YouSub

pl Polish

Grey's Anatomy 3x03 (HDTV) Polish subtitles

0 downloads · 835 lines · added Mar 1, 2011

Report a problem
What's wrong?
Advertisement

Polish transcript

/W POPRZEDNICH ODCINKACH
Zosta³eœ postrzelony?
Cristina?
- Wyrzucasz mnie? - Nie mam innego wyboru.
Co z t¹ walizk¹?
Tak. OdpowiedŸ brzmi - tak.
Godzinê temu oœwiadczy³ mi siê.
Myœla³am ¿e jestem chirurgiem, ale to nieprawda.
Przesta³am ciê uczyæ, kiedy najbardziej tego potrzebowa³aœ.
Nasze ma³¿eñstwo siê skoñczy³o.
Jest coœ, co pozwala mi dobrze wybraæ.
Kiedyœ nazywa³o siê to randk¹.
Pêkasz?
Nie. A ty?
Chyba nie.
Chirurdzy marz¹ zazwyczaj o niewiarygodnych operacjach -
ktoœ przewraca siê w restauracji, a my rozcinamy ich no¿em do mas³a,
i wymieniamy zastawkê na plasterek marchewki.
Ale najwa¿niejsze jest trochê inne marzenie.
Dzieñ dobry.
- Dzieñ dobry. - To naprawdê dobry dzieñ.
- CzeϾ. - CzeϾ.
Spa³aœ choæ trochê w nocy?
Raczej nie.
A chcia³abyœ teraz siê przespaæ?
Raczej nie.
Wiêkszoœæ naszych marzeñ znika, gdy siê budzimy,
zes³ana do zakamarków naszego umys³u.
Lecz czasami, jesteœmy pewni,
¿e jeœli naprawdê siê postaramy...
mo¿emy ¿yæ marzeniem na jawie.
Cholera! G³upi...
Mia³am taki piêkny sen, a ty go zrujnowa³eœ.
Przepraszam.
To przez te pude³ka. Te wszystkie pude³ka.
Callie mówi³a, ¿e przywiezie swoje rzeczy...
i to wszystko ju¿ tu jest.
W porz¹dku, George. Mnie to nie przeszkadza.
Mnie te¿ nie. Wcale.
Nie miej skrupu³ów. Wywal j¹.
Co? Nie mogê jej wywaliæ.
Ty j¹ tu zaprosi³eœ.
Powiedzia³em, ¿e mo¿e zostaæ parê dni. Parê dni!
Min¹³ ju¿ tydzieñ. A teraz s¹ tu jej pud³a i u¿ywa mojego komputera.
Siedzi tu ca³y czas. Wyrzuæ j¹, proszê? I to natychmiast.
Bêdziecie musieli chwilê poczekaæ. Nie ma ju¿ ciep³ej wody.
Zrób to. Nienawidzisz mnie? Po prostu to zrób.
Czeœæ. Mogê zabraæ siê z wami do szpitala?
Jedziesz do szpitala?
Tak. Chcê... tam pójœæ, pogadaæ z szefem,
zobaczyæ czy mogê wróciæ.
Dajcie tylko znaæ, jak bêdziecie jechaæ.
Œwietnie. Izzie wraca. To...
...œwietnie, prawda?
To mój rêcznik.
Przepraszam.
Rety, ale¿ on jest rano humorzasty.
Tak. On...
- Tak. - Tak.
Wiesz, nie muszê dziœ wyje¿d¿aæ.
Mogê prze³o¿yæ odlot.
Nie, nie mo¿esz.
Poniewa¿...
ju¿ wytrzeŸwia³am, mam parê trochê pracy,
trzeba z³apaæ pewien samolot i zacz¹æ prowadziæ normalne ¿ycie.
Naprawdê dziêkujê ci, Mark, za ca³y ten... seks.
Teraz czujê siê lepiej. Naprawdê.
Ale, có¿, muszê ju¿ iœæ i ty te¿.
A wiêc - chcesz, ¿ebym zamówi³a ci
taksówkê na lotnisko?
Czemu nie spróbujesz gorsz¹ rêk¹?
Po to pi³ka, prawda? Ma pomóc z gorsz¹ rêk¹?
Dzia³a.
Na pod³odze jest kawa.
Super. Wiesz co? Posprz¹tam to.
Jak tam chcesz. OdpuϾ sobie.
To niewa¿ne.
Tak sobie myœla³am, ¿e skoro koñczysz po mnie,
a ja nie chcê na ciebie czekaæ, mo¿e mog³abym dostaæ swój klucz?
Nie.
Lubiê jak wychodzimy razem. Klucz ci nie potrzebny.
Izzie?
Zobaczymy siê w œrodku.
Wszystko bêdzie dobrze. Bailey jest po twojej stronie.
A szef...
bêdzie mia³ groŸn¹ minê, ale te¿ jest po twojej stronie.
Wszyscy w tym budynku chc¹, ¿ebyœ wróci³a.
Wiem, wiem.
IdŸcie ju¿. Dam sobie radê.
Zostanê tu chwilê, potrenujê swoje przemówienie.
Dobra.
Nie prosi³em, ¿ebyœ przekonywa³a j¹ do powrotu.
Ale to zrobi³am. Przekona³am j¹.
Jest ca³a masa kroków naprawczych i dyscyplinarnych,
które Izzie Stevens musi przejœæ, zanim...
- Powiedz jej o nich. - Nigdy siê na to nie zgodzi³em.
Nie pope³ni³a zbrodni.
Jest sta¿ystk¹. Moj¹ sta¿ystk¹.
Jeœli chcesz kogoœ winiæ, mo¿esz winiæ mnie.
Pos³uchaj, ta dziewczyna tu dzisiaj przychodzi,
a ty z ni¹ porozmawiasz.
I bêdziesz pamiêta³, o wszystkich znanych ci chirurgach
których b³êdny os¹d doprowadzi³ do czyjejœ œmierci
albo odpadniêcia czyjejœ rêki.
Co najwa¿niejsze, musisz pamiêtaæ o b³êdach,
które pope³ni³eœ, bêd¹c m³odym i g³upim.
I bêdziesz przy tym pe³en cierpliwoœci i wspó³czucia.
- Mam tak zrobiæ? - Tak!
Bo jestem szefem.
Nie chcia³am Pana uraziæ, sir. Przepraszam.
To dla ciebie bardzo osobista sprawa.
Tak, bardzo osobista.
Bycie szefem nie jest ju¿ tak satysfakcjonuj¹ce jak kiedyœ.
Nie, sir.
IdŸ ju¿ sobie.
Ja klêczê w resztkach kawy, a on le¿y na kanapie i siê u¿ala.
I to w kiepskim stylu.
Przechodzi rehabilitacjê,
a ty musia³aœ coœ czytaæ o depresji u pacjentów pooperacyjnych.
To nie jest jakiœ pacjent. To Preston Burke.
Jest rozpuszczony.
Wiesz, mam mu podawaæ ¿arcie, gazety i kapcie jak jakiœ pies.
- CzeϾ. - CzeϾ.
Œni³eœ mi siê dziœ w nocy.
- Czy¿by? - Aha.
a co robi³em, podawa³em ci kawê?
Na pewno nie podawa³eœ mi kawy.
Ale kawa jest dobra.
Podobno typowy zwi¹zek zaczyna siê od zaproszenia na kawê.
Czy¿by?
A wiêc Meredith, pójdziesz dziœ ze mn¹ na kolacjê?
I jak? Doœæ typowo? To by³o dobre, prawda?
- A wiêc mamy randkê. - Mamy randkê.
Przyjadê po ciebie o 8:00.
- Czeœæ. - By³em w pobli¿u.
Tak naprawdê, to nie by³em. Ale uwa¿am, ¿e warto by³o nad³o¿yæ drogi.
Œni³eœ mi siê dzisiaj w nocy.
- To by³ dobry sen? - Tak, by³.
- Co w nim robi³em? - Tak, Mer, co robi³?
- Co to? - To dla ciebie. Ciasto kawowe,
najlepsze na pó³nocnym zachodzie.
Uzna³em, ¿e trzeba ciê urobiæ przed zaproszeniem na wieczorn¹ kolacjê.
Kolacja? Wieczorem? I co powiesz?
Jesteœ dziœ wolna, Meredith?
W³aœciwie, to nie jestem.
To mo¿e lunch? Mogê tu przyjechaæ.
Chcesz jeœæ szpitalne ¿arcie na ochotnika?
Uwielbiam kiepskie ¿arcie.
- 1:00? - Bêdê.
Dobra.
Obaj ci siê œnili?
Trójk¹cik?
Fajnie. A ju¿ mia³am ciê za nudziarê.
Umawiam siê na randki.
I mam dziêki temu przek¹ski.
- CzeϾ, Iz. - CzeϾ.
- Idê na spotkanie z szefem. - Œwietnie.
Wracasz do gry, znowu w blokach startowych.
S³uchaj, spóŸniony jestem. Pogadamy póŸniej?
Tak, póŸniej.
Izzie wróci³a. To dobrze.
O, ciastko kawowe.
Mam randki.
Dotknij ten kawa³ek, a stracisz rêkê.
Dzieñ dobry wszystkim.
Grey, robimy porz¹dki. Zajmiesz siê wypisami.
Yang, idziesz z dr Shepherdem.
Karev, jak zwykle, do dr Montgomery-Shepherd na dzieciêcy i ginekologiê.
O'Malley, dr Torres zaprasza ciê na ortopediê.
- Czy ona siê uœmiecha³a? - Izzie wraca.
"Dr Torres zaprasza ciê."
Po prostu powiedz jej, George.
Powiedz, ¿e nie jesteœ gotowy na mieszkanie razem.
Spróbuj randek. Randki s¹ fajne.
Karev, gotowy?
- Nie nudzi siê to pani? - Nie.
W³aœciwie, to dla mnie sama radoœæ.
CzeϾ. CzeϾ.
Co u ciebie?
Nie.
Nie mogê. Muszê...
5 minut.
- ZnajdŸ sobie coœ do roboty. - Problemy osobiste?
Won.
Czwarta wizyta w ci¹gu trzech miesiêcy.
Jestem dr Karev. A Pani jest...
Megan Clover. A to tylko tak Ÿle wygl¹da.
Upad³a na placu zabaw, by³o du¿o krwi, rana wygl¹da na g³êbok¹.
Wiem jak to wygl¹da.
Zdajemy sobie sprawê, ¿e to Ÿle wygl¹da, ale to nie to.
Ona lubi ostre zabawy, wie Pan?
To jest jej karta. By³o ju¿ tak, zanim j¹ wziêliœmy.
Wziêliœcie j¹?
Jesteœmy przybranymi rodzicami.
Jest œwietnym dzieckiem, ale lubi ostre zabawy.
Ostre zabawy. - No.
Dobra.
Proszê iœæ do pokoju pielêgniarek i poprosiæ o ksero jej karty.
Ja tymczasem opatrzê jej nogê.
Dobra.
Zaraz wrócimy, skarbie. Wszystko dobrze?
- Tak. - Dobrze.
Masz parê paskudnych blizn, wiesz?
W ramiê te¿ siê zrani³aœ?
Nic wielkiego. Spad³am z rowerka.
Czy to zszywki? Co to do diab³a?
- Oni ci to zrobili? - Nie!
- Nie! - Wiêc kto?
Ja sama.
Nie chcia³am iœæ do lekarza, wiêc to zszy³am. ¯aden problem
Zaszy³aœ rêkê zszywkami?
Mo¿e Pan zszyæ mi nogê, ¿ebym mog³a st¹d pójœæ?
Z nimi ju¿ nigdzie nie pójdziesz, Megan.
Ju¿ ciê nie dotkn¹.
Nic mi nie zrobili. Proszê.
To najlepsi rodzice, jakich mia³am.
- Megan. - Oni mnie nie krzywdz¹.
Mnie siê nie da zraniæ. Nie wierzy mi Pan?
Niech Pan mnie walnie w brzuch.
Te zszywki wesz³y g³êboko. Dam ci zastrzyk przeciwbólowy.
Nie potrzebujê go.
Zaufaj mi, potrzebujesz. Masz opuchliznê, musi boleæ jak...
Proszê. Mogê ju¿ iœæ?
To nie bola³o?
Mam supermoce, jasne?
Pan Tresselt przejdzie zabieg kalosotomii.
Jak to bêdzie wygl¹daæ?
Przetniemy czêœæ po³¹czeñ pomiêdzy praw¹ i lew¹ pó³kul¹ mózgu,
by zapobiec przenoszeniu siê epilepsji z jednej po³owy mózgu na drug¹.
Œwietnie.
Tatuœ pozwoli rozwaliæ sobie g³owê na pó³,
bo tatuœ to wielki g³¹b.
W³aœnie tak.
Nie rozwal¹ mi g³owy na pó³, Leanne.
Ciach! W sam œrodek.
Zachowanie Taylora nie bêdzie siê ró¿niæ od tego teraz.
Czy¿by?
- Mam 5 ataków dziennie, Leanne. - Wiem.
Nie zostawiasz mnie samego z ma³ym. Myœlisz, ¿e nie zauwa¿y³em?
Wo³asz matkê, nawet gdy chcesz wzi¹æ prysznic.
- Nie chodzi mi o to. - Uwa¿asz, ¿e zagra¿am dziecku.
I tak jest.
Jeœli nie s¹ pañstwo zdecydowani, mo¿emy zaczekaæ.
Chcê móc zajmowaæ siê dzieckiem.
Proszê, Leanne, uzgodniliœmy to.
Proszê.
Na izbie jest taki dzieciak.
Lekko œwiruje, a starzy t³uk¹ j¹, ile wlezie.
Powiedzia³a ci to, czy sam to wydedukowa³eœ?
Jest ca³a w siñcach. Ma 10-centymetrow¹ w ramieniu, a w niej zszywki
takie jakie wbija siê w meble.
- Jej rodzice to zrobili? - Ona mówi, ¿e sama to zrobi³a.
Uwa¿a, ¿e jest superbohaterk¹ i nie czuje wcale bólu.
- Zadzwoni³eœ do opieki spo³ecznej? - Ju¿ tu jad¹.
Dobra. Ja pogadam z jej rodzicami,
a ty zrób jej testy niskotemperaturowe.
¯e co?
Testy lodu. Jak reaguje na ból.
Przynajmniej czymœ j¹ zajmiemy,
kiedy jej rodzice bêd¹ przes³uchiwani.
Prosi³aœ, ¿ebym przyszed³?
Tak.
- By³eœ dziœ rano taki zakrêcony. - Nie by³em zakrêcony...
bardziej ni¿ jakiegokolwiek poranka.
Dla wielu ludzi to zakrêcona pora dnia.
Jest jasno...
i t³oczno u nas rano. Tylu ludzi gania dooko³a.
Dobra. Mamy tu dziœ ostry przypadek.
Bêdziesz zadowolony, ¿e jesteœ ze mn¹.
Dziêki.
Pan Jasper Hobie.
- Dr T. - CzeϾ!
Têskni³aœ za mn¹.
Nie da siê tego opowiedzieæ.
To jest dr O'Malley. Bêdzie mi pomaga³.
Jak siê masz? 12 czerwca, skarbie.
P³ywanie na 2,4 mili, 112 mil na rowerze, a na koñcu maraton.
- Odlot. - Bêdê gotowy?
Na twój kszta³tny ty³ek - pewnie, ¿e tak.
Kocham t¹ kobietê.
W zesz³ym roku mia³ Pan 3 operacje.
Dwa razy œciêgna koœci ramieniowej i raz wi¹zad³a krzy¿owe.
Wszystkie z dr T.
A teraz czeka Pan na operacjê kostki?
Rok czekaliœmy na dawcê.
Zast¹pimy jego kostkê, kostk¹ zmar³ej osoby.
- Kto to by³? - Twój dawca?
Umar³ chyba niedawno, co?
Jakiœ tydzieñ temu. I jest tu w kostnicy.
Niemo¿liwe. Mogê go zobaczyæ, oddaæ ho³d?
Nie bêdziecie mieæ wiele tematów do rozmowy.
Dr O'Malley zrobi ci testy.
Widzia³eœ tego goœcia?
Czeœæ, superbrzd¹cu.
Gdzie moi rodzice?
Rozmawiaj¹ z innymi doros³ymi.
Nie jestem g³upkiem. Rozmawiaj¹ z opiek¹ spo³eczn¹.
Megan...
te blizny, te rany na twoim ciele, to nie jest normalne.
Czêsto siê bijê, jasne?
Poniewa¿ jestem silniejsza ni¿ niektóre dzieciaki,
czêsto broniê tych, którzy s¹ ³ajzowaci, mniejsi i tacy tam.
Jestem mikrusem, wiesz? Nie jesteœ zbyt wyroœniêta.
Ale w bójce mogê im dokopaæ.
Jasne. Po³ó¿ tu rêce.
Czemu?
Poniewa¿... chcemy zbadaæ twoje supermoce.
Nie wierzysz mi? Walnij mnie w brzuch. O, tu, no ju¿.
- Walnij mnie w brzuch. - Wróæmy do naszych testów.
Po prostu w³ó¿ tu rêce.
A ja siê z tob¹ zmierzê. Zmierzymy siê.
No co? Dalej.
Boisz siê odrobiny lodu?
Boisz siê, ¿e wygram? No dalej.
Liczê do trzech.
Raz, dwa, trzy.
Wyjmij rêce, kiedy bêdzie bola³o.
Og³uch³eœ, czy co? Nie bêdzie mnie bola³o.
Pomyœl tylko, dobra?
Bohaterowie zawsze s¹ sierotami, jak ja.
I zawsze domyœlali siê w moim wieku,
¿e mog¹ robiæ rzeczy, których nie potrafi¹ inni, jak ja.
SpóŸni³eœ siê na samolot?
Uziemiony z powodu z³ej pogody.
Mamy bezchmurne niebo. To siê zdarza w Seattle 2 razy w roku.
No tak, ale w Nowym Jorku jest tajfun.
Siadaj. Napij siê ze mn¹.
Nie napijê siê z tob¹.
Pracujê. W pracy, nie tu.
To mo¿e kawy?
- Mark... - Joe, podasz Pani doktor kawê?
I myœl¹, ¿e to co potrafi¹ jest dziwne,
ale nie mówi¹ o tym nikomu, bo ludzie by siê dziwili, jak ty.
Co z tob¹ nie tak?
Chole...
Wyjmij rêkê zanim ci odpadnie.
Uspokój siê.
Niczego nie czu³aœ? Niczego?
Nie. Nikt nigdy mi nie wierzy.
Jak wczoraj w szkole, taki dzieciak powiedzia³, ¿e mam hysia.
Musia³am pozwoliæ mu waln¹æ mnie w brzuch 25 razy zanim mi uwierzy³,
w tym raz kijem baseballowym.
¯e co?
Jeszcze tylko badania kardiologiczne i bêdziemy gotowi.
Gotowe. Tu jest mój ch³opak.
Jake...
mamy wszystko gotowe.
Nie wszystko jest gotowe.
Bêdziesz mia³ operacjê mózgu i Bóg wie, ile tygodni rehabilitacji przed sob¹.
Ona ma racjê.
Dobrze, ¿e wiesz, w co siê pakujesz.
Dziêkujê.
Doceniam to.
Rehabilitacja to piek³o dla wspó³ma³¿onka.
Tobie bêdzie trudniej ni¿ jemu.
Moja matka ma byæ u nas przez tydzieñ. Mo¿e powinna zostaæ d³u¿ej?
Wiesz, trudno... byæ opiekunk¹.
Bêdziesz podawaæ gazety, sprz¹taæ dywan...
Skarbie.
A lód podaj w fili¿ance, nie kubku. To siê nie koñczy.
To opiekunowie s¹ cichymi ofiarami.
A co nich mówi¹?
- Skarbie weŸ dziecko. - Nic.
Nic o nich nie mówi¹.
S³ychaæ tylko: "pacjent to, pacjent tamto."
Ciche ofiary.
Kochanie, weŸ dziecko.
Taylor!
Czy ktoœ mo¿e mi pomóc?
Atak trwa³ minutê, a stan poatakowy piêæ.
- Co z dzieckiem? - Wszystko w porz¹dku.
Nie powinno to mieæ wp³ywu na operacjê, chyba, ¿e zmieniliœcie zdanie.
Skarbie?
Nie. Chyba nie mamy wyboru.
Pos³uchaj, Leanne, zrobiê co w mojej mocy, jasne?
To nie bêdzie spacerek, ale zaopiekujê siê nim.
Dobrze.
Czeœæ, Izzie. Rozmawia³aœ z szefem?
Jeszcze nie.
- Dobrze siê czujesz? - Dobrze.
- Co wy robicie? - Ona randkujê, z wszystkim co siê rusza,
a ja próbujê wyrwaæ Burke'a z otch³ani.
SpóŸniê siê na lunch z Finnem. Muszê iœæ.
- Na pewno, wszystko w porz¹dku? - Tak.
Ona baluje, a ja robiê za ¿onê.
Taka sprawiedliwoϾ.
Jest tak:
nacieszyliœmy siê sob¹ -
kiedyœ i teraz te¿,
i uwa¿am, ¿e to zdrowy odruch.
Uwa¿am, ¿e to
oczyszczaj¹ce, dla nas wszystkich.
Ale uwa¿am, ¿e mimo, i¿ zrobi³am
z tego jak¹œ transkontynentaln¹...
chcicê...
to nie znaczy, ¿e coœ z tego wyjdzie.
Myœlê, ¿e my... Przestañ tak robiæ!
- Czemu? - Bo nie mogê myœleæ.
- Dobrze nam razem. - Nieprawda. Musisz wracaæ do siebie.
- Wróæ ze mn¹. - Oszala³eœ.
Nie wracam...
Nie wracam do Nowego Jorku.
Bo chodzi³o tylko o seks?
Dobra. Có¿.
- ¯egnaj. - ¯egnaj.
Stevens mia³a byæ u mnie o 9:30.
Nie pokaza³a siê. Rozmyœli³yœcie siê?
Nie, powiedzia³a, ¿e przyjdzie.
Na pewno ciê znajdzie.
Zrobimy tomografiê brzucha tej ma³ej.
Ta superbohaterska sprawa zasz³a za daleko.
To dobrze, ¿e wierzy w supermoce.
Ja wierzy³am jeszcze w œw. Miko³aja, jak mia³am 11 lat.
Naprawdê?
A czy Miko³aj waln¹³ ciê w bebechy kijem baseballowym?
Hej, jak wyniki?
Wszystko dobrze.
Czemu ten facet ma cztery operacje ortopedyczne w ci¹gu roku?
Bo to prawdziwy sportowiec. Daje cia³u wycisk.
Mo¿e to cia³o tego nie wytrzymuje.
Wiesz w ilu triathlonach bra³ udzia³?
Dobra, ma swoje 55 lat.
Uwa¿asz, ¿e transplantacja kostki,
Co, ma zmieniæ siê w spacerowicza?
Daje wycisk swoim stawom, a ty to póŸniej sprz¹tasz.
Wiesz ile bioder muszê wymieniaæ, bo ludziom nie chcê siê po³aziæ dooko³a bloku?
Czasami spe³niamy marzenia. Ale niezbyt czêsto.
Kiedy siê da, powinniœmy. Nie uwa¿asz?
Tak, tak.
George, nie martw siê o to.
Mia³am iœæ na chatê na obiad.
Chcesz siê przy³¹czyæ?
Callie nazwa³a mój domem "chat¹".
- Sk¹d jej siê to wziê³o? - Æœœœ...
To nie jest jej chata.
Co robicie?
Meredith i Finn.
50 do 1, ¿e Shepherd wparuje tu i wyzwie Finna na pojedynek.
Co powiesz na 5?
To ¿aden zak³ad. To dziecinada, koleœ.
O, œmieje siê, bo on powiedzia³ dowcip, który pewnie nie by³ œmieszny.
"Och, ty zabawny weterynarzu."
Resztê kasy zostawi³em w domu,
który mogê tak nazywaæ, bo tam mieszkam.
Nie jestem goœciem.
Ty jesteœ frajerem.
Lubisz komiksy, nie?
Nie.
Mam tak¹ pacjentkê, dziecko. Uwa¿a, ¿e jest superbohaterem.
- O co w tym chodzi? - Byciu superbohaterem?
Superbohaterowie wygl¹daj¹ normalnie, jak ty czy ja.
Mog¹ niekoniecznie jawiæ siê innym
jako niezwykli, mo¿e w codziennym ¿yciu s¹ zwyczajni,
ale przychodzi chwila
kiedy trafia ich kosmiczny promieñ, albo uk¹si ich radioaktywny paj¹k,
i wtedy nagle coœ, co by³o w nich zawsze,
co pozostawa³o w ukryciu, wychodzi na wierzch
Stary, zapomnij o tym.
O, zaczyna siê. Zaczyna siê.
No jazda, jazda.
Przyj¹³ to jak mê¿czyzna
i odchodzi.
- Dziêkujê. 43... - Wraca.
O, tak. Tak, wraca.
Dawaj kasê, Mary Jane. Puszczaj.
O, Bo¿e. Przepraszam za to.
- Za co? - CzeϾ.
- Jecie lunch? - W³aœciwie, to tak.
Fajnie wygl¹da. Przepraszam, ¿e przeszkadzam,
ale mam dzisiaj kalosotomiê.
- Mo¿e chcesz asystowaæ? - Powa¿nie?
- Kiedy? - Chyba zaraz.
Jeœli jesteœ zajêta, nie przeszkadzaj sobie, ale to nie zdarza siê codziennie.
Przetnie facetowi mózg na pó³.
Przepraszam. Jestem sta¿ystk¹ i
muszê siê wiele nauczyæ.
NajwyraŸniej ja te¿.
W porz¹dku.
O, cholercia.
- Zadzwoniê do ciebie. - Jesteœ dziœ zajêta. Ma randkê.
- Przepraszam, Finn. - W porz¹dku. IdŸ.
Uwa¿aj na siebie.
- Chyba wiszê ci nastêpne 50. - Te¿ tak myœlê.
Wchodzisz czy wychodzisz?
Nie wiem.
Ja te¿.
To by³o genialne, naprawdê.
Te¿ tak myœlê.
Nie by³o, bo teraz ma u mnie kolejn¹ randkê.
Nie ma sprawy. Ma moj¹ pomocn¹ d³oñ.
Nie bêdzie mu ³atwo, wiesz.
Myœlisz, ¿e nie zniesie p³omienia?
Myœlê, ¿e to nie jego liga.
Ale nieŸle siê facet stara.
To jest pan Tresselt.
Przygotuj go.
Myœla³am, ¿e bêdziemy operowaæ.
Zaczynamy o 4:00. Za darmo nie wejdziesz na salê operacyjn¹.
Musisz na to zapracowaæ, jasne?
Ile to bêdzie kosztowaæ moich rodziców?
Nie powinnaœ siê o to martwiæ.
Ale to jest g³upie. Jestem zdrowa.
Walnij mnie w brzuch. O, tutaj.
Przestañ prosiæ ludzi, ¿eby walnêli ciê w brzuch.
Po³ó¿ siê i nie ruszaj.
Który superbohater to umie?
Czeœæ, Miranda. Prosi³aœ o konsultacjê?
Tak. Czekam tylko na zdjêcie.
Nie widzia³am ciê odk¹d, s¹czy³aœ martini u Joe'go.
A tak. Z tym... Z tym - koniec.
Dobrze.
- Rozmawialiœmy... - ...o wielu rzeczach.
- A nie pamiêtam - ¿adnej z nich.
- Ju¿ na sta³e? - Chyba tak.
Mieliœmy tylko j¹ zszyæ, ale to chodz¹ce nieszczêœcie
i w ogóle nie czuje bólu.
- Myœlê, ¿e to... - ...przewlek³a niewra¿liwoœæ na ból.
Widzia³am to u niemowl¹t. To wystêpujê w m³odym wieku.
Ale...
jeœli trafia³a od jednych przyrodnich rodziców do drugich
Dr Bailey, co to u diab³a jest?
Dr Burke.
- O'Malley, jak siê masz? - Dobrze. Jak twoje ramiê?
Zdrowieje. Powoli.
Szok pourazowy, rozumiesz.
Tak. Têsknimy za tob¹.
Brak nam ciebie.
Hej, O'Malley.
Stevens stoi na zewn¹trz szpitala.
Odci¹gam praw¹ pó³kulê.
¯eby czego unikn¹æ? Grey?
¯eby nie dotkn¹æ retraktorami fa³dy strza³kowej.
Zgadza siê. Dlaczego?
¯eby unikn¹æ zakrzepów.
Doskonale.
Widzia³em dziœ doktora Burke'a. Dobrze wygl¹da.
Wygl¹da œwietnie. Rozmawia³ z szefem.
- Za³atwia³ sprawê nieobecnoœci? - Czego?
L-4.
Czego?
Stoisz tu ju¿ chwilê.
Chwilê, sta³am wczeœniej tam.
- Mo¿e usi¹dŸ. - Nie chcê siadaæ.
- Mo¿e jednak usi¹dŸ. - IdŸ do œrodka, George.
Izzie, mówiê powa¿nie.
Nie znoszê œlubnych rzeczy.
Nie znoszê zdjêæ dziewczyn w welonie w gazetach
i w¹chania kwiatów jakby wczeœniej nie wsadzi³a tam nosa,
zanim nie uchwyci³ tego obiektyw.
Nie znoszê druhen, kolorów œlubnych i tego pytania
"czy tuniura powiêksza mi ty³ek czy nie?"
Nienawidzê tego i nie chcia³am byæ tak¹ dziewczyn¹.
Taka dziewczyna jest g³upia i p³ytka.
Czemu wiêc jej myœli przelatuj¹ mi przez g³owê?
Izzie...
Zrobiê to, George. Wejdê przez te drzwi.
Muszê tylko mieæ pewnoœæ, ¿e kiedy stanê naprzeciw szefa chirurgii,
nie bêdê myœleæ o sukni œlubnej.
A to zajmie jeszcze minutê.
Przy operacji tego rodzaju zawsze, jest ryzyko infekcji
jeœli koœæ jest...
Bla, bla, bla, mogê umrzeæ.
Gdzie mam siê podpisaæ?
Musimy omówiæ resztê tego dokumentu.
Czwarta operacja w roku, znam te procedury.
Jak przyjadê z biodrem, wtedy walniesz pan tê mowê.
- Bêdzie Pan mia³ operacjê biodra? - Jesieni¹, po Patagonii.
Wci¹¿ chce Pan zobaczyæ tego faceta?
Megan ma krwotok wewnêtrzny.
S³ucham?
Ma ciê¿kie obra¿enia okolic brzucha.
Jeœli pyta Pan czy j¹ biliœmy, mówiliœmy ju¿ dziesiêæ razy
Opieka spo³eczna was oczyœci³a i przepraszam, ¿e to sugerowaliœmy.
Ale jest bardzo mocno ranna, wiêc musimy j¹ operowaæ.
O mój Bo¿e.
Megan ma pewn¹ wadê genetyczn¹, która sprawia, ¿e nie czuje bólu.
To wyjaœnia dlaczego tak czêsto siê rani³a.
Musimy dla pewnoœci zrobiæ jeszcze parê testów,
ale przyjmijmy, ¿e od tej pory bêdzie musia³a byæ pod œcis³¹ kontrol¹.
Mamy salê numer trzy.
Wiêc operacja to jedyne wyjœcie?
Myœlê, ¿e tak.
Wiem, ze wiele dziœ przeszliœcie,
ale w tej sprawie musicie mi zaufaæ.
Gdzie ona jest?
Gdzie Megan?
Siedzi...
L-4?
Tak, idê do domu.
Ustala³em z szefem parê spraw, ¿e móg³ porozdzielaæ moich pacjentów.
Bo idziesz na L-4?
Na ile? Na tydzieñ?
Na tyle, ile bêdzie trzeba.
Czy niezbyt d³ugo.
Jesteœ ju¿ 3 tygodnie na rehabilitacji, wiêc...
Rehabilitacja splotu ramiennego, Christino, trwa miesi¹ce albo lata.
Operacjê uwa¿a siê za udan¹, kiedy pacjent zgina rêkê w ³okciu.
Niektórzy pacjenci nie poruszaj¹ w ogóle rêk¹.
Inni nie od
…

Need subtitles from another video?