Advertisement
Polish transcript
/W poprzednich odcinkach...
/Patrzycie przez okno do innego œwiata.
/Alternatywnego wszechœwiata, /podobnego do naszego.
/Ka¿dy taki wszechœwiat /zawiera inn¹ wersjê nas samych.
/Nie mogê pozwoliæ, /aby Peter znów umar³.
/Walterze, Peter nie ¿yje.
Mówiê o innym Peterze.
/Tym z tamtej strony.
/Uda³em siê do /równoleg³ego wszechœwiata...
/i zabra³em syna, /który nie by³ moim.
Zaczekam tu na ciebie.
- PrzyprowadŸ go z powrotem. - Obiecujê.
Trzymaj siê, synu.
Nie jesteœ moim ojcem, prawda?
Oczywiœcie, ¿e jestem!
{Y:b}JEZIORO REIDEN
Peter, kochanie, czas na lunch.
/Wracam do domu.
O, Bo¿e, Peter!
Nie, tylko nie to, Peter!
Nie!
Peter, proszê!
Tylko nie to.
Odczep siê!
- Nie jesteœ moj¹ matk¹! - O, Bo¿e!
Chcê do domu!
Przestañ! Nie jesteœ moj¹ matk¹! Chcê do domu!
{Y:b}{F:Courier New}Fringe 3x15 "Subject 13"
{Y:b}{F:Courier New}Fringe 3x15 "Obiekt 13"
{Y:b}{F:Courier New}T³umaczenie: Victor Delacroix Korekta: borek & lisior
{Y:b}{F:Courier New}Zapraszamy na www.fringe.com.pl
/Dobrze, dzieci, czas zaczynaæ.
O to chodzi. A teraz, zamknijcie oczy.
Nie zwracajcie uwagi na nic, poza moim g³osem.
RozluŸnijcie siê. Oczyœæcie umys³y.
Mówiliœmy wczeœniej, ¿e wasza wyobraŸnia
mo¿e was zabraæ, gdziekolwiek zechcecie.
- Co siê sta³o? - A co zrobi misiak
jak sobie gdzieœ pójdziemy?
U³ó¿ go sobie w nogach,
a pójdzie z nami, Nick.
Olivio, jak ty mo¿esz siê skupiæ, je¿eli ci¹gle mówisz?
A teraz zamknij oczy, moja droga.
Skupcie siê.
WyobraŸcie sobie, ¿e ten œwiat oddala siê.
Przepraszam, doktorze Bishop. Dzwoni pañska ¿ona.
Proszê przekazaæ, ¿e oddzwoniê.
Kaza³a przekazaæ, ¿e przyjecha³a tu,
do Jacksonville.
Panno Ashley, czy dziœ mamy czwartek?
Czy¿by czwartek by³ w tym tygodniu wczeœniej?
Có¿, idê do domu, wiêc wy te¿ jesteœcie wolni!
Dobra, ludziska.
WeŸcie swoje plecaki, dobrze?
Ben, twój le¿y w tamtym rogu.
Jen, przestañ zostawiaæ naumyœlnie skrzypce, dobrze?
Gdzie on jest?
Oczywiœcie, ¿e Dodgers to dru¿yna Los Angeles.
Wcale nie.
Graj¹ dla Brooklynu, sam widzia³em.
A Czerwona Latarnia nie powinien byæ zielony.
I nigdy nie mia³em rêkawicy bejsbolisty.
Peter, bardzo d³ugo chorowa³eœ.
Synku, po prostu pomiesza³y ci siê wspomnienia.
Nie nazywaj mnie tak.
Nie jestem twoim synem!
Nie jesteœ moim ojcem!
A ona nie jest moj¹ matk¹!
Nie jesteœ moim ojcem!
Odczep siê!
Nie jesteœ moj¹ matk¹! Chcê do domu!
Zasn¹³.
Nie mo¿emy tego d³u¿ej ci¹gn¹æ.
Zaczyna popadaæ w ob³êd.
Jest jakaœ alternatywa?
Mamy powiedzieæ mu prawdê? Zamknêliby go w zak³adzie.
Te k³amstwa mia³y byæ tylko tymczasowe.
Mieliœmy go zabraæ do domu
na d³ugo, zanim to zasz³o tak daleko.
To ju¿ szeœæ miesiêcy, Walterze.
Zabranie go tam okaza³o siê du¿o trudniejsze.
Ty siedzisz w pracy, ale to ja przebywam z nim.
Elizabeth, myœlê, ¿e ta seria...
Jestem z nim ca³y czas.
I nie mogê patrzeæ, jak cierpi.
A jeœli zrobi³byœ urz¹dzenie
takie, jak to, którego u¿y³eœ, aby go tu sprowadziæ?
Elizabeth, ju¿ o tym rozmawialiœmy.
Skoñczy³oby siê to katastrof¹.
Konstrukcja wszechœwiata uleg³a zmianom od czasu mojej wyprawy.
Nie wytrzyma kolejnych uszkodzeñ.
On te¿ nie, Walter.
Jest bardzo zestresowany.
Patrzy na mnie, ale mi nie ufa.
Jestem jego matk¹, ale cokolwiek bym nie powiedzia³a...
Elizabeth, Elizabeth, nie jesteœ jego matk¹.
To ma³y ch³opiec,
bardzo podobny do naszego syna,
który zawdziêcza nam ¿ycie.
Nie, zawdziêcza ¿ycie tobie.
Ja chcê go tylko przy ¿yciu utrzymaæ.
Nie bêdê go d³u¿ej ok³amywaæ.
- Elizabeth... - To nie jakaœ fantazja.
Nie mogê go ochroniæ, je¿eli on mi nie ufa.
Proszê... Daj mi jeszcze trochê czasu.
Ju¿ ci mówi³em,
¿e dzieci s¹ kluczem do sukcesu.
Dzieci powinny byæ w stanie przejœæ na drug¹ stronê,
a kiedy to uczyni¹,
bêd¹ mog³y zabraæ ze sob¹ Petera.
Mo¿e dostaæ siê tam dziêki nim.
Daj mi jeszcze trochê czasu.
Cholera by ciê, Olivio.
Jak mówiê: idŸ do ³ó¿ka,
to znaczy, ¿e masz iœæ do ³ó¿ka!
Nie wa¿ siê uciekaæ ode mnie!
ChodŸ tu!
Bierz ty³ek w troki...
...i nigdy przede mn¹ nie uciekaj!
Cieszê siê, ¿e wreszcie siê wyspa³eœ.
Naprawdê myœlisz, ¿e nie umiem stwierdziæ,
¿e nie jesteœ moj¹ matk¹?
- Proszê ciê, czy mo¿emy... - S¹dzisz, ¿e nie widzê ró¿nicy?
Peter, na ile pytañ muszê jeszcze odpowiedzieæ, zanim mi uwierzysz?
To trwa ju¿ dwa miesi¹ce.
Powiedzia³am ci przecie¿, jak wabi³ siê twój chomik.
- Powiedzia³am ci... - Czêœæ rzeczy pomyli³aœ.
Jasne. A mo¿e to tobie coœ siê pomyli³o,
bo by³eœ bardzo chory.
To on ci ka¿e tak mówiæ, prawda?
Bo to on mnie wykrad³.
Sk¹d ciê wykrad³, Peter?
Z innego œwiata na dnie jeziora.
Kochanie...
Wiem, ¿e to brzmi jak szaleñstwo.
Ale nie jestem szalony.
Nie jestem szalony.
To mo¿e...
mo¿e pójdziemy na spacer, dobrze, kochanie?
Zaczerpnijmy œwie¿ego powietrza.
Wygl¹dasz blado.
Technicznie skóra nie mo¿e mieæ takiej barwy.
Kolejna bezsenna noc?
Chyba tak.
Jeszcze z tym nie skoñczy³am.
Chcê zorganizowaæ dane podgrupy.
- Wiêc, je¿eli nie masz nic przeciw... - Nie trzeba.
Przyszed³em w innej sprawie.
To nie dzia³a. Chcê rozdzieliæ dzieci
i testowaæ je osobno.
W jaki sposób?
A co tu robi Olivia?
Có¿, ona te¿ siê nie wyspa³a.
Olivio, czemu nie pójdziesz na dwór, pobawiæ siê z innymi dzieæmi?
Oliwko, co ci siê sta³o w oko?
Ashley powiedzia³a mi, ¿e upad³aœ...
Biegaj¹c po domu.
Mo¿esz mi zaufaæ, Oliwko.
- Je¿eli ktoœ ciê krzywdzi... - Przewróci³am siê, dobra?
Przewróci³am siê.
I tyle.
Czy mogê?
Oliwko, czemu to narysowa³aœ?
Czy widzia³aœ to w jakiejœ ksi¹¿ce?
A wiêc, gdzie?
Czy¿by ostatniej nocy, kiedy siê przewróci³aœ?
Tulipany zazwyczaj nie rosn¹ w takich miejscach.
To sk¹d siê tu wziê³y?
Profesorowi, który tu pracowa³, bardzo ich brakowa³o
wiêc wyobrazi³ sobie gatunek tulipana, który móg³by rosn¹æ w tym klimacie i wynalaz³ go.
U¿y³ swojego mózgu i swojej wyobraŸni,
aby zmieniæ œwiat tak, jak chcia³.
A jak ty byœ zmieni³ œwiat, gdybyœ móg³, Peter?
Czego byœ pragn¹³?
Na pewno nie sadzi³bym g³upich kwiatów.
A co byœ zrobi³?
Wróci³bym do domu.
Jeszcze tylko kilka spraw...
i niespodzianka dla ciebie.
Pos³uchaj mnie.
Mogê ci zaufaæ, ¿e nie spróbujesz uciec?
Dobrze. Zatem wybierz sobie zabawkê.
Œmia³o.
Dziwna gra.
Jak siê nazywa?
Joust.
S¹dzê, ¿e jej przeprawa
zosta³a spowodowana przez bardzo silne emocje.
Jej siniak.
Musimy zaprojektowaæ eksperymenty
nad sfer¹ emocjonaln¹.
Chcia³am pokazaæ Peterowi, gdzie pracujesz.
Hej, Peter!
Ale masz samolot.
To chyba...
DC-3, czy tak?
Czaruj¹ca Olivia Dunham rzuca swój urok.
S³uchaj, Peter, pójdê coœ zjeœæ.
Chcesz pójœæ ze mn¹ i coœ przek¹siæ?
Œmia³o, Peter.
ChodŸmy.
Osi¹gamy obiecuj¹ce postêpy.
Ma³a Olivia mog³a przejœæ na drug¹ stronê.
I je¿eli faktycznie to zrobi³a...
Mo¿e zabraæ Petera do domu.
Wiedzia³am, ¿e znajdziesz jakiœ sposób.
Nadal muszê zbadaæ,
jak dok³adnie to robi.
Ale jesteœmy bliscy sukcesu.
/Obiekt 13
William, potrzebujê pomocy.
Mam powody, by s¹dziæ, ¿e obiekt 13, Olivia Dunham,
przedosta³a siê na drug¹ stronê.
Uwa¿am jednak, ¿e ma³a musi znajdowaæ siê
w stanie silnego wzburzenia,
aby móc skorzystaæ z tej umiejêtnoœci.
Zebra³em czêœæ zapisów
na nowym Betamaxie.
Mo¿e zobaczysz coœ, co mi umyka.
/A wiêc, Olivio,
/siedzisz wygodnie?
/W porz¹dku.
/Te przewody
/poka¿¹ mi, jak reagujesz na testy.
/Jeszcze tylko...
/Ashley. /Seria testów alfa.
/Bêdê monitorowaæ funkcje /¿yciowe i fale theta,
/a tak¿e korê mózgow¹.
/Dobrze.
/Dobrze sobie radzisz, Oliwko.
/Pewni czterej bracia /wyroœli na wielkich wojowników.
/Byli wyj¹tkowi,
/poniewa¿ mieli zdolnoœæ /przemiany.
/Przemiany?
/On móg³ zmieniæ siê w...
/jastrzêbia...
/i z góry obserwowaæ najeŸdŸców.
/SzybkoϾ pumy...
/i smoczy ognisty oddech!
/Niewielka reakcja na radoϾ.
/Drobny skok fal theta,
/ale za ma³y, jak dla nas.
/Mogê ju¿ przestaæ?
/Jeszcze nie, kochanie. /Kontynuuj.
/Jeszcze trochê, Olivio.
/Dobrze sobie radzisz.
/Od pó³ godziny, akcja /serca 140 uderzeñ na minutê.
/Zero reakcji /na pobudzenie fizyczne.
/Trzeba zacz¹æ od nowa.
/- Nie pasuje. /- Spróbuj.
/Przyjrzyj siê /uwa¿nie ka¿dej czêœci.
/Nie. Zacznij od nowa.
/- Doktorze Walter, to nie pasuje... /- Próbuj.
/Szybciej.
/Jeszcze trochê.
/le.
/le. Skup siê, Olivio!
/Nie!
/Nie chcê ju¿ /nad tym pracowaæ!
/Niewielka aktywnoϾ w korze.
/Gniew nie skutkuje.
/Samotnoœæ te¿ nie skutkuje.
/Mo¿e strach...
/Poka¿ê ci film.
/To jeden z moich ulubionych. /Nosi tytu³ "Szczêki".
/Trochê straszny,
/ale poradzisz sobie.
/Przepraszam.
/Nic nie szkodzi.
/Gotowi na film?
/Nie, nie, nie...
/Nie zróbmy... /Zróbmy przerwê.
/Zdejmijmy to z ciebie. /Nie potrzebujesz tego.
Zacz¹³em rozumieæ, Williamie,
¿e odpowiedzi¹ nie jest strach sam w sobie...
/Walter?
/Wypuœæ mnie! /Proszê, wypuœæ mnie!
/Kto tam? /Czy ktoœ tam jest?
Zbli¿amy siê do budynku. Prosimy o zezwolenie na dokowanie.
Kochanie, za³ó¿ p³aszcz, dobrze?
Oliwce chyba nie spodoba³ siê ten ¿art.
Nie s¹dzê.
Proszê.
Nick, czy móg³byœ zaczekaæ na zewn¹trz
z innymi dzieæmi? Dziêkujê.
- Doktorze Bishop... - Chwileczkê, Ashley.
Jesteœmy na w³aœciwym tropie.
Czêœæ mózgu Olivii, dziêki której mog³a to zrobiæ,
to pewnie ta sama czêœæ,
która pozwala jej przeprawiaæ siê miêdzy wszechœwiatami.
Ale nadal czegoœ mi brakuje.
Mamy inny problem, doktorze Bishop.
Ashley. Co siê dzieje?
Nast¹pi³ niewielki po¿ar, ale sytuacja zosta³a opanowana.
Ashley?
Zaginê³o jedno z dzieci,
dziewczynka, Olivia Dunham.
Pani m¹¿ i inni szukaj¹ jej w tej chwili i jestem pewna, ¿e wszystko bêdzie dobrze.
W porz¹dku, dziêkujê.
Peter, chodŸ. WejdŸmy do œrodka.
Peter, zaczekasz chwilkê na mnie?
Zuch ch³opak. Zaraz wracam.
Elizabeth.
ZnaleŸliœcie j¹?
Jeszcze nie.
Ta ma³a, Olivia...
Walter, napisa³eœ, ¿e ona mog³a byæ bita przez ojczyma.
/Williamie, wierzê, ¿e /idealne warunki
/do przeprawy /do równoleg³ego wszechœwiata
/istniej¹ tylko w jej domu.
/Unikalne zestawienie /mi³oœci i przera¿enia
/zdaje siê stymulowaæ /procesy w korze mózgowej...
Po pierwsze, to notatki z badañ.
Po drugie, tak.
Unikalne zestawienie mi³oœci i przera¿enia
faktycznie stymuluje procesy w korze mózgowej,
które mog¹ byæ kluczowe dla jej umiejêtnoœci przeprawy.
Je¿eli nie wróci do domu,
aby ponownie pobudziæ ten oœrodek nerwowy...
Czyli co, ma byæ znowu zastraszana?
...mo¿e mi to zaj¹æ lata,
aby sztucznie wywo³aæ ten stan.
Walter, przecie¿ mówi³eœ, ¿e to tylko teoria.
Musi byæ jakiœ inny sposób.
A je¿eli go nie ma?
To ju¿ nie chodzi tylko o nas i Petera.
Nie rozumiesz, czego siê dopuœci³em?
Zakrad³em siê pod os³on¹ nocy... Wykrad³em cudze dziecko!
Je¿eli go nie zwrócimy,
w koñcu to rozgryz¹, przyjd¹ po niego
i bêd¹ nas œcigaæ. Wiem to, bo...
bo sam bym tak zrobi³.
A wiêc poœwiêcisz jedno, aby ratowaæ drugie?
Tê ma³¹, Oliviê, dla Petera?
Nie.
Ale dla tysiêcy innych...
albo nawet milionów...
ju¿ bym to rozwa¿y³.
Walterze...
Przepraszam.
Szukam Petera.
Powiedzia³ mi, ¿e nigdy wczeœniej nie jad³ orzechowych M&Ms'ów
Jest przy szafkach.
Nie ma go tam, patrzy³am.
/Up³ynê³o ju¿ szeœæ miesiêcy /od zaginiêcia Petera Bishopa,
/ale w³adze nadal /nic nie wiedz¹.
/Doktorowi Walterowi Bishopowi /i jego oddanej ¿onie
/wspó³czuje ca³y œwiat, /podczas gdy naród nadal prze¿ywa porwanie.
/Doktor Bishop, /twórca os³awionego
/systemu ochrony "Gwiezdne Wojny", /który ochrania nasz naród,
/razem z ¿on¹, /udzieli³...
To ci nie pomaga.
Nie wy³¹czaj.
Zaraz wytkn¹ nam, jaka to ironia,
¿e szef s³u¿b bezpieczeñstwa nie by³ w stanie ochroniæ w³asnego dziecka.
Mówiê powa¿nie, Walterze.
Nie mo¿esz tak dalej postêpowaæ.
Nie mo¿esz szukaæ zapomnienia w alkoholu.
A masz lepsz¹ propozycjê?
Na pewno nie to.
Mam wiêc siê poddaæ...
jak nasza policja?
Obiad bêdzie za 20 minut.
Nie jestem g³odny.
W porz¹dku.
Ale nadal potrzebujesz jedzenia.
Musisz coœ zjeœæ, ¿eby jakoœ strawiæ ten alkohol.
Mówi³aœ, ¿e mia³ be¿owy sweter.
Porywacz mojego syna...
mia³ be¿owy sweter, tak?
Nie garnitur, jak ja.
- Walterze, nie rób tego. - Jak brzmia³?
Jego g³os.
Mam now¹ teoriê: operacja plastyczna.
Jest zaledwie kilku chirurgów,
którzy mogliby dokonaæ czegoœ podobnego.
Ale z g³osem jest du¿o trudniej...
Wiesz co? To mog³o byæ dzie³o chirurga,
a mo¿e by³ to zmiennokszta³tny obcy?
Rozwa¿aliœmy to ju¿, Walter
i ¿adna teoria nie przywróci³a nam syna.
Sta³o siê.
Sta³o siê niewyt³umaczalne.
Nic nie jest niewyt³umaczalne, Elizabeth.
Prostacy postrzegali naukê, jako magiê.
Coœ siê sta³o w tym domu
i musimy to badaæ dot¹d,
a¿ dowiemy siê tego, co nam umyka.
I co to zmieni?
Jeszcze nie wiem. Musimy to omówiæ.
Ja to ju¿ robi³am. Myœla³am o wszystkim.
Raz po raz.
Powiedzia³am tobie i chyba z tuzinowi policjantów
ka¿dy szczegó³ tamtego wieczoru, jaki pamiêtam.
Podda³am siê nawet hipnozie,
aby przypomnieæ sobie wszystkie pozosta³e szczegó³y!
Wiem.
I wierzê ci, ca³kowicie.
Ale coœ przeoczyliœmy.
Musi byæ jakieœ wyjaœnienie.
W ka¿dy poniedzia³ek udajesz siê na Florydê,
pracujesz ca³y tydzieñ, wracasz tu
i zaczynamy od nowa.
To nie ma³¿eñstwo.
To rutyna.
Elizabeth, proszê ciê...
Jeszcze raz.
To mój syn.
Nie mogê go straciæ.
Przepraszam, kochanie.
Wiem, ¿e nie mogê tego d³u¿ej robiæ.
Ale to niemo¿liwe.
- Niemo¿liwe, ¿e go nie ma. - Wiem.
Wiem, Walter.
Ka¿d¹ chwilê spêdzam na zastanawianiu siê, gdzie jest,
co robi...
I modlê siê o to, by by³ bezpieczny, gdziekolwiek jest.
Aby ktoœ o niego dba³.
I o to, byœmy kiedyœ, jakimœ cudem,
znowu go zobaczyli.
Ale do tego czasu,
nie mogê siê za³amaæ.
Muszê tu byæ, dla niego.
Oboje musimy.
Ale nie bêdziemy.
Zaczynamy siê za³amywaæ.
Nasze ma³¿eñstwo... To nas doprowadza do zguby.
A do tego dojœæ nie mo¿e.
Potrzebujê ciê, kochanie.
Straci³am ju¿ Petera.
Nie mogê straciæ i ciebie.
Nie idŸ jutro do pracy.
Zostañ w domu.
Zapomnij o laboratorium. Zapomnij o Florydzie.
Ratujmy nasze ma³¿eñstwo.
Witamy z powrotem, proszê pana.
- Dzieñ dobry, doktorze Bishop. - Dzieñ dobry.
Doktorze Bishop, robi siê ciemno, a nadal nie ma po nich œladu.
Znalaz³am to.
Nale¿y do Olivii.
Jak mnie znalaz³eœ?
Tulipany chyba zwykle tu nie rosn¹.
Ale...
Sk¹d wiedzia³eœ, ¿e tu bêdê?
Bo ten rysunek by³ jedynym radosnym.
Nazywam siê Peter.
A ja Olivia.
Nie...
Uwa¿aj.
Nie bojê siê.
Co siê sta³o?
Mój ojczym.
Wszyscy ciê szukaj¹.
Nawali³am i on chce mnie wys³aæ do domu.
Kto?
Doktor Walter.
Powiedzia³aœ mu...
Walterowi, ¿e ojczym ciê bije?
To by chyba nie pomog³o.
Moja mama mówi³a,
¿e nale¿y sobie wyobra¿aæ rzeczy takimi, jakie chcemy, aby by³y,
a potem próbowaæ je zmieniæ.
Ufasz mu?
Walterowi?
Powinnaœ mu powiedzieæ.
Musisz chocia¿ spróbowaæ.
Chyba ju¿ siê uspokoi³am.
Wyobrazi³aœ to sobie?
Nie, ostatnio widzieliœmy j¹ oko³o pi¹tej.
Sami wyruszyliœmy na poszukiwania, ale zapad³ zmrok.
A pani syn i ta ma³a, znaj¹ siê?
Nie, on nie jest st¹d.
Nawet nie zna okolicy.
Spójrzcie!
Wrócili.
Wszystko w porz¹dku?
ChodŸ.
A wiêc, twój ojczym ju¿ jedzie.
Tak siê o ciebie martwiliœmy, Olivio.
Coœ ty sobie myœla³a?
Chcê zobaczyæ doktora Waltera.
Dobrze, zobaczysz, ale jutro, a teraz...
Nie! Muszê go zobaczyæ teraz!
Olivio, nie mo¿esz teraz go zobaczyæ, dobrze?
Olivio, nie...
Mój ojczym to zrobi³.
Bije mnie.
Wtedy przesz³am do drugiego wszechœwiata.
Proszê zobaczyæ.
Widzia³am sterowce,
takie jak pan mówi³.
W innym wszechœwiecie, by³y na niebie.
Mo¿e pan go powstrzymaæ, aby ju¿ mnie nie bi³?
Proszê?
Oliwko?
Olivio...
Co jest? Co siê sta³o?
Przepraszam, doktorze Bishop.
Mam nadziejê, ¿e nasza ma³a ksiê¿niczka
nie sprawi³a panu zbyt wielu k³opotów.
Ale¿ sk¹d.
ChodŸ, Olivio.
Zamartwia³em siê o ciebie.
ChodŸmy do domu.
Zanim pójdziecie,
chcê, ¿eby pan zrozumia³,
¿e ta ma³a bardzo wiele dla mnie znaczy
i je¿eli stanie jej siê jakakolwiek krzywda,
cokolwiek, co by j¹ przestraszy³o,
albo choæby sprawi³o, ¿e poczuje siê Ÿle,
nie zawaham siê zawiadomiæ opieki spo³ecznej,
a ponadto,
mam przyjació³ w strukturach rz¹dowych,
którzy mog¹ dopilnowaæ,
aby mia³ pan powa¿ne k³opoty.
Zrozumia³ mnie pan?
Kochanie...
IdŸ do domu i odpocznij, dobrze?
A jutro pomyœlimy nad czymœ innym.
Dobrze?
Przepraszam.
¯e uciek³em. Przykro mi, ¿e ciê wystraszy³em.
- Peter... - Nie wrócê ju¿ tam...
prawda?
Pos³uchaj mnie.
Nie zawsze dostajemy to, czego chcemy.
Ale po to ka¿dy ma serce i wyobraŸniê,
aby to, co mamy, wykorzystaæ jak najlepiej.
Obiecujê ci jedno.
Bêdê dla ciebie tak dobr¹ matk¹, jak tylko mogê.
Bêdê siê tob¹ opiekowaæ. Bêdê ciê chroniæ.
I nie pozwolê, by ktokolwiek mi ciê odebra³.
Nikt...
nigdy.
Ale nie jesteœ ni¹...
prawda?
Nie jesteœ moj¹ matk¹.
By³eœ chory.
By³eœ chory, bardzo, bardzo d³ugo.
I s¹dzê, ¿e mog³o ci to namieszaæ w g³owie.
Tak...
Jestem twoj¹ matk¹. Oczywiœcie, ¿e ni¹ jestem.
A teraz...
idŸ umyæ rêce do obiadu, dobrze?
Dobrze...
mamo.
Elizabeth, to ja.
Wiem, gdzie jest nasz syn.
Wiem, dok¹d zabrano Petera.
{Y:b}Zapraszamy na: facebook.com/fringe24
/Patrzycie przez okno do innego œwiata.
/Alternatywnego wszechœwiata, /podobnego do naszego.
/Ka¿dy taki wszechœwiat /zawiera inn¹ wersjê nas samych.
/Nie mogê pozwoliæ, /aby Peter znów umar³.
/Walterze, Peter nie ¿yje.
Mówiê o innym Peterze.
/Tym z tamtej strony.
/Uda³em siê do /równoleg³ego wszechœwiata...
/i zabra³em syna, /który nie by³ moim.
Zaczekam tu na ciebie.
- PrzyprowadŸ go z powrotem. - Obiecujê.
Trzymaj siê, synu.
Nie jesteœ moim ojcem, prawda?
Oczywiœcie, ¿e jestem!
{Y:b}JEZIORO REIDEN
Peter, kochanie, czas na lunch.
/Wracam do domu.
O, Bo¿e, Peter!
Nie, tylko nie to, Peter!
Nie!
Peter, proszê!
Tylko nie to.
Odczep siê!
- Nie jesteœ moj¹ matk¹! - O, Bo¿e!
Chcê do domu!
Przestañ! Nie jesteœ moj¹ matk¹! Chcê do domu!
{Y:b}{F:Courier New}Fringe 3x15 "Subject 13"
{Y:b}{F:Courier New}Fringe 3x15 "Obiekt 13"
{Y:b}{F:Courier New}T³umaczenie: Victor Delacroix Korekta: borek & lisior
{Y:b}{F:Courier New}Zapraszamy na www.fringe.com.pl
/Dobrze, dzieci, czas zaczynaæ.
O to chodzi. A teraz, zamknijcie oczy.
Nie zwracajcie uwagi na nic, poza moim g³osem.
RozluŸnijcie siê. Oczyœæcie umys³y.
Mówiliœmy wczeœniej, ¿e wasza wyobraŸnia
mo¿e was zabraæ, gdziekolwiek zechcecie.
- Co siê sta³o? - A co zrobi misiak
jak sobie gdzieœ pójdziemy?
U³ó¿ go sobie w nogach,
a pójdzie z nami, Nick.
Olivio, jak ty mo¿esz siê skupiæ, je¿eli ci¹gle mówisz?
A teraz zamknij oczy, moja droga.
Skupcie siê.
WyobraŸcie sobie, ¿e ten œwiat oddala siê.
Przepraszam, doktorze Bishop. Dzwoni pañska ¿ona.
Proszê przekazaæ, ¿e oddzwoniê.
Kaza³a przekazaæ, ¿e przyjecha³a tu,
do Jacksonville.
Panno Ashley, czy dziœ mamy czwartek?
Czy¿by czwartek by³ w tym tygodniu wczeœniej?
Có¿, idê do domu, wiêc wy te¿ jesteœcie wolni!
Dobra, ludziska.
WeŸcie swoje plecaki, dobrze?
Ben, twój le¿y w tamtym rogu.
Jen, przestañ zostawiaæ naumyœlnie skrzypce, dobrze?
Gdzie on jest?
Oczywiœcie, ¿e Dodgers to dru¿yna Los Angeles.
Wcale nie.
Graj¹ dla Brooklynu, sam widzia³em.
A Czerwona Latarnia nie powinien byæ zielony.
I nigdy nie mia³em rêkawicy bejsbolisty.
Peter, bardzo d³ugo chorowa³eœ.
Synku, po prostu pomiesza³y ci siê wspomnienia.
Nie nazywaj mnie tak.
Nie jestem twoim synem!
Nie jesteœ moim ojcem!
A ona nie jest moj¹ matk¹!
Nie jesteœ moim ojcem!
Odczep siê!
Nie jesteœ moj¹ matk¹! Chcê do domu!
Zasn¹³.
Nie mo¿emy tego d³u¿ej ci¹gn¹æ.
Zaczyna popadaæ w ob³êd.
Jest jakaœ alternatywa?
Mamy powiedzieæ mu prawdê? Zamknêliby go w zak³adzie.
Te k³amstwa mia³y byæ tylko tymczasowe.
Mieliœmy go zabraæ do domu
na d³ugo, zanim to zasz³o tak daleko.
To ju¿ szeœæ miesiêcy, Walterze.
Zabranie go tam okaza³o siê du¿o trudniejsze.
Ty siedzisz w pracy, ale to ja przebywam z nim.
Elizabeth, myœlê, ¿e ta seria...
Jestem z nim ca³y czas.
I nie mogê patrzeæ, jak cierpi.
A jeœli zrobi³byœ urz¹dzenie
takie, jak to, którego u¿y³eœ, aby go tu sprowadziæ?
Elizabeth, ju¿ o tym rozmawialiœmy.
Skoñczy³oby siê to katastrof¹.
Konstrukcja wszechœwiata uleg³a zmianom od czasu mojej wyprawy.
Nie wytrzyma kolejnych uszkodzeñ.
On te¿ nie, Walter.
Jest bardzo zestresowany.
Patrzy na mnie, ale mi nie ufa.
Jestem jego matk¹, ale cokolwiek bym nie powiedzia³a...
Elizabeth, Elizabeth, nie jesteœ jego matk¹.
To ma³y ch³opiec,
bardzo podobny do naszego syna,
który zawdziêcza nam ¿ycie.
Nie, zawdziêcza ¿ycie tobie.
Ja chcê go tylko przy ¿yciu utrzymaæ.
Nie bêdê go d³u¿ej ok³amywaæ.
- Elizabeth... - To nie jakaœ fantazja.
Nie mogê go ochroniæ, je¿eli on mi nie ufa.
Proszê... Daj mi jeszcze trochê czasu.
Ju¿ ci mówi³em,
¿e dzieci s¹ kluczem do sukcesu.
Dzieci powinny byæ w stanie przejœæ na drug¹ stronê,
a kiedy to uczyni¹,
bêd¹ mog³y zabraæ ze sob¹ Petera.
Mo¿e dostaæ siê tam dziêki nim.
Daj mi jeszcze trochê czasu.
Cholera by ciê, Olivio.
Jak mówiê: idŸ do ³ó¿ka,
to znaczy, ¿e masz iœæ do ³ó¿ka!
Nie wa¿ siê uciekaæ ode mnie!
ChodŸ tu!
Bierz ty³ek w troki...
...i nigdy przede mn¹ nie uciekaj!
Cieszê siê, ¿e wreszcie siê wyspa³eœ.
Naprawdê myœlisz, ¿e nie umiem stwierdziæ,
¿e nie jesteœ moj¹ matk¹?
- Proszê ciê, czy mo¿emy... - S¹dzisz, ¿e nie widzê ró¿nicy?
Peter, na ile pytañ muszê jeszcze odpowiedzieæ, zanim mi uwierzysz?
To trwa ju¿ dwa miesi¹ce.
Powiedzia³am ci przecie¿, jak wabi³ siê twój chomik.
- Powiedzia³am ci... - Czêœæ rzeczy pomyli³aœ.
Jasne. A mo¿e to tobie coœ siê pomyli³o,
bo by³eœ bardzo chory.
To on ci ka¿e tak mówiæ, prawda?
Bo to on mnie wykrad³.
Sk¹d ciê wykrad³, Peter?
Z innego œwiata na dnie jeziora.
Kochanie...
Wiem, ¿e to brzmi jak szaleñstwo.
Ale nie jestem szalony.
Nie jestem szalony.
To mo¿e...
mo¿e pójdziemy na spacer, dobrze, kochanie?
Zaczerpnijmy œwie¿ego powietrza.
Wygl¹dasz blado.
Technicznie skóra nie mo¿e mieæ takiej barwy.
Kolejna bezsenna noc?
Chyba tak.
Jeszcze z tym nie skoñczy³am.
Chcê zorganizowaæ dane podgrupy.
- Wiêc, je¿eli nie masz nic przeciw... - Nie trzeba.
Przyszed³em w innej sprawie.
To nie dzia³a. Chcê rozdzieliæ dzieci
i testowaæ je osobno.
W jaki sposób?
A co tu robi Olivia?
Có¿, ona te¿ siê nie wyspa³a.
Olivio, czemu nie pójdziesz na dwór, pobawiæ siê z innymi dzieæmi?
Oliwko, co ci siê sta³o w oko?
Ashley powiedzia³a mi, ¿e upad³aœ...
Biegaj¹c po domu.
Mo¿esz mi zaufaæ, Oliwko.
- Je¿eli ktoœ ciê krzywdzi... - Przewróci³am siê, dobra?
Przewróci³am siê.
I tyle.
Czy mogê?
Oliwko, czemu to narysowa³aœ?
Czy widzia³aœ to w jakiejœ ksi¹¿ce?
A wiêc, gdzie?
Czy¿by ostatniej nocy, kiedy siê przewróci³aœ?
Tulipany zazwyczaj nie rosn¹ w takich miejscach.
To sk¹d siê tu wziê³y?
Profesorowi, który tu pracowa³, bardzo ich brakowa³o
wiêc wyobrazi³ sobie gatunek tulipana, który móg³by rosn¹æ w tym klimacie i wynalaz³ go.
U¿y³ swojego mózgu i swojej wyobraŸni,
aby zmieniæ œwiat tak, jak chcia³.
A jak ty byœ zmieni³ œwiat, gdybyœ móg³, Peter?
Czego byœ pragn¹³?
Na pewno nie sadzi³bym g³upich kwiatów.
A co byœ zrobi³?
Wróci³bym do domu.
Jeszcze tylko kilka spraw...
i niespodzianka dla ciebie.
Pos³uchaj mnie.
Mogê ci zaufaæ, ¿e nie spróbujesz uciec?
Dobrze. Zatem wybierz sobie zabawkê.
Œmia³o.
Dziwna gra.
Jak siê nazywa?
Joust.
S¹dzê, ¿e jej przeprawa
zosta³a spowodowana przez bardzo silne emocje.
Jej siniak.
Musimy zaprojektowaæ eksperymenty
nad sfer¹ emocjonaln¹.
Chcia³am pokazaæ Peterowi, gdzie pracujesz.
Hej, Peter!
Ale masz samolot.
To chyba...
DC-3, czy tak?
Czaruj¹ca Olivia Dunham rzuca swój urok.
S³uchaj, Peter, pójdê coœ zjeœæ.
Chcesz pójœæ ze mn¹ i coœ przek¹siæ?
Œmia³o, Peter.
ChodŸmy.
Osi¹gamy obiecuj¹ce postêpy.
Ma³a Olivia mog³a przejœæ na drug¹ stronê.
I je¿eli faktycznie to zrobi³a...
Mo¿e zabraæ Petera do domu.
Wiedzia³am, ¿e znajdziesz jakiœ sposób.
Nadal muszê zbadaæ,
jak dok³adnie to robi.
Ale jesteœmy bliscy sukcesu.
/Obiekt 13
William, potrzebujê pomocy.
Mam powody, by s¹dziæ, ¿e obiekt 13, Olivia Dunham,
przedosta³a siê na drug¹ stronê.
Uwa¿am jednak, ¿e ma³a musi znajdowaæ siê
w stanie silnego wzburzenia,
aby móc skorzystaæ z tej umiejêtnoœci.
Zebra³em czêœæ zapisów
na nowym Betamaxie.
Mo¿e zobaczysz coœ, co mi umyka.
/A wiêc, Olivio,
/siedzisz wygodnie?
/W porz¹dku.
/Te przewody
/poka¿¹ mi, jak reagujesz na testy.
/Jeszcze tylko...
/Ashley. /Seria testów alfa.
/Bêdê monitorowaæ funkcje /¿yciowe i fale theta,
/a tak¿e korê mózgow¹.
/Dobrze.
/Dobrze sobie radzisz, Oliwko.
/Pewni czterej bracia /wyroœli na wielkich wojowników.
/Byli wyj¹tkowi,
/poniewa¿ mieli zdolnoœæ /przemiany.
/Przemiany?
/On móg³ zmieniæ siê w...
/jastrzêbia...
/i z góry obserwowaæ najeŸdŸców.
/SzybkoϾ pumy...
/i smoczy ognisty oddech!
/Niewielka reakcja na radoϾ.
/Drobny skok fal theta,
/ale za ma³y, jak dla nas.
/Mogê ju¿ przestaæ?
/Jeszcze nie, kochanie. /Kontynuuj.
/Jeszcze trochê, Olivio.
/Dobrze sobie radzisz.
/Od pó³ godziny, akcja /serca 140 uderzeñ na minutê.
/Zero reakcji /na pobudzenie fizyczne.
/Trzeba zacz¹æ od nowa.
/- Nie pasuje. /- Spróbuj.
/Przyjrzyj siê /uwa¿nie ka¿dej czêœci.
/Nie. Zacznij od nowa.
/- Doktorze Walter, to nie pasuje... /- Próbuj.
/Szybciej.
/Jeszcze trochê.
/le.
/le. Skup siê, Olivio!
/Nie!
/Nie chcê ju¿ /nad tym pracowaæ!
/Niewielka aktywnoϾ w korze.
/Gniew nie skutkuje.
/Samotnoœæ te¿ nie skutkuje.
/Mo¿e strach...
/Poka¿ê ci film.
/To jeden z moich ulubionych. /Nosi tytu³ "Szczêki".
/Trochê straszny,
/ale poradzisz sobie.
/Przepraszam.
/Nic nie szkodzi.
/Gotowi na film?
/Nie, nie, nie...
/Nie zróbmy... /Zróbmy przerwê.
/Zdejmijmy to z ciebie. /Nie potrzebujesz tego.
Zacz¹³em rozumieæ, Williamie,
¿e odpowiedzi¹ nie jest strach sam w sobie...
/Walter?
/Wypuœæ mnie! /Proszê, wypuœæ mnie!
/Kto tam? /Czy ktoœ tam jest?
Zbli¿amy siê do budynku. Prosimy o zezwolenie na dokowanie.
Kochanie, za³ó¿ p³aszcz, dobrze?
Oliwce chyba nie spodoba³ siê ten ¿art.
Nie s¹dzê.
Proszê.
Nick, czy móg³byœ zaczekaæ na zewn¹trz
z innymi dzieæmi? Dziêkujê.
- Doktorze Bishop... - Chwileczkê, Ashley.
Jesteœmy na w³aœciwym tropie.
Czêœæ mózgu Olivii, dziêki której mog³a to zrobiæ,
to pewnie ta sama czêœæ,
która pozwala jej przeprawiaæ siê miêdzy wszechœwiatami.
Ale nadal czegoœ mi brakuje.
Mamy inny problem, doktorze Bishop.
Ashley. Co siê dzieje?
Nast¹pi³ niewielki po¿ar, ale sytuacja zosta³a opanowana.
Ashley?
Zaginê³o jedno z dzieci,
dziewczynka, Olivia Dunham.
Pani m¹¿ i inni szukaj¹ jej w tej chwili i jestem pewna, ¿e wszystko bêdzie dobrze.
W porz¹dku, dziêkujê.
Peter, chodŸ. WejdŸmy do œrodka.
Peter, zaczekasz chwilkê na mnie?
Zuch ch³opak. Zaraz wracam.
Elizabeth.
ZnaleŸliœcie j¹?
Jeszcze nie.
Ta ma³a, Olivia...
Walter, napisa³eœ, ¿e ona mog³a byæ bita przez ojczyma.
/Williamie, wierzê, ¿e /idealne warunki
/do przeprawy /do równoleg³ego wszechœwiata
/istniej¹ tylko w jej domu.
/Unikalne zestawienie /mi³oœci i przera¿enia
/zdaje siê stymulowaæ /procesy w korze mózgowej...
Po pierwsze, to notatki z badañ.
Po drugie, tak.
Unikalne zestawienie mi³oœci i przera¿enia
faktycznie stymuluje procesy w korze mózgowej,
które mog¹ byæ kluczowe dla jej umiejêtnoœci przeprawy.
Je¿eli nie wróci do domu,
aby ponownie pobudziæ ten oœrodek nerwowy...
Czyli co, ma byæ znowu zastraszana?
...mo¿e mi to zaj¹æ lata,
aby sztucznie wywo³aæ ten stan.
Walter, przecie¿ mówi³eœ, ¿e to tylko teoria.
Musi byæ jakiœ inny sposób.
A je¿eli go nie ma?
To ju¿ nie chodzi tylko o nas i Petera.
Nie rozumiesz, czego siê dopuœci³em?
Zakrad³em siê pod os³on¹ nocy... Wykrad³em cudze dziecko!
Je¿eli go nie zwrócimy,
w koñcu to rozgryz¹, przyjd¹ po niego
i bêd¹ nas œcigaæ. Wiem to, bo...
bo sam bym tak zrobi³.
A wiêc poœwiêcisz jedno, aby ratowaæ drugie?
Tê ma³¹, Oliviê, dla Petera?
Nie.
Ale dla tysiêcy innych...
albo nawet milionów...
ju¿ bym to rozwa¿y³.
Walterze...
Przepraszam.
Szukam Petera.
Powiedzia³ mi, ¿e nigdy wczeœniej nie jad³ orzechowych M&Ms'ów
Jest przy szafkach.
Nie ma go tam, patrzy³am.
/Up³ynê³o ju¿ szeœæ miesiêcy /od zaginiêcia Petera Bishopa,
/ale w³adze nadal /nic nie wiedz¹.
/Doktorowi Walterowi Bishopowi /i jego oddanej ¿onie
/wspó³czuje ca³y œwiat, /podczas gdy naród nadal prze¿ywa porwanie.
/Doktor Bishop, /twórca os³awionego
/systemu ochrony "Gwiezdne Wojny", /który ochrania nasz naród,
/razem z ¿on¹, /udzieli³...
To ci nie pomaga.
Nie wy³¹czaj.
Zaraz wytkn¹ nam, jaka to ironia,
¿e szef s³u¿b bezpieczeñstwa nie by³ w stanie ochroniæ w³asnego dziecka.
Mówiê powa¿nie, Walterze.
Nie mo¿esz tak dalej postêpowaæ.
Nie mo¿esz szukaæ zapomnienia w alkoholu.
A masz lepsz¹ propozycjê?
Na pewno nie to.
Mam wiêc siê poddaæ...
jak nasza policja?
Obiad bêdzie za 20 minut.
Nie jestem g³odny.
W porz¹dku.
Ale nadal potrzebujesz jedzenia.
Musisz coœ zjeœæ, ¿eby jakoœ strawiæ ten alkohol.
Mówi³aœ, ¿e mia³ be¿owy sweter.
Porywacz mojego syna...
mia³ be¿owy sweter, tak?
Nie garnitur, jak ja.
- Walterze, nie rób tego. - Jak brzmia³?
Jego g³os.
Mam now¹ teoriê: operacja plastyczna.
Jest zaledwie kilku chirurgów,
którzy mogliby dokonaæ czegoœ podobnego.
Ale z g³osem jest du¿o trudniej...
Wiesz co? To mog³o byæ dzie³o chirurga,
a mo¿e by³ to zmiennokszta³tny obcy?
Rozwa¿aliœmy to ju¿, Walter
i ¿adna teoria nie przywróci³a nam syna.
Sta³o siê.
Sta³o siê niewyt³umaczalne.
Nic nie jest niewyt³umaczalne, Elizabeth.
Prostacy postrzegali naukê, jako magiê.
Coœ siê sta³o w tym domu
i musimy to badaæ dot¹d,
a¿ dowiemy siê tego, co nam umyka.
I co to zmieni?
Jeszcze nie wiem. Musimy to omówiæ.
Ja to ju¿ robi³am. Myœla³am o wszystkim.
Raz po raz.
Powiedzia³am tobie i chyba z tuzinowi policjantów
ka¿dy szczegó³ tamtego wieczoru, jaki pamiêtam.
Podda³am siê nawet hipnozie,
aby przypomnieæ sobie wszystkie pozosta³e szczegó³y!
Wiem.
I wierzê ci, ca³kowicie.
Ale coœ przeoczyliœmy.
Musi byæ jakieœ wyjaœnienie.
W ka¿dy poniedzia³ek udajesz siê na Florydê,
pracujesz ca³y tydzieñ, wracasz tu
i zaczynamy od nowa.
To nie ma³¿eñstwo.
To rutyna.
Elizabeth, proszê ciê...
Jeszcze raz.
To mój syn.
Nie mogê go straciæ.
Przepraszam, kochanie.
Wiem, ¿e nie mogê tego d³u¿ej robiæ.
Ale to niemo¿liwe.
- Niemo¿liwe, ¿e go nie ma. - Wiem.
Wiem, Walter.
Ka¿d¹ chwilê spêdzam na zastanawianiu siê, gdzie jest,
co robi...
I modlê siê o to, by by³ bezpieczny, gdziekolwiek jest.
Aby ktoœ o niego dba³.
I o to, byœmy kiedyœ, jakimœ cudem,
znowu go zobaczyli.
Ale do tego czasu,
nie mogê siê za³amaæ.
Muszê tu byæ, dla niego.
Oboje musimy.
Ale nie bêdziemy.
Zaczynamy siê za³amywaæ.
Nasze ma³¿eñstwo... To nas doprowadza do zguby.
A do tego dojœæ nie mo¿e.
Potrzebujê ciê, kochanie.
Straci³am ju¿ Petera.
Nie mogê straciæ i ciebie.
Nie idŸ jutro do pracy.
Zostañ w domu.
Zapomnij o laboratorium. Zapomnij o Florydzie.
Ratujmy nasze ma³¿eñstwo.
Witamy z powrotem, proszê pana.
- Dzieñ dobry, doktorze Bishop. - Dzieñ dobry.
Doktorze Bishop, robi siê ciemno, a nadal nie ma po nich œladu.
Znalaz³am to.
Nale¿y do Olivii.
Jak mnie znalaz³eœ?
Tulipany chyba zwykle tu nie rosn¹.
Ale...
Sk¹d wiedzia³eœ, ¿e tu bêdê?
Bo ten rysunek by³ jedynym radosnym.
Nazywam siê Peter.
A ja Olivia.
Nie...
Uwa¿aj.
Nie bojê siê.
Co siê sta³o?
Mój ojczym.
Wszyscy ciê szukaj¹.
Nawali³am i on chce mnie wys³aæ do domu.
Kto?
Doktor Walter.
Powiedzia³aœ mu...
Walterowi, ¿e ojczym ciê bije?
To by chyba nie pomog³o.
Moja mama mówi³a,
¿e nale¿y sobie wyobra¿aæ rzeczy takimi, jakie chcemy, aby by³y,
a potem próbowaæ je zmieniæ.
Ufasz mu?
Walterowi?
Powinnaœ mu powiedzieæ.
Musisz chocia¿ spróbowaæ.
Chyba ju¿ siê uspokoi³am.
Wyobrazi³aœ to sobie?
Nie, ostatnio widzieliœmy j¹ oko³o pi¹tej.
Sami wyruszyliœmy na poszukiwania, ale zapad³ zmrok.
A pani syn i ta ma³a, znaj¹ siê?
Nie, on nie jest st¹d.
Nawet nie zna okolicy.
Spójrzcie!
Wrócili.
Wszystko w porz¹dku?
ChodŸ.
A wiêc, twój ojczym ju¿ jedzie.
Tak siê o ciebie martwiliœmy, Olivio.
Coœ ty sobie myœla³a?
Chcê zobaczyæ doktora Waltera.
Dobrze, zobaczysz, ale jutro, a teraz...
Nie! Muszê go zobaczyæ teraz!
Olivio, nie mo¿esz teraz go zobaczyæ, dobrze?
Olivio, nie...
Mój ojczym to zrobi³.
Bije mnie.
Wtedy przesz³am do drugiego wszechœwiata.
Proszê zobaczyæ.
Widzia³am sterowce,
takie jak pan mówi³.
W innym wszechœwiecie, by³y na niebie.
Mo¿e pan go powstrzymaæ, aby ju¿ mnie nie bi³?
Proszê?
Oliwko?
Olivio...
Co jest? Co siê sta³o?
Przepraszam, doktorze Bishop.
Mam nadziejê, ¿e nasza ma³a ksiê¿niczka
nie sprawi³a panu zbyt wielu k³opotów.
Ale¿ sk¹d.
ChodŸ, Olivio.
Zamartwia³em siê o ciebie.
ChodŸmy do domu.
Zanim pójdziecie,
chcê, ¿eby pan zrozumia³,
¿e ta ma³a bardzo wiele dla mnie znaczy
i je¿eli stanie jej siê jakakolwiek krzywda,
cokolwiek, co by j¹ przestraszy³o,
albo choæby sprawi³o, ¿e poczuje siê Ÿle,
nie zawaham siê zawiadomiæ opieki spo³ecznej,
a ponadto,
mam przyjació³ w strukturach rz¹dowych,
którzy mog¹ dopilnowaæ,
aby mia³ pan powa¿ne k³opoty.
Zrozumia³ mnie pan?
Kochanie...
IdŸ do domu i odpocznij, dobrze?
A jutro pomyœlimy nad czymœ innym.
Dobrze?
Przepraszam.
¯e uciek³em. Przykro mi, ¿e ciê wystraszy³em.
- Peter... - Nie wrócê ju¿ tam...
prawda?
Pos³uchaj mnie.
Nie zawsze dostajemy to, czego chcemy.
Ale po to ka¿dy ma serce i wyobraŸniê,
aby to, co mamy, wykorzystaæ jak najlepiej.
Obiecujê ci jedno.
Bêdê dla ciebie tak dobr¹ matk¹, jak tylko mogê.
Bêdê siê tob¹ opiekowaæ. Bêdê ciê chroniæ.
I nie pozwolê, by ktokolwiek mi ciê odebra³.
Nikt...
nigdy.
Ale nie jesteœ ni¹...
prawda?
Nie jesteœ moj¹ matk¹.
By³eœ chory.
By³eœ chory, bardzo, bardzo d³ugo.
I s¹dzê, ¿e mog³o ci to namieszaæ w g³owie.
Tak...
Jestem twoj¹ matk¹. Oczywiœcie, ¿e ni¹ jestem.
A teraz...
idŸ umyæ rêce do obiadu, dobrze?
Dobrze...
mamo.
Elizabeth, to ja.
Wiem, gdzie jest nasz syn.
Wiem, dok¹d zabrano Petera.
{Y:b}Zapraszamy na: facebook.com/fringe24