaæ?
Tak.
- My te¿ powinniœmy iœæ. To pewnie chwilê potrwa. - Shepherd powiedzia³, ¿e obudzi siê rano.
Co ci powiedzia³? Œciemnia³ mi?
Co powiedzia³?
Powiedzia³, ¿e to chwilê potrwa.
Obudzi siê.
Stevens jeszcze siê nie obudzi³a.
Pomijaj¹c to, i tak mam kiepski dzieñ.
Wiêc nie bierz sobie do serca mojego wyrazu twarzy.
- Tak po prostu dzisiaj wygl¹dam. - Powiedzia³ jej pan?
Pani powinna to zrobiæ. I nie braæ sobie do serca jej wyrazu twarzy.
W imieniu oddzia³u chirurgii dzieciêcej,
chcia³abym powitaæ ciê w programie sta¿owym.
- Uda³o siê! Skombinujemy ci parê rolek. - Gratulacje.
No dobrze.
Wiem, ¿e nie wspiera³em ciê po drodze.
Tak czy owak, wspieram ciê teraz.
Staram siê byæ wielkoduszny.
Mo¿e wyjdziesz mi na spotkanie?
ObudŸ siê. ObudŸ siê.
Boli mnie g³owa.
Nie œpisz?
Nie œpisz i mówisz.
Powiedzia³aœ coœ, prawda?
Mów!
Powiedzia³am, ¿e boli mnie g³owa. Przestañ krzyczeæ.
Wezwij Shepherda! Przepraszam.
Grey's Anatomy [5x24] Now Or Never
O co chodzi z przytulaniem O'Malleya?
Spa³em, Cristina.
Ostatniej nocy spa³em po raz pierwszy od...
Spa³em.
No i co...
Przytula³eœ O'Malleya, bo spa³eœ?
Nie, przytula³em O'Malleya, bo ma œwietne wieœci,
które na pewno ci przeka¿e. Ale tak, przypuszczam, ¿e...
Mo¿e przytuli³em go dlatego, ¿e spa³em.
I to dziêki tobie.
Poniewa¿ pojecha³aœ ze mn¹ do mojej mamy,
a ja spa³em, i to bez koszmarów.
To nie byle co, Cristina.
To wszystko.
Mogê byæ lepszym cz³owiekiem dla ciebie, jeœli...
Jeœli mi pozwolisz,
mogê byæ lepszym cz³owiekiem z tob¹.
Nic nie mów.
Po prostu o tym pomyœl, dobrze?
- Dr Bailey, muszê pani o czymœ powiedzieæ. - Nie teraz, O'Malley.
Bêdê siê streszcza³, bo muszê biec na salê operacyjn¹ asystowaæ szefowi.
Myœlê, ¿e bêdzie pani najpierw trochê z³a,
ale mam zamiar zrobiæ coœ wa¿nego
i jestem ca³kowicie pewny swojej decyzji. I myœlê, ¿e koniec koñców bêdzie pani dumna.
Ale zanim to nast¹pi,
prawdopodobnie bêdzie tak: "Coœ ty zrobi³?!".
- Nie mia³em zamiaru pani naœladowaæ... - To ma byæ streszczanie siê?
Wst¹pi³em do armii, ¿eby byæ chirurgiem urazowym. Jutro stawiam siê do s³u¿by.
- Coœ zrobi³?! - Tego siê w³aœnie spodziewa³em.
- Coœ siê dzieje z George'em. - Co?
Owen go przytuli³. Byli szczêœliwi.
My siê nie przytulamy, kiedy jesteœmy szczêœliwe.
Czujesz siê lepiej?
Co?
W zwi¹zku z terapi¹. Albo i nie.
Mówi³aœ, ¿e ci siê polepszy³o. Czujesz siê lepiej?
- Czy po prostu lepiej udajesz? - Co masz na myœli?
Pytam, czy ludzie...
Czy naprawdê siê zmieni³aœ? Czujesz, ¿e jesteœ inna?
Dziœ wychodzê za m¹¿. Ratusz.
Bez ceregieli. Hop siup.
Chcesz, ¿ebym przysz³a?
Nie. Po prostu ciê informujê.
Nie, zaczekaj.
To jest moja lista zakupów.
Jest stara. To jest nowe.
To mój ulubiony d³ugopis, wiêc chcê go odzyskaæ. Po¿yczone.
A wszystko to jest niebieskie, wiêc jesteœ zabezpieczona.
Gdybyœmy by³y George'em i Owenem, teraz byœmy siê uœciska³y.
Koleœ.
Niezidentyfikowany mê¿czyzna, wleczony przez autobus.
Ma œciœniête gard³o, wiêc nie mogliœmy intubowaæ.
- Nie zatrzymali siê, kiedy go potr¹cili? - Kierowca nie wiedzia³, ¿e tam jest
- zanim nie dojecha³ do po³owy przecznicy. - Nic mu nie bêdzie?
Przejmujê reanimacjê.
Podaæ 20 mg edomidatu i 100 mg succinylcholiny.
Uratowa³ mi ¿ycie.
Autobus mia³ potr¹ciæ mnie. Usun¹³ mnie z drogi.
- Grey, zabierz j¹ st¹d. - To ja mia³am znaleŸæ siê pod autobusem.
- Nawet nie wiedz¹, kim jest. Proszê. - Dobrze. Stañ tam i siê nie ruszaj.
Jest rytm. Robimy ca³y zestaw,
badania i O minus.
Powa¿ny uraz lewego ramienia.
Czaszka jest zmia¿d¿ona.
- Wezwijcie Shepherda. - I Sloana.
Podajcie antybiotyki i oczyϾcie rany.
Teraz mo¿esz j¹ st¹d zabraæ?
Wyci¹³eœ wszystko?
Wyci¹³eœ ca³y guz?
Pozwól mi dokoñczyæ badanie.
Mo¿esz podaæ mi swoje imiê?
Nazywam siê Isobel Stevens. Jest 2009 rok.
Jestem na oddziale neurologicznym intensywnej terapii w szpitalu Seattle Grace.
Wyci¹³eœ to ca³e cholerstwo?
Wyci¹³em ca³e cholerstwo.
Wyci¹³eœ?
O Bo¿e. Wyci¹³eœ wszystko.
Mogê mówiæ i wiem, jak mam na imiê.
- I nie jestem rzep¹. - Nie.
- Bez obrazy. - W ¿adnym wypadku.
Jesteœ œwietnym chirurgiem, ale naprawdê myœla³am, ¿e zostanê rzep¹.
To niewiarygodnie œwietnie.
Twoje nerki pracuj¹ wolniej,
wiêc bêdziemy monitorowaæ poziom elektrolitów przez kilka godzin.
- Hematokryt po operacji by³ w porz¹dku. - To dobrze.
Jak posz³a operacja?
Wyciêliœcie guza? Wyciêliœcie go?
Iz, przed chwil¹ o to pyta³aœ.
Dopiero o tym rozmawialiœmy.
Wszystko w porz¹dku. Przez jakiœ czas bêdzie niewyraŸna.
Wyciêliœmy guza. Pojawi³o siê niewielkie krwawienie po operacji...
- Wyciêliœcie? - Tak.
Ca³ego?
To fantastycznie.
Dereku Shepherd, jesteœ bohaterem.
I wiem, ¿e to Derek Shepherd.
A ty jesteœ Alex. I powinieneœ mnie poca³owaæ.
Alex...
Nie mam guza mózgu.
Jestem wolna od guza.
Tak, jesteœ.
Co jest? Dlaczego wygl¹dacie tak dziwnie?
Nie, to nic.
Twoje nerki trochê niedomagaj¹. Bêdziemy je obserwowaæ.
Sprawdzicie poziom elektrolitów za godzinê?
Dobrze.
Jak posz³a operacja?
Wyciêliœcie guza?
Tak.
Guza ju¿ nie ma.
Pojawi³o siê niewielkie krwawienie,
ale siê nim zajêliœmy.
Wyciêliœcie go?
Mój Bo¿e.
Mogê mówiæ i mnie nie zabi³eœ.
Co siê z wami dzieje? Powinniœmy œwiêtowaæ.
Przypomina kobietê, która zapomnia³a, ¿e jej m¹¿ nie ¿yje.
- Musieliœmy jej to powtarzaæ co 5 minut. - To mo¿e byæ normalne pooperacyjne odurzenie.
Albo krwawienie podczas zabiegu zniszczy³o jej krótkotrwa³e zapamiêtywanie.
- Spieprzy³eœ jej mózg? - Karev...
Zaraz wrócê. Spróbuj siê uspokoiæ.
Straszenie jej nie pomo¿e.
ObudŸ siê.
- Cz³owiek kontra autobus. - Autobus zwyciê¿y³.
Obejrzyj lewe ramiê.
Znowu ma zapaϾ!
- Co my tu mamy? - Ulicznego samobójcê.
Wyskoczy³ pod pêdz¹cy autobus,
¿eby móc usun¹æ kobietê z drogi. Jest bohaterem.
- Mo¿esz wyleczyæ ramiê? - Palce s¹ ju¿ sine.
Jeœli mam to zrobiæ, to w przeci¹gu kilku godzin.
Podaj mi perforator czaszkowy. renice rozszerzone. Przestañ reanimowaæ.
Grey, chcesz poæwiczyæ wiercenie dziur? Przytrzymaj mu szyjê.
Ostrze nr 10.
Podaj jej wiert³o.
WchodŸ powoli. Kiedy opór zniknie, zatrzymaj siê.
W innym wypadku uszkodzisz mózg. Zaczynamy. Szybko.
Tutaj!
Wyci¹gaj! Wystarczy!
Dobra robota, dr Grey.
Wezmê trochê bacitracyny na tê twarz.
Obróæmy twarz. Powoli.
Witamy pana z powrotem.
Napêdzi³ nam pan strachu przez chwilkê.
Myœli pani, ¿e prze¿yje?
Mam nadziejê.
Musi prze¿yæ.
Dr. Sloan.
Bêdzie za bardzo naprê¿one.
Zacznij jeszcze raz i u¿yj szwu warstwowego.
Mogê o coœ zapytaæ?
Wyskoczy³eœ ze wspólnym mieszkaniem
i ma³¿eñstwem, a ja to odrzuci³am.
Teraz jesteœ zak³opotany i nie patrzysz mi w oczy,
bo czujesz, ¿e to ja rz¹dzê w zwi¹zku.
Ale nie chcê tej w³adzy.
Chcê siê ni¹ dzieliæ. Mo¿emy to sobie darowaæ?
WeŸ szwy 4-0, ¿eby poprawiæ te u swojej pacjentki.
Bêdê udawaæ, ¿e nic nie s³ysza³am.
Kobiety mi to robi¹.
Ja nie. "Kupmy sobie dom".
- Beznadziejnie jest byæ dziewczyn¹, co? - Nie jestem dziewczyn¹.
Co robi¹ dziewczyny?
Zaczynamy od ignorowania,
wiêc jesteœ na dobrej drodze.
Idziemy do naszych przyjació³ek i siê ¿alimy,
a one mówi¹: "chcesz budowaæ przysz³oœæ,
zbuduj j¹ sama.
Nie potrzebujesz do tego mê¿czyzny".
Chcesz kupiæ dom?
- Po prostu go kup. - Dobra w tym jesteœ.
Powinnam komuœ pomóc z jego ¿yciem mi³osnym.
Sama nawalam z moim w³asnym.
Wyskoczy³ przed autobus. Dla mnie.
- Coœ ty zrobi³ O'Malleyowi? - S³ucham?
Czy ktoœ inny tutaj jest chêtny do przekonywania kogoœ,
¿eby wst¹pi³ do armii i zosta³ chirurgiem urazowym w Iraku?
- Co? Do armii? - Co?
- Migotanie komór. - Za³aduj do 360.
- Po prostu zadzwoñ do kogo trzeba i odkrêæ to. - Dr Bailey, jestem trochê zajêty.
- Odsun¹æ siê. - George? George O'Malley?
- To nie by³ mój pomys³. - Bez zmiany.
- Za³aduj ponownie. - Odsun¹æ siê.
Zrobi³em, co mog³em, ¿eby nauczyæ go czegoœ na urazówce.
Nie wiedzia³em, ¿e pójdzie i siê zaci¹gnie.
- Nie stabilizuje siê. - Ma otwarte z³amanie miednicy.
Za bardzo krwawi.
Zabieramy go na salê operacyjn¹. Jeœli nie, umrze na stole.
Musimy zrobiæ angiografiê, kiedy zatrzymamy krwawienie.
Tachykardia zatokowa. Mamy rytm.
- Ledwo wyczuwalny, ale jest. - Ustabilizujmy miednicê.
Wiem, co siê dzieje w tym szpitalu. Wiem, ¿e przez tê wojnê jesteœ w rozsypce
i to nie byle jakiej. Wydostañ go stamt¹d.
Wezwij mnie w razie potrzeby. Mam innych pacjentów.
Jak wkurzy³eœ wszystkie te kobiety?
- WeŸmy naszego goœcia na angiografiê. - Puls jest ledwie wyczuwalny.
Teraz albo nigdy, jeœli chcemy go uratowaæ. Ruchy.
Proszê pana, wiem, ¿e jest ciê¿ko, ale by³bym bardzo wdziêczny,
gdyby spróbowa³ pan pozostaæ wœród ¿ywych przez nastêpne 10 minut.
Mo¿e na pediatrii jesteœmy bardziej ¿wawi ni¿ na chirurgii ogólnej,
ale myœla³am, ¿e bêdzie coœ w stylu: o raju! Albo jakieœ podskoki.
Bo jesteœ doœæ ponura, jak na kogoœ, kto ma zacz¹æ presti¿owy sta¿.
Zaczynasz presti¿owy sta¿, prawda?
Mam plan, jak powstrzymaæ George'a. Wchodzisz w to?
- Powstrzymaæ przed czym? - Wst¹pi³ do armii. Tak, wchodzê.
Bailey, mówiê do ciebie. Dlaczego próbujesz go powstrzymaæ?
- Bo wst¹pi³ do armii. - No i?
I dlatego, ¿e jest moim by³ym mê¿em,
i znam jego mamê, i kocham jego mamê,
i w normalnej sytuacji Izzie przemówi³aby mu do rozs¹dku.
Ale ma raka i coœ w stylu powa¿nych ubytków psychicznych,
wiêc to moje zadanie.
- Ale dlaczego chcesz go powstrzymaæ? - Bo wst¹pi³ do armii.
- Nie uwa¿asz, ¿e to problem? - Myœlê, ¿e to super.
Super?
- Masz zamiar prze¿uwaæ? - Mój pacjent spod autobusu jest na angiografii
i mog¹ mnie wezwaæ w ka¿dej chwili. Co u Izzie? Przypomina sobie coœ?
Nie.
O 18:00 wasz idiotyczny kolega George O'Malley skoñczy operowaæ z szefem.
I o 18:00 bêdziecie staæ przy nas w korytarzu obok sali operacyjnej gotowi do interwencji.
Mo¿e ugrzecznieni goœcie mogliby to nazwaæ interwencj¹,
ale nie jestem pewna, czy interwencja obejmuje krzyki i lanie kogoœ pasem.
- A co, ma teraz problem z alkoholem? - Wst¹pi³ do armii.
- Co?! - 007? Nie mo¿e wst¹piæ do armii.
Da siê zabiæ.
Sam siê zabije, czyszcz¹c broñ.
Grey bêdzie go prosiæ po dobroci, jak kochaj¹cy przyjaciel,
ty u¿yjesz logiki i rozs¹dku,
pokazuj¹c mu idiotycznoœæ tej decyzji.
Stevens zrobi smutne rakowe oczêta.
A jeœli to nie zadzia³a, Karev, wyci¹gniesz swoje:
"Wychowa³em siê na ulicy"
- i wybijesz mu to z g³owy. - 18:00.
18:00.
Witamy.
Wiem, ¿e to musi byæ straszne, ale jeœli to jakieœ pocieszenie,
jest pan bohaterem-twardzielem. Uratowa³ pan ¿ycie tej kobiecie.
Chce coœ napisaæ?
Da pan radê to utrzymaæ?
Dobrze.
Jutro bêdzie pan mia³ wiêcej si³.
Powiadom salê operacyjn¹. Niech siê przygotuj¹.
Amanda, nie mo¿esz tu byæ.
Chcia³abyœ byæ sama w takim momencie?
Przez 30 sekund mieliœmy ze sob¹ kontakt, zanim mnie uratowa³.
A ja nawet nie by³am mi³a.
Sta³am na rogu, kiedy ten
zwyczajnie wygl¹daj¹cy facet stan¹³ obok mnie i siê uœmiechn¹³.
A ja by³am tak zajêta
wyszukiwaniem kogoœ bardziej seksownego ni¿...
Nawet na niego drugi raz nie spojrza³am.
A potem zepchn¹³ mnie z drogi autobusu, pod który mia³am wejœæ,
i prawie zgin¹³.
Dos³ownie z miejsca mnie w sobie rozkocha³.
W tym ³ó¿ku le¿y mój ksi¹¿ê.
Mo¿esz tu zostaæ, zanim nie wezm¹ go na operacjê.
- Nie teraz. - Wiesz co? Jeszcze raz mi uciekniesz,
przysiêgam, ¿e wytargam ciê za w³osy.
Wyros³am z imieniem Arizona. Ju¿ na placu zabaw nauczy³am siê graæ nieczysto.
Nadstawia³am za ciebie karku. Stawia³am na ciebie.
- Doceniam to, ale to powa¿na decyzja. - W³aœciwie to nie. To z³ote runo.
Jest najbardziej ekskluzywny i konkurencyjny, dostaj¹ siê najlepsi.
Kiedy ju¿ to dostaniesz, nie odmawiasz.
Mój m¹¿ poinformowa³ mnie wczoraj,
¿e jeœli przyjmê sta¿ na pediatrii,
jeœli zdecydujê siê na kolejne dwa lata szkoleñ,
dodatkowych godzin i pracy, jakie siê z tym wi¹¿¹,
kiedy mog³abym byæ chirurgiem ogólnym
i wracaæ do domu na kolacjê,
rozwiedzie siê ze mn¹.
To jest powa¿na decyzja.
Bêdziesz musia³ siê napociæ, ¿eby uratowaæ to ramiê.
Mogê mu przywróciæ pe³n¹ sprawnoœæ, jeœli zd¹¿ê na czas.
- Myœlê nad kupnem domu. - Bardzo dobrze.
Meredith i ja wybieramy siê dziœ do ratusza.
- Pobieramy siê. - Naprawdê?
- To œwietne wieœci. - Wiem.
Gdybym móg³ uratowaæ Stevens...
Masz prawo do bycia szczêœliwym. Masz prawo siê o¿eniæ.
Zapracowa³eœ na to.
Gratulacje, szczêœliwy draniu.
- ChodŸ no tu. Uœciskam ciê. - Czemu dziœ wszyscy siê przytulaj¹?
Zawstydzona panna m³oda.
Tu jest plan dla naszego N.N.
Shepherd, usuwasz krwiaka.
Grey i ja wyleczymy obra¿enia wewnêtrzne. Dziêki czemu Torres wstawi stabilizator.
Sloan, powinieneœ mieæ czas, ¿eby popracowaæ nad ramieniem,
jeœli pacjent nie dostanie kwasicy albo hipotermii.
Myœlisz, ¿e ma szansê?
Widzia³em ludzi, którzy wyszli z gorszych opresji.
Myœla³am, ¿e operujesz.
- W³aœnie tam idê. - Rozmawia³aœ z Bailey
o ca³ej tej pediatrii i Tackerze?
Nie, rozmawia³am z Bailey o ca³ym tym wojsku i George'u.
Jesteœ na mnie z³a?
Nie, jest super.
- Calliope... - Nie mów do mnie Calliope.
Powiedzia³aœ, ¿e to super.
George... s³odki, dobry George, który nie skrzywdzi³by nawet muchy,
wstêpuje do armii i jedzie do Iraku w sam œrodek wojny, a ty mówisz: super.
To jest super.
Nie, to nie jest super. Bo¿e, co z ciebie za cz³owiek?
- Jak ramiê? - Nerwy s¹ nienaruszone.
- Muszê tylko po³¹czyæ naczynia. - Gotowi na mnie?
Prawie skoñczy³em z obra¿eniami wewnêtrznymi.
Miednica bêdzie do twojej dyspozycji lada chwila.
Wiêcej nici, proszê.
Móg³byœ to zrobiæ? Wyskoczyæ przed autobus dla nieznajomego?
- Wszyscy chcielibyœmy w to wierzyæ... - Mniej wiêcej to samo major Hunt robi³
- ka¿dego dnia przez kilka ostatnich lat. - To robili ch³opcy.
Ja szed³em za nimi ze œmietniczk¹ i miot³¹, i zamiata³em.
Zszywa³eœ ¿o³nierzy pod ostrza³em.
Nie zamiata³eœ.
Myœlisz, ¿e jak O'Malley sobie tam poradzi?
- Myœlisz, ¿e temu podo³a? - Myœlê, ¿e nie.
- Myœlê, ¿e zaskoczy nas wszystkich. - Myœlê, ¿e wróci w worku.
Myœlê, ¿e wszyscy powinniœcie siê zamkn¹æ.
Po prostu siê przymknijcie.
Proszê. Zamknijcie siê.
"Shepherd wyci¹³ ca³ego guza".
O Bo¿e.
Alex, czemu mi nie powiedzia³eœ? O Bo¿e.
TWOJA PAMIÊÆ NAWALA. - Ale pracujemy nad tym.
Pamiêtasz, o której siê dziœ obudzi³aœ?
Nie bardzo.
7:45.
7:45. "O'Malley wst¹pi³ do armii"?
- Co? - Bêdzie chirurgiem urazowym w Iraku.
O której siê obudzi³aœ?
- O 7:45. Zginie. - Ju¿ siê tym zajmujemy.
Wiedzia³aœ o historii z George'em?
Tak. Miêso armatnie.
Pobiorê jeszcze trochê krwi.
Ostatnim razem, kiedy sprawdzaliœmy, poziom potasu wynosi³ 6,3.
- Kiedy siê obudzi³aœ? - Wczeœnie. Nie pamiêtam dok³adnie.
7:45. 6,3. 7:45.
"O'Malley wst¹pi³ do armii"? George?
Zajmujemy siê tym.
Jaki masz poziom potasu?
- Iz, jaki masz poziom potasu? - Wiesz co?
Dajmy jej kartê do poczytania i niech spróbuje zapamiêtaæ.
A my porozmawiamy o jej hiperkaliemii.
Dopiero co przesz³a operacjê mózgu
i dosta³a potê¿n¹ dawkê IL-2.
- Potrzebuje odpoczynku. - Musi æwiczyæ resztki swojej pamiêci,
- zanim stanie siê papk¹. - Nie wydobrzeje,
jeœli bêdziesz wyszczekiwa³ jej polecenia jak jaskiniowiec.
- Odwal siê, Yang. - Jest moj¹ pacjentk¹.
Mam gdzieœ, ¿e jesteœ jej mê¿em.
Chcesz zobaczyæ, jak szybko zredukujê ci godziny odwiedzin do zera?
Podpisa³a NR. Podpisa³a pieprzone NR. I kaza³a obiecaæ, ¿e wyjdzie z tego ¿ywa.
Nie w szpitalnym ³ó¿ku, nie bez mózgu.
Musia³em obiecaæ jej ¿ycie. Wiesz, co siê stanie,
jeœli nie bêdzie mog³a zapamiêtaæ niczego nowego?
Bêdzie mog³a zapomnieæ o byciu lekarzem.
Bêdzie potrzebowaæ ca³odobowych opiekunek.
Kupimy wspólne mieszkanie, a ona nie bêdzie umia³a znaleŸæ drogi do g³upiej toalety.
Z chipem na kostce, gdyby, nie daj Bo¿e,
- wysz³a z domu! - Alex, poradzisz sobie.
Wyzdrowieje.
Mo¿e. Mo¿e nie. To zale¿y ode mnie.
Jej przysz³oœæ zale¿y ode mnie.
Wyzdrowieje?
Dowiemy siê rano.
Mo¿esz wejœæ.
Co u niej? Lepiej?
- Nie. - Cholera.
Idê do ratusza zrobiæ, co planowa³am.
Powa¿nie? To chyba nie najlepszy dzieñ.
Popatrz na Aleksa.
Ca³y dzieñ tak bardzo siê stara,
a ona nie wie.
A jeœli zostanie w takim stanie,
mo¿e siê nigdy nie przekonaæ, jak bardzo on j¹ kocha.
A ta dziewczyna, Amanda... Kocha nieznajomego.
Uwa¿a, ¿e to jej ksi¹¿ê z bajki.
S¹ du¿e szanse, ¿e dziœ umrze.
Wiêc tak, wyjdê za m¹¿.
Bo uwa¿am, ¿e nale¿y siê spieszyæ,
¿eby powiedzieæ ludziom, których kochamy, jak bardzo ich kochamy,
kiedy mog¹ ciê us³yszeæ.
Kocham ciê, Cristino Yang.
Zmieni³aœ siê.
Byæ mo¿e.
Co?
Przytulê ciê.
Byæ mo¿e nie rozumiem ludzi, nie dostrzegam pewnych rzeczy.
Byæ mo¿e nie wiem, co siê z tob¹ dzieje i czemu jesteœ z³a.
Ale uwa¿am, ¿e to jest super.
- ¯e wst¹pienie George'a do armii jest super. - Zamknij siê.
Nie. Spyta³aœ, co ze mnie za cz³owiek.
Jestem cz³owiekiem, który uwa¿a, ¿e to, co robi George,
jest niebezpieczne, przera¿aj¹ce i odwa¿ne.
Bêdzie s³u¿y³ swojemu krajowi.
Bêdzie ryzykowa³ ¿yciem, ¿eby ratowaæ mê¿czyzn i kobiety,
umo¿liwiæ nam spokojny sen we w³asnych ³ó¿kach.
Jestem cz³owiekiem, który uwa¿a, ¿e to odwa¿ne.
I jestem cz³owiekiem, który sta³ w hangarze lotniskowym
i obserwowa³, jak wy³adowuj¹ trumnê z cia³em mojego brata.
Mieliœmy tylko flagê.
Mój brat tam zgin¹³, bo nie by³o wystarczaj¹co du¿o lekarzy, Callie.
Wiêc moim zdaniem George O'Malley jest patriot¹.
Jest bohaterem i jestem wdziêczna, ¿e ktoœ taki istnieje.
Wiêc tak, s³owo, którego u¿yjê, to "super".
Takim cz³owiekiem jestem.
Przykro mi.
Przepraszam, nie wiedzia³em...
Nie, zaczekaj.
Kocham ciê.
Ja ciebie te¿.
To...
Kocham ciê.
Powiedzia³am: "kocham ciê".
Ja.
Cristina Yang.
Zafundowa³eœ mi traumê.
Wiesz, ¿e tak mi przykro...
Nie chodzi o duszenie.
Przyszed³eœ sobie tu i wyci¹gn¹³eœ ze mnie sopel i sprawi³eœ, ¿e ciê pokocha³am.
Nie chcê...
Nie mogê oddychaæ...
bez ciebie.
Mo¿e ci siê udaæ. Cristina, mo¿e nam siê udaæ.
Musisz tylko wyjϾ mi na spotkanie.
Musisz tylko powiedzieæ: "tak".
Jaki jest twój hematokryt?
To jest obrzydliwe.
Nie wierzê, ¿e podajemy to pacjentom.
"Prosisz o galaretkê cytrynow¹,
ale ci nie smakuje".
Wiêc mi jej nie podawaj.
Wkurzasz siê, jeœli tego nie robiê.
Jaki jest twój hematokryt?
Nie wiem. Jestem zmêczona.
Co jutro robi O'Malley?
Wstêpuje do armii.
Potrzebujê przerwy.
Myœlisz, ¿e ja nie potrzebujê? Zrozum to.
Co? Bo¿e.
OdpuϾ.
Przykro mi, jeœli jest ci ciê¿ko,
ale to nie ty masz
pamiêæ krótkotrwa³¹ marchewki.
Nie krêpuj siê. Wyrzuæ to z siebie.
Nie bêdê pamiêtaæ za piêæ minut.
Nie ja mam marchewkê zamiast mózgu, ale jestem jej mê¿em
z powodu bzdurnego œlubu, który wziêliœmy
tylko dlatego, ¿e myœleliœmy, i¿ umrzesz w przeci¹gu tygodnia.
Kaza³aœ mi obiecaæ, ¿e nie bêdziesz tak ¿yæ.
Co mam teraz zrobiæ, do cholery,
udusiæ ciê poduszk¹, wstrzykn¹æ ci kosmiczn¹ dawkê morfiny?
Nie jestem przekonany. Zostawiæ ciê?
Co do tego te¿ nie.
Wydaje mi siê, ¿e mam raczej przesrane,
nie tak bardzo jak ty, ale to te¿ nie pieprzony spacerek.
Przepraszam, Iz.
Nie.
Powiedzia³am ci, ¿ebyœ to z siebie wyrzuci³. I wyrzuci³eœ.
Zapomnia³aœ ju¿?
Nie. Jeszcze nie.
Daj mi chwilê.
Jeœli jest jeszcze wolne stanowisko na chirurgii ogólnej, chcia³abym je obj¹æ.
Miesi¹cami próbowa³em ciê zniechêciæ do pediatrii.
Wreszcie to zaakceptowa³em, a ty zmieniasz zdanie?
Tucker postawi³ mi ultimatum.
Sta¿ albo ma³¿eñstwo.
Wybra³aœ ma³¿eñstwo.
Nie, odchodzê od niego.
Poniewa¿ ma³¿eñstwo, które ucieka siê do ultimatów,
to nie ma³¿eñstwo.
Jaki m¹¿ tak postêpuje?
Wiêc zamierzam byæ samotn¹ matk¹.
To nie jest dobry czas na nowe specjalizacje.
Cholera.
Przepraszam.
Po raz pierwszy powiedzia³am to g³oœno,
wiêc trochê zesz³o ze mnie powietrze.
Miranda, jesteœ tego pewna?
Mo¿e jeszcze zmieniæ zdanie.
Po prostu siê boi.
Wszyscy siê boimy.
Jeœli siê nie boisz, nie jesteœ uwa¿ny.
Jeden z moich rezydentów zaci¹gn¹³ siê do armii.
To jest straszne.
Inna prawie zmar³a na czerniaka.
Teraz nie wie, jaki jest dzieñ.
To jest straszne.
To, z czym Tucker siê boryka, nie jest straszne.
Jest po prostu s³aby.
Poklepywanie po plecach nie pomo¿e.
Mam wyjϾ?
Dobrze.
Postojê tu z tob¹, jeœli nie masz nic przeciwko.
Tak.
By³oby dobrze.
Myœla³am, ¿e operujesz N.N.
Ju¿ skoñczy³em. Teraz przegl¹dam d
…
/Planuj¹c j¹...
/Id¹c w jej kierunku.
/Ale w pewnym momencie /zdajesz sobie sprawê,
/¿e twoje ¿ycie /dzieje siê w³aœnie teraz...
Jakieœ zmiany przez noc?
Nie.
/Nie po akademii medycznej, /nie po rezydenturze,
/ale w³aœnie teraz.
/To w³aœnie to. /Jest tutaj.
/Mrugnij, /a nie dostrze¿esz tego.
To szef. Niech ktoœ lepiej pobiegnie po kawê.
Wygl¹dacie jak zmory.
Za 10 minut mam operacjê.
Mer, dasz mi znaæ?
Tak.
- My te¿ powinniœmy iœæ. To pewnie chwilê potrwa. - Shepherd powiedzia³, ¿e obudzi siê rano.
Co ci powiedzia³? Œciemnia³ mi?
Co powiedzia³?
Powiedzia³, ¿e to chwilê potrwa.
Obudzi siê.
Stevens jeszcze siê nie obudzi³a.
Pomijaj¹c to, i tak mam kiepski dzieñ.
Wiêc nie bierz sobie do serca mojego wyrazu twarzy.
- Tak po prostu dzisiaj wygl¹dam. - Powiedzia³ jej pan?
Pani powinna to zrobiæ. I nie braæ sobie do serca jej wyrazu twarzy.
W imieniu oddzia³u chirurgii dzieciêcej,
chcia³abym powitaæ ciê w programie sta¿owym.
- Uda³o siê! Skombinujemy ci parê rolek. - Gratulacje.
No dobrze.
Wiem, ¿e nie wspiera³em ciê po drodze.
Tak czy owak, wspieram ciê teraz.
Staram siê byæ wielkoduszny.
Mo¿e wyjdziesz mi na spotkanie?
ObudŸ siê. ObudŸ siê.
Boli mnie g³owa.
Nie œpisz?
Nie œpisz i mówisz.
Powiedzia³aœ coœ, prawda?
Mów!
Powiedzia³am, ¿e boli mnie g³owa. Przestañ krzyczeæ.
Wezwij Shepherda! Przepraszam.
Grey's Anatomy [5x24] Now Or Never
O co chodzi z przytulaniem O'Malleya?
Spa³em, Cristina.
Ostatniej nocy spa³em po raz pierwszy od...
Spa³em.
No i co...
Przytula³eœ O'Malleya, bo spa³eœ?
Nie, przytula³em O'Malleya, bo ma œwietne wieœci,
które na pewno ci przeka¿e. Ale tak, przypuszczam, ¿e...
Mo¿e przytuli³em go dlatego, ¿e spa³em.
I to dziêki tobie.
Poniewa¿ pojecha³aœ ze mn¹ do mojej mamy,
a ja spa³em, i to bez koszmarów.
To nie byle co, Cristina.
To wszystko.
Mogê byæ lepszym cz³owiekiem dla ciebie, jeœli...
Jeœli mi pozwolisz,
mogê byæ lepszym cz³owiekiem z tob¹.
Nic nie mów.
Po prostu o tym pomyœl, dobrze?
- Dr Bailey, muszê pani o czymœ powiedzieæ. - Nie teraz, O'Malley.
Bêdê siê streszcza³, bo muszê biec na salê operacyjn¹ asystowaæ szefowi.
Myœlê, ¿e bêdzie pani najpierw trochê z³a,
ale mam zamiar zrobiæ coœ wa¿nego
i jestem ca³kowicie pewny swojej decyzji. I myœlê, ¿e koniec koñców bêdzie pani dumna.
Ale zanim to nast¹pi,
prawdopodobnie bêdzie tak: "Coœ ty zrobi³?!".
- Nie mia³em zamiaru pani naœladowaæ... - To ma byæ streszczanie siê?
Wst¹pi³em do armii, ¿eby byæ chirurgiem urazowym. Jutro stawiam siê do s³u¿by.
- Coœ zrobi³?! - Tego siê w³aœnie spodziewa³em.
- Coœ siê dzieje z George'em. - Co?
Owen go przytuli³. Byli szczêœliwi.
My siê nie przytulamy, kiedy jesteœmy szczêœliwe.
Czujesz siê lepiej?
Co?
W zwi¹zku z terapi¹. Albo i nie.
Mówi³aœ, ¿e ci siê polepszy³o. Czujesz siê lepiej?
- Czy po prostu lepiej udajesz? - Co masz na myœli?
Pytam, czy ludzie...
Czy naprawdê siê zmieni³aœ? Czujesz, ¿e jesteœ inna?
Dziœ wychodzê za m¹¿. Ratusz.
Bez ceregieli. Hop siup.
Chcesz, ¿ebym przysz³a?
Nie. Po prostu ciê informujê.
Nie, zaczekaj.
To jest moja lista zakupów.
Jest stara. To jest nowe.
To mój ulubiony d³ugopis, wiêc chcê go odzyskaæ. Po¿yczone.
A wszystko to jest niebieskie, wiêc jesteœ zabezpieczona.
Gdybyœmy by³y George'em i Owenem, teraz byœmy siê uœciska³y.
Koleœ.
Niezidentyfikowany mê¿czyzna, wleczony przez autobus.
Ma œciœniête gard³o, wiêc nie mogliœmy intubowaæ.
- Nie zatrzymali siê, kiedy go potr¹cili? - Kierowca nie wiedzia³, ¿e tam jest
- zanim nie dojecha³ do po³owy przecznicy. - Nic mu nie bêdzie?
Przejmujê reanimacjê.
Podaæ 20 mg edomidatu i 100 mg succinylcholiny.
Uratowa³ mi ¿ycie.
Autobus mia³ potr¹ciæ mnie. Usun¹³ mnie z drogi.
- Grey, zabierz j¹ st¹d. - To ja mia³am znaleŸæ siê pod autobusem.
- Nawet nie wiedz¹, kim jest. Proszê. - Dobrze. Stañ tam i siê nie ruszaj.
Jest rytm. Robimy ca³y zestaw,
badania i O minus.
Powa¿ny uraz lewego ramienia.
Czaszka jest zmia¿d¿ona.
- Wezwijcie Shepherda. - I Sloana.
Podajcie antybiotyki i oczyϾcie rany.
Teraz mo¿esz j¹ st¹d zabraæ?
Wyci¹³eœ wszystko?
Wyci¹³eœ ca³y guz?
Pozwól mi dokoñczyæ badanie.
Mo¿esz podaæ mi swoje imiê?
Nazywam siê Isobel Stevens. Jest 2009 rok.
Jestem na oddziale neurologicznym intensywnej terapii w szpitalu Seattle Grace.
Wyci¹³eœ to ca³e cholerstwo?
Wyci¹³em ca³e cholerstwo.
Wyci¹³eœ?
O Bo¿e. Wyci¹³eœ wszystko.
Mogê mówiæ i wiem, jak mam na imiê.
- I nie jestem rzep¹. - Nie.
- Bez obrazy. - W ¿adnym wypadku.
Jesteœ œwietnym chirurgiem, ale naprawdê myœla³am, ¿e zostanê rzep¹.
To niewiarygodnie œwietnie.
Twoje nerki pracuj¹ wolniej,
wiêc bêdziemy monitorowaæ poziom elektrolitów przez kilka godzin.
- Hematokryt po operacji by³ w porz¹dku. - To dobrze.
Jak posz³a operacja?
Wyciêliœcie guza? Wyciêliœcie go?
Iz, przed chwil¹ o to pyta³aœ.
Dopiero o tym rozmawialiœmy.
Wszystko w porz¹dku. Przez jakiœ czas bêdzie niewyraŸna.
Wyciêliœmy guza. Pojawi³o siê niewielkie krwawienie po operacji...
- Wyciêliœcie? - Tak.
Ca³ego?
To fantastycznie.
Dereku Shepherd, jesteœ bohaterem.
I wiem, ¿e to Derek Shepherd.
A ty jesteœ Alex. I powinieneœ mnie poca³owaæ.
Alex...
Nie mam guza mózgu.
Jestem wolna od guza.
Tak, jesteœ.
Co jest? Dlaczego wygl¹dacie tak dziwnie?
Nie, to nic.
Twoje nerki trochê niedomagaj¹. Bêdziemy je obserwowaæ.
Sprawdzicie poziom elektrolitów za godzinê?
Dobrze.
Jak posz³a operacja?
Wyciêliœcie guza?
Tak.
Guza ju¿ nie ma.
Pojawi³o siê niewielkie krwawienie,
ale siê nim zajêliœmy.
Wyciêliœcie go?
Mój Bo¿e.
Mogê mówiæ i mnie nie zabi³eœ.
Co siê z wami dzieje? Powinniœmy œwiêtowaæ.
Przypomina kobietê, która zapomnia³a, ¿e jej m¹¿ nie ¿yje.
- Musieliœmy jej to powtarzaæ co 5 minut. - To mo¿e byæ normalne pooperacyjne odurzenie.
Albo krwawienie podczas zabiegu zniszczy³o jej krótkotrwa³e zapamiêtywanie.
- Spieprzy³eœ jej mózg? - Karev...
Zaraz wrócê. Spróbuj siê uspokoiæ.
Straszenie jej nie pomo¿e.
ObudŸ siê.
- Cz³owiek kontra autobus. - Autobus zwyciê¿y³.
Obejrzyj lewe ramiê.
Znowu ma zapaϾ!
- Co my tu mamy? - Ulicznego samobójcê.
Wyskoczy³ pod pêdz¹cy autobus,
¿eby móc usun¹æ kobietê z drogi. Jest bohaterem.
- Mo¿esz wyleczyæ ramiê? - Palce s¹ ju¿ sine.
Jeœli mam to zrobiæ, to w przeci¹gu kilku godzin.
Podaj mi perforator czaszkowy. renice rozszerzone. Przestañ reanimowaæ.
Grey, chcesz poæwiczyæ wiercenie dziur? Przytrzymaj mu szyjê.
Ostrze nr 10.
Podaj jej wiert³o.
WchodŸ powoli. Kiedy opór zniknie, zatrzymaj siê.
W innym wypadku uszkodzisz mózg. Zaczynamy. Szybko.
Tutaj!
Wyci¹gaj! Wystarczy!
Dobra robota, dr Grey.
Wezmê trochê bacitracyny na tê twarz.
Obróæmy twarz. Powoli.
Witamy pana z powrotem.
Napêdzi³ nam pan strachu przez chwilkê.
Myœli pani, ¿e prze¿yje?
Mam nadziejê.
Musi prze¿yæ.
Dr. Sloan.
Bêdzie za bardzo naprê¿one.
Zacznij jeszcze raz i u¿yj szwu warstwowego.
Mogê o coœ zapytaæ?
Wyskoczy³eœ ze wspólnym mieszkaniem
i ma³¿eñstwem, a ja to odrzuci³am.
Teraz jesteœ zak³opotany i nie patrzysz mi w oczy,
bo czujesz, ¿e to ja rz¹dzê w zwi¹zku.
Ale nie chcê tej w³adzy.
Chcê siê ni¹ dzieliæ. Mo¿emy to sobie darowaæ?
WeŸ szwy 4-0, ¿eby poprawiæ te u swojej pacjentki.
Bêdê udawaæ, ¿e nic nie s³ysza³am.
Kobiety mi to robi¹.
Ja nie. "Kupmy sobie dom".
- Beznadziejnie jest byæ dziewczyn¹, co? - Nie jestem dziewczyn¹.
Co robi¹ dziewczyny?
Zaczynamy od ignorowania,
wiêc jesteœ na dobrej drodze.
Idziemy do naszych przyjació³ek i siê ¿alimy,
a one mówi¹: "chcesz budowaæ przysz³oœæ,
zbuduj j¹ sama.
Nie potrzebujesz do tego mê¿czyzny".
Chcesz kupiæ dom?
- Po prostu go kup. - Dobra w tym jesteœ.
Powinnam komuœ pomóc z jego ¿yciem mi³osnym.
Sama nawalam z moim w³asnym.
Wyskoczy³ przed autobus. Dla mnie.
- Coœ ty zrobi³ O'Malleyowi? - S³ucham?
Czy ktoœ inny tutaj jest chêtny do przekonywania kogoœ,
¿eby wst¹pi³ do armii i zosta³ chirurgiem urazowym w Iraku?
- Co? Do armii? - Co?
- Migotanie komór. - Za³aduj do 360.
- Po prostu zadzwoñ do kogo trzeba i odkrêæ to. - Dr Bailey, jestem trochê zajêty.
- Odsun¹æ siê. - George? George O'Malley?
- To nie by³ mój pomys³. - Bez zmiany.
- Za³aduj ponownie. - Odsun¹æ siê.
Zrobi³em, co mog³em, ¿eby nauczyæ go czegoœ na urazówce.
Nie wiedzia³em, ¿e pójdzie i siê zaci¹gnie.
- Nie stabilizuje siê. - Ma otwarte z³amanie miednicy.
Za bardzo krwawi.
Zabieramy go na salê operacyjn¹. Jeœli nie, umrze na stole.
Musimy zrobiæ angiografiê, kiedy zatrzymamy krwawienie.
Tachykardia zatokowa. Mamy rytm.
- Ledwo wyczuwalny, ale jest. - Ustabilizujmy miednicê.
Wiem, co siê dzieje w tym szpitalu. Wiem, ¿e przez tê wojnê jesteœ w rozsypce
i to nie byle jakiej. Wydostañ go stamt¹d.
Wezwij mnie w razie potrzeby. Mam innych pacjentów.
Jak wkurzy³eœ wszystkie te kobiety?
- WeŸmy naszego goœcia na angiografiê. - Puls jest ledwie wyczuwalny.
Teraz albo nigdy, jeœli chcemy go uratowaæ. Ruchy.
Proszê pana, wiem, ¿e jest ciê¿ko, ale by³bym bardzo wdziêczny,
gdyby spróbowa³ pan pozostaæ wœród ¿ywych przez nastêpne 10 minut.
Mo¿e na pediatrii jesteœmy bardziej ¿wawi ni¿ na chirurgii ogólnej,
ale myœla³am, ¿e bêdzie coœ w stylu: o raju! Albo jakieœ podskoki.
Bo jesteœ doœæ ponura, jak na kogoœ, kto ma zacz¹æ presti¿owy sta¿.
Zaczynasz presti¿owy sta¿, prawda?
Mam plan, jak powstrzymaæ George'a. Wchodzisz w to?
- Powstrzymaæ przed czym? - Wst¹pi³ do armii. Tak, wchodzê.
Bailey, mówiê do ciebie. Dlaczego próbujesz go powstrzymaæ?
- Bo wst¹pi³ do armii. - No i?
I dlatego, ¿e jest moim by³ym mê¿em,
i znam jego mamê, i kocham jego mamê,
i w normalnej sytuacji Izzie przemówi³aby mu do rozs¹dku.
Ale ma raka i coœ w stylu powa¿nych ubytków psychicznych,
wiêc to moje zadanie.
- Ale dlaczego chcesz go powstrzymaæ? - Bo wst¹pi³ do armii.
- Nie uwa¿asz, ¿e to problem? - Myœlê, ¿e to super.
Super?
- Masz zamiar prze¿uwaæ? - Mój pacjent spod autobusu jest na angiografii
i mog¹ mnie wezwaæ w ka¿dej chwili. Co u Izzie? Przypomina sobie coœ?
Nie.
O 18:00 wasz idiotyczny kolega George O'Malley skoñczy operowaæ z szefem.
I o 18:00 bêdziecie staæ przy nas w korytarzu obok sali operacyjnej gotowi do interwencji.
Mo¿e ugrzecznieni goœcie mogliby to nazwaæ interwencj¹,
ale nie jestem pewna, czy interwencja obejmuje krzyki i lanie kogoœ pasem.
- A co, ma teraz problem z alkoholem? - Wst¹pi³ do armii.
- Co?! - 007? Nie mo¿e wst¹piæ do armii.
Da siê zabiæ.
Sam siê zabije, czyszcz¹c broñ.
Grey bêdzie go prosiæ po dobroci, jak kochaj¹cy przyjaciel,
ty u¿yjesz logiki i rozs¹dku,
pokazuj¹c mu idiotycznoœæ tej decyzji.
Stevens zrobi smutne rakowe oczêta.
A jeœli to nie zadzia³a, Karev, wyci¹gniesz swoje:
"Wychowa³em siê na ulicy"
- i wybijesz mu to z g³owy. - 18:00.
18:00.
Witamy.
Wiem, ¿e to musi byæ straszne, ale jeœli to jakieœ pocieszenie,
jest pan bohaterem-twardzielem. Uratowa³ pan ¿ycie tej kobiecie.
Chce coœ napisaæ?
Da pan radê to utrzymaæ?
Dobrze.
Jutro bêdzie pan mia³ wiêcej si³.
Powiadom salê operacyjn¹. Niech siê przygotuj¹.
Amanda, nie mo¿esz tu byæ.
Chcia³abyœ byæ sama w takim momencie?
Przez 30 sekund mieliœmy ze sob¹ kontakt, zanim mnie uratowa³.
A ja nawet nie by³am mi³a.
Sta³am na rogu, kiedy ten
zwyczajnie wygl¹daj¹cy facet stan¹³ obok mnie i siê uœmiechn¹³.
A ja by³am tak zajêta
wyszukiwaniem kogoœ bardziej seksownego ni¿...
Nawet na niego drugi raz nie spojrza³am.
A potem zepchn¹³ mnie z drogi autobusu, pod który mia³am wejœæ,
i prawie zgin¹³.
Dos³ownie z miejsca mnie w sobie rozkocha³.
W tym ³ó¿ku le¿y mój ksi¹¿ê.
Mo¿esz tu zostaæ, zanim nie wezm¹ go na operacjê.
- Nie teraz. - Wiesz co? Jeszcze raz mi uciekniesz,
przysiêgam, ¿e wytargam ciê za w³osy.
Wyros³am z imieniem Arizona. Ju¿ na placu zabaw nauczy³am siê graæ nieczysto.
Nadstawia³am za ciebie karku. Stawia³am na ciebie.
- Doceniam to, ale to powa¿na decyzja. - W³aœciwie to nie. To z³ote runo.
Jest najbardziej ekskluzywny i konkurencyjny, dostaj¹ siê najlepsi.
Kiedy ju¿ to dostaniesz, nie odmawiasz.
Mój m¹¿ poinformowa³ mnie wczoraj,
¿e jeœli przyjmê sta¿ na pediatrii,
jeœli zdecydujê siê na kolejne dwa lata szkoleñ,
dodatkowych godzin i pracy, jakie siê z tym wi¹¿¹,
kiedy mog³abym byæ chirurgiem ogólnym
i wracaæ do domu na kolacjê,
rozwiedzie siê ze mn¹.
To jest powa¿na decyzja.
Bêdziesz musia³ siê napociæ, ¿eby uratowaæ to ramiê.
Mogê mu przywróciæ pe³n¹ sprawnoœæ, jeœli zd¹¿ê na czas.
- Myœlê nad kupnem domu. - Bardzo dobrze.
Meredith i ja wybieramy siê dziœ do ratusza.
- Pobieramy siê. - Naprawdê?
- To œwietne wieœci. - Wiem.
Gdybym móg³ uratowaæ Stevens...
Masz prawo do bycia szczêœliwym. Masz prawo siê o¿eniæ.
Zapracowa³eœ na to.
Gratulacje, szczêœliwy draniu.
- ChodŸ no tu. Uœciskam ciê. - Czemu dziœ wszyscy siê przytulaj¹?
Zawstydzona panna m³oda.
Tu jest plan dla naszego N.N.
Shepherd, usuwasz krwiaka.
Grey i ja wyleczymy obra¿enia wewnêtrzne. Dziêki czemu Torres wstawi stabilizator.
Sloan, powinieneœ mieæ czas, ¿eby popracowaæ nad ramieniem,
jeœli pacjent nie dostanie kwasicy albo hipotermii.
Myœlisz, ¿e ma szansê?
Widzia³em ludzi, którzy wyszli z gorszych opresji.
Myœla³am, ¿e operujesz.
- W³aœnie tam idê. - Rozmawia³aœ z Bailey
o ca³ej tej pediatrii i Tackerze?
Nie, rozmawia³am z Bailey o ca³ym tym wojsku i George'u.
Jesteœ na mnie z³a?
Nie, jest super.
- Calliope... - Nie mów do mnie Calliope.
Powiedzia³aœ, ¿e to super.
George... s³odki, dobry George, który nie skrzywdzi³by nawet muchy,
wstêpuje do armii i jedzie do Iraku w sam œrodek wojny, a ty mówisz: super.
To jest super.
Nie, to nie jest super. Bo¿e, co z ciebie za cz³owiek?
- Jak ramiê? - Nerwy s¹ nienaruszone.
- Muszê tylko po³¹czyæ naczynia. - Gotowi na mnie?
Prawie skoñczy³em z obra¿eniami wewnêtrznymi.
Miednica bêdzie do twojej dyspozycji lada chwila.
Wiêcej nici, proszê.
Móg³byœ to zrobiæ? Wyskoczyæ przed autobus dla nieznajomego?
- Wszyscy chcielibyœmy w to wierzyæ... - Mniej wiêcej to samo major Hunt robi³
- ka¿dego dnia przez kilka ostatnich lat. - To robili ch³opcy.
Ja szed³em za nimi ze œmietniczk¹ i miot³¹, i zamiata³em.
Zszywa³eœ ¿o³nierzy pod ostrza³em.
Nie zamiata³eœ.
Myœlisz, ¿e jak O'Malley sobie tam poradzi?
- Myœlisz, ¿e temu podo³a? - Myœlê, ¿e nie.
- Myœlê, ¿e zaskoczy nas wszystkich. - Myœlê, ¿e wróci w worku.
Myœlê, ¿e wszyscy powinniœcie siê zamkn¹æ.
Po prostu siê przymknijcie.
Proszê. Zamknijcie siê.
"Shepherd wyci¹³ ca³ego guza".
O Bo¿e.
Alex, czemu mi nie powiedzia³eœ? O Bo¿e.
TWOJA PAMIÊÆ NAWALA. - Ale pracujemy nad tym.
Pamiêtasz, o której siê dziœ obudzi³aœ?
Nie bardzo.
7:45.
7:45. "O'Malley wst¹pi³ do armii"?
- Co? - Bêdzie chirurgiem urazowym w Iraku.
O której siê obudzi³aœ?
- O 7:45. Zginie. - Ju¿ siê tym zajmujemy.
Wiedzia³aœ o historii z George'em?
Tak. Miêso armatnie.
Pobiorê jeszcze trochê krwi.
Ostatnim razem, kiedy sprawdzaliœmy, poziom potasu wynosi³ 6,3.
- Kiedy siê obudzi³aœ? - Wczeœnie. Nie pamiêtam dok³adnie.
7:45. 6,3. 7:45.
"O'Malley wst¹pi³ do armii"? George?
Zajmujemy siê tym.
Jaki masz poziom potasu?
- Iz, jaki masz poziom potasu? - Wiesz co?
Dajmy jej kartê do poczytania i niech spróbuje zapamiêtaæ.
A my porozmawiamy o jej hiperkaliemii.
Dopiero co przesz³a operacjê mózgu
i dosta³a potê¿n¹ dawkê IL-2.
- Potrzebuje odpoczynku. - Musi æwiczyæ resztki swojej pamiêci,
- zanim stanie siê papk¹. - Nie wydobrzeje,
jeœli bêdziesz wyszczekiwa³ jej polecenia jak jaskiniowiec.
- Odwal siê, Yang. - Jest moj¹ pacjentk¹.
Mam gdzieœ, ¿e jesteœ jej mê¿em.
Chcesz zobaczyæ, jak szybko zredukujê ci godziny odwiedzin do zera?
Podpisa³a NR. Podpisa³a pieprzone NR. I kaza³a obiecaæ, ¿e wyjdzie z tego ¿ywa.
Nie w szpitalnym ³ó¿ku, nie bez mózgu.
Musia³em obiecaæ jej ¿ycie. Wiesz, co siê stanie,
jeœli nie bêdzie mog³a zapamiêtaæ niczego nowego?
Bêdzie mog³a zapomnieæ o byciu lekarzem.
Bêdzie potrzebowaæ ca³odobowych opiekunek.
Kupimy wspólne mieszkanie, a ona nie bêdzie umia³a znaleŸæ drogi do g³upiej toalety.
Z chipem na kostce, gdyby, nie daj Bo¿e,
- wysz³a z domu! - Alex, poradzisz sobie.
Wyzdrowieje.
Mo¿e. Mo¿e nie. To zale¿y ode mnie.
Jej przysz³oœæ zale¿y ode mnie.
Wyzdrowieje?
Dowiemy siê rano.
Mo¿esz wejœæ.
Co u niej? Lepiej?
- Nie. - Cholera.
Idê do ratusza zrobiæ, co planowa³am.
Powa¿nie? To chyba nie najlepszy dzieñ.
Popatrz na Aleksa.
Ca³y dzieñ tak bardzo siê stara,
a ona nie wie.
A jeœli zostanie w takim stanie,
mo¿e siê nigdy nie przekonaæ, jak bardzo on j¹ kocha.
A ta dziewczyna, Amanda... Kocha nieznajomego.
Uwa¿a, ¿e to jej ksi¹¿ê z bajki.
S¹ du¿e szanse, ¿e dziœ umrze.
Wiêc tak, wyjdê za m¹¿.
Bo uwa¿am, ¿e nale¿y siê spieszyæ,
¿eby powiedzieæ ludziom, których kochamy, jak bardzo ich kochamy,
kiedy mog¹ ciê us³yszeæ.
Kocham ciê, Cristino Yang.
Zmieni³aœ siê.
Byæ mo¿e.
Co?
Przytulê ciê.
Byæ mo¿e nie rozumiem ludzi, nie dostrzegam pewnych rzeczy.
Byæ mo¿e nie wiem, co siê z tob¹ dzieje i czemu jesteœ z³a.
Ale uwa¿am, ¿e to jest super.
- ¯e wst¹pienie George'a do armii jest super. - Zamknij siê.
Nie. Spyta³aœ, co ze mnie za cz³owiek.
Jestem cz³owiekiem, który uwa¿a, ¿e to, co robi George,
jest niebezpieczne, przera¿aj¹ce i odwa¿ne.
Bêdzie s³u¿y³ swojemu krajowi.
Bêdzie ryzykowa³ ¿yciem, ¿eby ratowaæ mê¿czyzn i kobiety,
umo¿liwiæ nam spokojny sen we w³asnych ³ó¿kach.
Jestem cz³owiekiem, który uwa¿a, ¿e to odwa¿ne.
I jestem cz³owiekiem, który sta³ w hangarze lotniskowym
i obserwowa³, jak wy³adowuj¹ trumnê z cia³em mojego brata.
Mieliœmy tylko flagê.
Mój brat tam zgin¹³, bo nie by³o wystarczaj¹co du¿o lekarzy, Callie.
Wiêc moim zdaniem George O'Malley jest patriot¹.
Jest bohaterem i jestem wdziêczna, ¿e ktoœ taki istnieje.
Wiêc tak, s³owo, którego u¿yjê, to "super".
Takim cz³owiekiem jestem.
Przykro mi.
Przepraszam, nie wiedzia³em...
Nie, zaczekaj.
Kocham ciê.
Ja ciebie te¿.
To...
Kocham ciê.
Powiedzia³am: "kocham ciê".
Ja.
Cristina Yang.
Zafundowa³eœ mi traumê.
Wiesz, ¿e tak mi przykro...
Nie chodzi o duszenie.
Przyszed³eœ sobie tu i wyci¹gn¹³eœ ze mnie sopel i sprawi³eœ, ¿e ciê pokocha³am.
Nie chcê...
Nie mogê oddychaæ...
bez ciebie.
Mo¿e ci siê udaæ. Cristina, mo¿e nam siê udaæ.
Musisz tylko wyjϾ mi na spotkanie.
Musisz tylko powiedzieæ: "tak".
Jaki jest twój hematokryt?
To jest obrzydliwe.
Nie wierzê, ¿e podajemy to pacjentom.
"Prosisz o galaretkê cytrynow¹,
ale ci nie smakuje".
Wiêc mi jej nie podawaj.
Wkurzasz siê, jeœli tego nie robiê.
Jaki jest twój hematokryt?
Nie wiem. Jestem zmêczona.
Co jutro robi O'Malley?
Wstêpuje do armii.
Potrzebujê przerwy.
Myœlisz, ¿e ja nie potrzebujê? Zrozum to.
Co? Bo¿e.
OdpuϾ.
Przykro mi, jeœli jest ci ciê¿ko,
ale to nie ty masz
pamiêæ krótkotrwa³¹ marchewki.
Nie krêpuj siê. Wyrzuæ to z siebie.
Nie bêdê pamiêtaæ za piêæ minut.
Nie ja mam marchewkê zamiast mózgu, ale jestem jej mê¿em
z powodu bzdurnego œlubu, który wziêliœmy
tylko dlatego, ¿e myœleliœmy, i¿ umrzesz w przeci¹gu tygodnia.
Kaza³aœ mi obiecaæ, ¿e nie bêdziesz tak ¿yæ.
Co mam teraz zrobiæ, do cholery,
udusiæ ciê poduszk¹, wstrzykn¹æ ci kosmiczn¹ dawkê morfiny?
Nie jestem przekonany. Zostawiæ ciê?
Co do tego te¿ nie.
Wydaje mi siê, ¿e mam raczej przesrane,
nie tak bardzo jak ty, ale to te¿ nie pieprzony spacerek.
Przepraszam, Iz.
Nie.
Powiedzia³am ci, ¿ebyœ to z siebie wyrzuci³. I wyrzuci³eœ.
Zapomnia³aœ ju¿?
Nie. Jeszcze nie.
Daj mi chwilê.
Jeœli jest jeszcze wolne stanowisko na chirurgii ogólnej, chcia³abym je obj¹æ.
Miesi¹cami próbowa³em ciê zniechêciæ do pediatrii.
Wreszcie to zaakceptowa³em, a ty zmieniasz zdanie?
Tucker postawi³ mi ultimatum.
Sta¿ albo ma³¿eñstwo.
Wybra³aœ ma³¿eñstwo.
Nie, odchodzê od niego.
Poniewa¿ ma³¿eñstwo, które ucieka siê do ultimatów,
to nie ma³¿eñstwo.
Jaki m¹¿ tak postêpuje?
Wiêc zamierzam byæ samotn¹ matk¹.
To nie jest dobry czas na nowe specjalizacje.
Cholera.
Przepraszam.
Po raz pierwszy powiedzia³am to g³oœno,
wiêc trochê zesz³o ze mnie powietrze.
Miranda, jesteœ tego pewna?
Mo¿e jeszcze zmieniæ zdanie.
Po prostu siê boi.
Wszyscy siê boimy.
Jeœli siê nie boisz, nie jesteœ uwa¿ny.
Jeden z moich rezydentów zaci¹gn¹³ siê do armii.
To jest straszne.
Inna prawie zmar³a na czerniaka.
Teraz nie wie, jaki jest dzieñ.
To jest straszne.
To, z czym Tucker siê boryka, nie jest straszne.
Jest po prostu s³aby.
Poklepywanie po plecach nie pomo¿e.
Mam wyjϾ?
Dobrze.
Postojê tu z tob¹, jeœli nie masz nic przeciwko.
Tak.
By³oby dobrze.
Myœla³am, ¿e operujesz N.N.
Ju¿ skoñczy³em. Teraz przegl¹dam d
…