Advertisement
Polish transcript
Wersja .srt: lordw
W poprzednich odcinkach...
Nadchodzi burza, a kiedy siê skoñczy,
obawiam siê, ¿e niewiele pozostanie z naszego œwiata.
Oni szukaj¹ kogoœ,
kto potrafi otworzyæ drzwi miêdzy wymiarami.
Laston-Hennings Cryonics zosta³ okradziony.
Wziêli wszystko.
Zniknê³y wszystkie kriokapsu³y.
Wiêc znaleŸli to, czego szukali.
Zapamiêtaj ten symbol. Jest ukryty na ich przywódcy.
W ten sposób go rozpoznasz.
A jeœli go znajd¹,
nie bêdzie mo¿na ich zatrzymaæ.
Dlatego ty musisz znaleŸæ go pierwsza.
INSTYTUT PSYCHIATRYCZNY C. HENNINGTONA BOSTON, MASSACHUSETTS
Dziewczyna w czerwonej sukience...
Ma kwiaty we w³osach.
Jakie to kwiaty?
Nie jestem pewny.
Dziêkujê, panie Slater. Przypomni pan sobie.
Wrzos...
Te kwiaty w jej w³osach.
Te kwiaty to wrzos.
Mo¿liwe, ¿e tak.
Pojemnik.
Proszê siê nie ruszaæ.
Zapewniam, ¿e nie bêdzie bola³o.
Zamknijmy go.
Poczekaj.
Tak?
Mamy aktywnoϾ.
Kod szary, korytarz B.
Mamy dwie minuty, mo¿e trzy.
Naprawdê mi przykro.
Wola³bym nie zostawiaæ pana w takim stanie.
Panie Slater?
Pomó¿ mi.
Fringe 2x10 Grey Matters
Napisy wykonane na proœbê www. fringe. net. pl
T³umaczenie: cy8er & KaeL Korekta: Jandulka
dla SerFa Subtitles (SerFa.pl)
Synchro i poprawki wersji angielskiej:
VeRdiKT [Subscene. com / Addic7ed. com]
Agent specjalny Olivia Dunham, FBI.
Ci dwaj mê¿czyŸni s¹ konsultantami...
Peter Bishop i doktor Walter Bishop.
Prowadzimy œledztwo w sprawie w³amania.
Pan to doktor Bishop?
Tak.
I nie jestem szalony.
Joseph Slater by³ naszym pacjentem
przez ostatnie 14 lat.
Przyjêty z rozpoznaniem
ostrej schizofrenii paranoidalnej.
Z akt wynika, ¿e cierpia³ na przywidzenia,
pozorne wspomnienia, gwa³towne huœtawki nastrojów.
Wszystkie podrêcznikowe symptomy...
Mia³ ka¿dy z nich.
- A¿ do wczoraj. - W³aœnie.
W ci¹gu godziny, od kiedy odkryliœmy,
co zrobiono panu Slaterowi,
zmiana jego zachowania by³a niesamowita.
Wiêc w³aœciwie dwaj mê¿czyŸni w³amali siê,
wyciêli mu dziurê w g³owie... I co? Uzdrowili go?
Brzmi nieprawdopodobnie, ale tak.
Dziwne równie¿ jest to, ¿e nie ma œladów,
¿e w ogóle coœ mu zrobili.
Struktura mózgu pana Slatera jest nienaruszona.
Robiliœmy testy krwi, toksykologiê...
Nie znaleŸliœmy nic niezwyk³ego.
Chcemy zobaczyæ te wyniki.
I jego historiê choroby.
- Oczywiœcie.
Pani doktor, chcia³bym zobaczyæ pacjenta.
W³aœnie tam idziemy, Walterze,
zobaczyæ pana Slatera.
Peter, zobaczymy zdrowego cz³owieka.
Ja chcia³bym zobaczyæ go, kiedy by³ chory.
Nie, nie, nie, dziewczyna w czerwonej sukience...
Chryzantemy w jej w³osach.
Jej matka hodowa³a je w skrzynce, na parapecie.
A gdzie mieszka ta dziewczynka?
Po drugiej stronie ulicy.
Nie, Josephie, nie mieszka tam.
Ona... przeprowadzi³a siê.
Nigdy tam nie mieszka³a.
Co z ni¹ zrobiliœcie? Co zrobiliœcie?
Co z ni¹ zrobiliœcie?
Oddajcie j¹. Oddajcie!
SprowadŸcie j¹ z powrotem!
SprowadŸcie j¹...
Nie potrafi pan opisaæ ¿adnego z nich?
Nie. Szczerze mówi¹c, ledwo ich pamiêtam.
Moje pierwsze wyraŸne wspomnienie z tej nocy,
to kiedy odwróci³em siê od okna,
a panna Holbrook, stoj¹ca tam pielêgniarka, by³a przera¿ona.
PrzewieŸli mnie na oddzia³ medyczny.
Ale uderzy³o mnie to, ¿e czu³em siê odci¹¿ony,
jakby obmyto mi umys³.
Poczu³em siê nagle... - Wolny.
Tak.
Pamiêtam, ¿e ci mê¿czyŸni wydawali siê...
mili... nawet grzeczni... Ale poza tym nic.
- Przykro mi. - Nie szkodzi.
Coœ jeszcze?
Nie. Na razie nie.
Dziêkujê.
Wobec tego, panie Slater, pañska ¿ona jest tutaj.
Powiedziano mi, ¿e odwiedza³a mnie dwa razy w tygodniu.
Pamiêtam, ¿e by³em dla niej okropny.
Myœlê, ¿e bêdzie dobrze. Jest na zewn¹trz.
Dziêkujê.
Szczêœciarz z niego.
Przebywa³em 17 lat w St. Claire
i nigdy nikt mnie nie odwiedzi³.
Walter...
Nie mia³em zamiaru ciê obwiniaæ, synu.
To tylko spostrze¿enie.
Walterze, masz jak¹œ teoriê,
jak uzdrowiono tego cz³owieka?
Nie. Jeszcze nie, ale ju¿ jestem podekscytowany.
Nad lekiem na niepoczytalnoœæ, jak pewnie siê domyœlacie,
myœla³em d³ugo i intensywnie.
Oto s¹.
Widzisz ten zamek?
Mo¿esz zrobiæ zbli¿enie?
To jest lypticro-crypto.
Jeden z najlepszych.
A oni go otworzyli, jakby by³ k³ódk¹ od roweru.
Ci ludzie s¹ albo bardzo sprytni,
albo bardzo bogaci, albo maj¹ œwietne znajomoœci.
Mo¿esz trochê cofn¹æ?
- Co? - Zatrzymaj tutaj,
kiedy siê odwraca.
Znam tê twarz.
Mogê skorzystaæ?
Mo¿esz nas zostawiæ samych?
- Wiesz, kto to?
Sk¹d go znasz?
Z Laston-Hennings Cryonics.
Mówisz o kradzie¿y zamro¿onych g³ów?
Tak. William Bell mówi³, ¿e ludzie stamt¹d,
ci, którzy próbowali zabiæ mnie i którzy zabili Charliego,
kogoœ szukaj¹.
Belly mówi³, ¿e szukaj¹ swojego przywódcy.
Przeczesa³am akta Laston-Hennings,
próbuj¹c siê dowiedzieæ,
której konkretnie g³owy szukali.
Ogl¹da³am te twarze przez ostatnie dwa miesi¹ce.
Naprawdê próbujesz nam powiedzieæ, ¿e on
jest jedn¹ z tych g³ów, które wykradli?
Dobra. Za³ó¿my przez chwilê, ¿e masz racjê.
Mro¿one g³owy nie wstaj¹ i nie chodz¹ sobie, ot tak.
Przecie¿ zmarli nie wstaj¹ z grobów
i nie dokonuj¹ nocnych operacji mózgu.
Nie, wiem, ¿e nie.
Ale on to zrobi³.
Thomas Jerome Newton.
Newton.
Co o nim wiemy?
Poza nazwiskiem nic.
Thomas Jerome Newton to nazwisko w aktach
w Laston-Hennings Cryonics.
Ale jest fa³szywe, donik¹d nie prowadzi.
William Bell powiedzia³ mi, ¿e mê¿czyzna z tym znakiem
spróbuje otworzyæ korytarz
miêdzy dwoma œwiatami.
Powiedziano mi, ¿e
rezultat bêdzie gorszy, ni¿ mo¿emy siê spodziewaæ.
A czego mo¿emy siê spodziewaæ?
Ca³kowitego zniszczenia...
Biblijnych rozmiarów.
Co to ma wspólnego
z zakradaniem siê do psychiatryka
i operowaniem mózgu schizofrenika?
Zapominasz, ¿e oni go w³aœciwie uzdrowili.
Jak na pocz¹tek to trochê dziwne.
Co na to doktor Bishop?
Próbuje siê dowiedzieæ, jak konkretnie uleczyli Slatera.
Jeœli mu siê uda, mo¿e zdo³amy przewidzieæ
kolejny ruch Newtona.
Nie ma miejsca na "mo¿e".
Nie wiem, do czego zmierza Newton,
ale wiem, co ja muszê zrobiæ.
Muszê go powstrzymaæ.
Lekarzem pana Slatera by³ psychiatra
o nazwisku Simon Paris.
Przekonajmy siê, czy mo¿esz go zlokalizowaæ, moja droga.
Mam kilka pytañ na temat historii choroby pana Slatera
przed przyjêciem do Hennington.
Pewnie.
A czego szukasz?
Nie jestem pewien.
Czegoœ, co mog³oby wywo³aæ urojenia.
Czegoœ?
Czegoœ lub kogoœ.
Myœlisz, ¿e ktoœ celowo
wywo³a³ u niego chorobê?
To tylko teoria.
Prawd¹ jest, ¿e nie ma leku na szaleñstwo... To czysta fantazja.
Droga powrotna ze stanu ob³¹kania to walka.
Tylko nielicznym udaje siê
w mniejszym lub wiêkszym stopniu wróciæ do realnego œwiata.
A z tego co widzieliœmy u pana Slatera...
Có¿, jedynym wyjaœnieniem mo¿e byæ to,
¿e kiedyœ wcale nie by³ ob³¹kany.
Nie ma ¿adnego Simona Parisa w bazie danych Zwi¹zku Lekarzy.
Nie ma go na liœcie cz³onków.
- Czy to znaczy, ¿e nie ¿yje? - Nie s¹dzê.
A nawet wtedy powinien siê na niej znajdowaæ.
Numer lekarski pana Parisa
bêdzie na recepcie z dnia, kiedy go przyjêto.
SprawdŸ w rejestrze wydanych leków.
Dlaczego ktoœ mia³by to zrobiæ, Walterze?
Uczyniæ kogoœ ob³¹kanym?
Z wielu ró¿nych powodów.
Uodporni³oby ich to na przes³uchania.
Okazuje siê, ¿e 14 lat temu,
doktor Paris wystawi³ receptê na czas nieokreœlony
na leki dla pana Slatera.
Bez utraty wa¿noœci.
To interesuj¹ce.
W tym samym tygodniu wystawi³ identyczne recepty
dwu innym pacjentom.
W tym samym tygodniu?
W dwóch ró¿nych szpitalach.
Zadzwoniê do Olivii.
SZPITAL PSYCHIATRYCZNY W DUNWICH
A kiedy siê obudzi³am, czu³am siê, jakbym
pi³a ca³¹ poprzedni¹ noc.
Tylko ¿e ta trwa³aby 14 lat.
Tu napisano, ¿e cierpia³a pani
na ró¿ne formy zaburzeñ obsesyjno-kompulsywnych.
Tak, nazywaj¹ to arytmomani¹.
Mia³a pani obsesjê na punkcie liczb.
W³aœciwie tylko jednej...
28.
Widzia³am i s³ysza³am j¹ wszêdzie.
Nie mog³am siê od niej uwolniæ.
28,28.
I nagle w ostatni wtorek rano
obudzi³am siê i to znik³o, tak po prostu.
Nagle by³am wolna.
Lekarze nie potrafili tego wyjaœniæ?
Miêdzy nami mówi¹c,
chyba w³aœnie dlatego wci¹¿ mnie tu trzymaj¹.
Jeden z nich chce opisaæ mój przypadek.
Co FBI ma z tym wspólnego?
Nie jesteœmy pewni.
Byæ mo¿e, nic.
Czy moglibyœmy zerkn¹æ na pani g³owê?
Moj¹ g³owê?
To zajmie tylko chwilkê.
Mog³aby pani usi¹œæ?
Przepraszam.
Czego pan szuka?
Jest.
Œwie¿a blizna, ale bez szwów.
Wygl¹da bardziej na przypalenie laserem chirurgicznym.
Nie rozumiem.
Jaka blizna?
Wiêc co mi siê sta³o?
Pani Crampton, czy ktoœ pani¹ odwiedza³ podczas pobytu tutaj?
Mój m¹¿, mój syn.
A lekarz, który pani¹ tu skierowa³... Doktor Paris?
Nie, nigdy.
Widzia³am go dwa razy, zanim mnie tu wys³a³.
Ale to w³aœnie doktor Paris zdiagnozowa³ arytmomaniê?
Nie. On stwierdzi³ depresjê poporodow¹.
Powiedzia³, ¿e potrzebujê kilku tygodni odpoczynku i wys³a³ mnie tutaj.
Arytmomania po prostu zaczê³a siê któregoœ dnia.
- Jak nam idzie? - Powinno dzia³aæ,
ale zbyt d³ugo trwa³o dotarcie do Slatera.
Pierwsza próbka obumiera.
Od¿ywcza k¹piel nie utrzyma jej d³u¿ej ni¿ piêæ godzin.
Szeœæ, jeœli bêdziemy mieli szczêœcie.
Wiêc lepiej ruszajmy.
Trzeci pacjent, Stuart Gordon.
Tak samo, jak pani¹ Crampton,
14 lat temu doktor Paris skierowa³ go do szpitala
z psychiatrycznym odpowiednikiem kaszlu,
który rozwin¹³ siê w bujn¹ schizofreniê.
Dwa dni temu cudownie ozdrowia³.
Pan Gordon myœla³,
¿e jest aktorem Sydneyem Greenstreetem,
i chodzi³ wko³o, cytuj¹c ”Casablancê”.
Zabawne.
Co?
Wygl¹da raczej jak Peter Lorre.
To by³ ¿art.
Ca³e ¿ycie potrafi³am zrozumieæ,
co kieruje ludŸmi...
Ich emocje, jak chciwoϾ, zazdroϾ czy zemsta.
Ale Newton...
Ci ludzie, których œcigamy...
Jak mogê walczyæ z czymœ, czego nie rozumiem?
Olivio, wiem, uwa¿asz, ¿e tkwisz w tym sama.
Byæ mo¿e, przez to, co powiedzia³ ci Bell.
Mo¿e tak¹ masz osobowoœæ.
Ale to nie tylko twoja walka.
To by³a Olivia.
Stuart Gordon, tak jak pozostali,
dwa dni temu obudzi³ siê ca³kowicie zdrowy.
Ma œwie¿¹ bliznê z ty³u g³owy.
Musia³em coœ pomin¹æ.
Kiedy pan Slater mia³ przeszczepiony organ?
S³ucham?
Jeden z leków, które przepisa³ doktor Paris, zapobiega odrzucaniu przeszczepów.
Podaje siê go tylko pacjentom po przeszczepach.
Jest absolutnie bezu¿yteczny przy schizofrenii paranoidalnej.
Co sugeruje, ¿e doktor Paris to nie lekarz,
ale zwyk³y konowa³!
Chyba ¿e to geniusz.
Co?
Przeszczepy organów.
Ludzki mózg.
Có¿, po³owa.
Ale martwy jest bezu¿yteczny,
bo kiedy usunie siê tkankê mózgow¹ z ¿yj¹cego organizmu,
mo¿na utrzymaæ j¹ ¿yw¹ przez krótki czas w od¿ywczej zawiesinie.
Choæ w koñcu i tak umrze.
To problem, który próbowa³em rozwi¹zaæ wiele razy
- bez rezultatu. - Utrzymaæ przy ¿yciu ludzki mózg?
To wcale nie jest ³atwa sprawa. Widzisz,
nie wystarczy po prostu podaæ krew i tlen.
Trzeba równie¿ dostarczyæ stymulacji elektrycznej.
Ale doktor Paris znalaz³ rozwi¹zanie.
Umieœci³ tkankê mózgow¹ wewn¹trz innego mózgu.
Przepraszam, nie nad¹¿am. Jak¹ tkankê mózgow¹?
Naszych ob³¹kanych pacjentów.
Pana Slatera, pani Crampton i pana Kondoma.
Gordona.
Te zdjêcia maj¹ kilka lat.
Czy widzicie niewielkie przebarwienia?
Normalnie uznano by to za b³¹d urz¹dzenia.
Ale to nie jest b³¹d.
To obca tkanka.
Dlatego wszystkim podawano leki przeciw odrzuceniu.
Wiêc te operacje, które przeprowadzi³ Newton...
Usuwa³ wszczepion¹ tkankê mózgow¹.
Moja teoria t³umaczy ob³êd pacjentów.
Wk³adanie tkanki jednej osoby
do mózgu innej to...
To jakby w³o¿yæ silnik motocykla do samochodu.
S¹ po prostu niekompatybilne.
Dlatego, ¿e umys³ gospodarza nie potrafi
przetworzyæ nowych informacji.
St¹d te symptomy.
Fa³szywe wspomnienia, urojenia.
Ale kiedy tylko usunie siê obc¹ tkankê,
wracaj¹ do zdrowia.
Dok³adnie.
Agent Farnsworth.
CzeϾ. Tu doktor West.
Pyta³aœ, czy mamy jakiœ informacje
o doktorze Parisie w naszym oœrodku... Nie mamy.
- Dziêkujê za... - Nie skoñczy³am.
Sprawdziliœmy równie¿ w zaprzyjaŸnionych oœrodkach.
Tak?
To rodzi kolejne pytania.
Po co kawa³ki czyjegoœ mózgu wszczepiaæ innym ludziom?
I czyjego mózgu?
To rzeczywiœcie dobre pytanie.
- Nie mam pojêcia. - Peter...
Mo¿emy porozmawiaæ?
Walter, mówi³eœ, ¿e nikt ciê nie odwiedza³,
kiedy by³eœ w St. Claire, prawda?
Tak.
Zgodnie z aktami, doktor Paris odwiedzi³ ciê szeœæ razy.
Czy mogê obejrzeæ twoj¹ g³owê?
Dobrze.
Jest.
Jest inna. Starsza, ale...
To z pewnoœci¹ blizna.
W twojej karcie napisano,
¿e przechodzi³eœ ju¿ wczeœniej to badanie,
w³aœciwie kilka razy.
To nie jest dobry pomys³, Peter.
Te urz¹dzenia maj¹ magnesy,
które wyrywaj¹ metal z pacjentów.
A ja mam czip namierzaj¹cy wszczepiony w kark...
Lokalizator GPS.
Absolutnie nie masz siê czego obawiaæ,
bo jest zrobiony z silikonu.
I wiesz doskonale,
¿e maszyna nie ma na niego wp³ywu.
Mo¿e trochê walium pomo¿e.
Doœæ dawno nie bra³em walium.
To dobry pomys³.
Poproszê 50 miligramów.
To doœæ du¿a dawka.
Mam doœæ du¿¹ tolerancjê.
No dobrze.
Wszystko bêdzie dobrze.
Tak.
To rutynowy zabieg.
A walium zapobiegnie klaustrofobii,
któr¹ mo¿esz czuæ.
Nie martwiê siê klaustrofobi¹, Peterze.
Jak myœlisz, co ten cz³owiek mi zrobi³?
Nie wiem, Walterze.
Ale dowiemy siê, dobrze?
- Wszystko w porz¹dku? - Tak.
Walter chcia³ poczekaæ na wyniki,
ale jest Walter na prochach
i jest Walter na haju.
Astrid odwioz³a go do domu.
Widzia³aœ jego twarz,
kiedy rozmawialiœmy z panem Slaterem?
Jak myœlisz, jak on siê czuje...
Marzy, by móc wróciæ do czasu,
zanim popad³ w ob³êd.
Jest wystarczaj¹co œwiadomy, by zrozumieæ, ile straci³.
Nie chcê byæ nieczu³a,
ale na ile znam twojego ojca...
szaleñstwo uczyni³o go lepszym cz³owiekiem.
A ju¿ z pewnoœci¹ lepszym ojcem.
Powinienem by³ odwiedziæ go w St. Claire.
Wydaje mi siê, ¿e teraz mu to wynagradzasz.
Przejrza³am zdjêcia mózgu twojego ojca.
- I co? - Powinieneœ to zobaczyæ.
Nigdy nie widzia³am czegoœ takiego.
Trzy blizny po tej samej stronie,
na lewym p³acie skroniowym.
Te ciêcia schodz¹ w g³¹b, a¿ do istoty szarej.
Nie nad¹¿am.
Walterowi nie wszczepiono tkanki mózgowej.
Jemu j¹ usuniêto.
Tak, z hipokampu.
I o ile potrafiê stwierdziæ,
nie ma ku temu medycznego powodu.
A do czego s³u¿y... ten hipokamp?
Kontroluje zahamowania,
wspomaga pamiêæ d³ugoterminow¹,
wzmacnia zmys³ orientacji przestrzennej.
Czy ma pani zdjêcia pozosta³ych trzech pacjentów?
Oczywiœcie.
O czym myœlisz?
Poczekaj chwilkê.
To fragment, który wsadzili Slaterowi.
Spójrz...
Pasuje doskonale.
Chyba wzi¹³em za du¿o walium.
Dezorientacja, zawroty g³owy, md³oœci.
Musia³em przekroczyæ dawkê.
Mo¿e powinniœmy zabraæ ciê do szpitala, Walterze.
Nie chcê jechaæ do szpitala.
Potrzebujê Fotel z Fioletowego Sedana.
Walterze, mówisz bez sensu.
Moja droga, Fotel z Fioletowego Sedana to zespó³ muzyczny.
Ich debiutancki album...
zawsze mi pomaga, kiedy biorê walium.
Jest w laboratorium. Musimy iϾ...
Walterze...
Nie, ty... Ty prowadzisz.
Mogê zwymiotowaæ w samochodzie.
Mo¿e zostañ i odpocznij,
a ja to przywiozê?
Tak bêdzie najlepiej.
Zaraz wracam.
To musia³ byæ Paris.
Usun¹³ fragmenty mózgu Waltera.
Ale po co?
I po co je zachowa³?
Pamiêæ.
Hipokamp... Magazyn pamiêci.
Bell powiedzia³ ci, ¿e Newton chce otworzyæ drzwi na drug¹ stronê, tak?
Wiemy, ¿e Walter ju¿ tego dokona³.
Ale nie pamiêta, jak to zrobi³.
Dlatego nie mo¿e sobie przypomnieæ.
Dos³ownie usuniêto mu wspomnienia.
Niemo¿liwe.
Wiêc jak Newton je odczyta?
Teoretycznie nie mo¿e.
Ale teoretycznie powinien byæ zamro¿on¹ g³ow¹.
Ale gdyby niemo¿liwe sta³o siê mo¿liwe, czego by potrzebowa³?
Potrzebowa³by...
wszczepiæ wspomnienia do mózgu, który mo¿e je odczytaæ.
Walter.
Halo?
Astrid, gdzie jesteœcie?
Ja jadê do laboratorium,
a Walter jest w domu.
Wys³a³ mnie po album.
- Kiedy? - Piêæ minut temu.
Musisz tam wróciæ. Walter jest w niebezpieczeñstwie.
Ju¿ wracam.
Spokojnie, agentko Farnsworth.
Nie musisz budziæ wszystkich s¹siadów.
Witam, doktorze Bishop.
Peter... Ju¿ go nie by³o, kiedy tu dotar³am.
Przykro mi.
Peter, nie powinnam by³a go zostawiaæ.
To nie twoja wina. Nie wiedzia³aœ.
Mam pomys³.
W zesz³ym tygodniu, kiedy Walter siê zgubi³,
zrobi³ to, czego mo¿na siê by³o spodziewaæ.
Wszczepi³ sobie czip naprowadzaj¹cy,
¿ebym móg³ go znaleŸæ, kiedy siê zgubi.
Nie mo¿e byæ daleko. ChodŸmy.
Nie ruszaj siê, proszê. Nie bêdzie bola³o.
Przepraszam, czy my siê znamy?
Poznamy siê.
To ³agodny œrodek uspokajaj¹cy, coœ, co ukoi twoje nerwy.
Ju¿ dosta³em 50 miligramów walium.
Wiêc to powinno ci siê spodobaæ.
Dunham.
Dunham, gdzie jesteœ?
Dwie przecznice na po³udnie od przystanku na Boylston.
Policja bostoñska wysy³a jednostkê taktyczn¹.
Podajê im twoj¹ pozycjê.
JedŸ dalej.
JedŸ dalej i skrêæ w nastêpn¹ w lewo.
Ludzki mózg to fascynuj¹cy organ.
Ale nie jest stabilny.
Usuniêcie fragmentu niszczy ca³¹ sekcjê.
Tworzy nowe po³¹czenia i œcie¿ki.
Znalezienie starych po³¹czeñ
mo¿e byæ nie³atwe.
Skrêæ w nastêpn¹ w lewo.
Tutaj. Jest tutaj!
Dalej, dalej! Ruchy, ruchy!
Walter!
Czysto!
ZnaleŸli czip.
Poka¿ê ci kilka zdjêæ.
Kiedy zobaczysz obraz, powiedz mi
pierwsz¹ rzecz, jaka przyjdzie ci na myœl.
Nie ma dobrych czy z³ych odpowiedzi.
Ale proszê, byœ powiedzia³ prawdê.
Jeœli sk³amiesz, bêdê wiedzia³.
U¿ywasz skojarzeñ,
by zobrazowaæ funkcje mojego mózgu
znaleŸæ œcie¿ki nerwowe.
Próbujesz mnie naprawiæ?
Obawiam siê, ¿e nie.
Powiedz mi, o czym myœlisz, gdy to widzisz.
Pierwszy semestr chemii organicznej.
Mój parter z laboratorium i ja siadaliœmy z ty³u
i w¹chaliœmy opary benzyny.
Peter.
Przykro mi. Wiem, ¿e to trudne.
To nie dzia³a.
Nie ma po³¹czenia.
- Mam zmieniæ ustawienia? - Nie, nie, nie...
Musimy znaleŸæ coœ mocniejszego do stymulacji jego pamiêci.
Oczywiœcie.
Ludzka pamiêæ oparta jest na zmys³ach.
Wzrok nie jest najsilniejszym bodŸcem.
S³uch i zapach dzia³aj¹ lepiej.
Potrzebujemy...
odpowiedniego kontekstu.
Walter powiedzia³, ¿e tkanka mózgowa nie przetrwa d³ugo
poza ludzkim cia³em.
Co oznacza, ¿e musz¹ byæ niedaleko.
Og³osiliœmy stan zagro¿enia w szpitalach,
jednostkach pogotowia i przychodniach na obszarze Bostonu.
Dzwoniliœmy nawet do weterynarzy.
S¹dzicie, ¿e bêd¹ potrzebowali szpitala
do zakoñczenia zabiegu.
Ale z ich poziomem technologicznym nie mo¿emy byæ pewni.
To pocz¹tek, jeœli siê mylimy,
musimy byæ bardziej pomys³owi.
Dziewczyna w czerwonej sukience.
Jak mog³em to przeoczyæ?
Dziewczyna w czerwone sukience,
28,28, Sydney Greenstreet.
Wszyscy pacjenci doktora Parisa mieli obsesje.
Slater ca³y czas mówi³
o dziewczynie, mieszkaj¹cej naprzeciwko,
o której myœleliœmy, ¿e nie istnia³a.
Ale ona istnia³a.
Mieszka³a naprzeciwko mnie,
kiedy jako dziecko by³em w Cambrigde.
Mia³a na imiê Sydney, mieszka³a na 2828 Green Street.
- Wiêc to by³y wspomnienia Waltera. - Dok³adnie.
Pamiêæ to w³aœciwie...
Chodzi o kontekst, o powi¹zania.
Za ka¿dym razem, kiedy Walter prosi³ o jedzenie
muzykê czy obraz, próbowa³ wskrzesiæ jak¹œ chwilê, by pomog³a mu pamiêtaæ.
Co sugeruje...?
Nie wiem. Nie wiem.
Ale jeœli próbuj¹ zmusiæ go, by sobie przypomnia³,
jak zbudowa³ drzwi na drug¹ stronê,
mo¿e... Mo¿e wezm¹ go
do miejsca, gdzie to zrobi³.
- Jezioro Reiden, dom nad jeziorem. - Nie, nie, nie.
Nie, nie, tam otworzy³ drzwi,
ale nie tam je wymyœli³.
CAMBRIDGE, MASSACHUSETS To miejsce wygl¹da znajomo.
Ostatnio, gdy tu by³em, by³a inna pora roku.
Spada³y liœcie.
Tak, to miejsce istnieje w obu œwiatach.
Ale po mojej stronie drzewa obumar³y dawno temu.
To samo zniszczy³o trawê.
Zw¹ to Zaraz¹.
To straszne.
Prawda?
Smith stoi na czatach,
a ja zaj¹³em siê reszt¹.
Jesteœ bezpieczny.
Dobrze.
A teraz, doktorze Bishop,
Wiem, które obszary twojego mózgu potrafi¹ odczytaæ
dane zawarte w tych skrawkach.
W œwiecie doskona³ym po prostu w³o¿y³bym je z powrotem,
a nie nara¿a³ pana na tak brutalny proces.
Ale to jedyny sposób, w jaki mo¿emy po³¹czyæ
te kawa³ki pañskiego mózgu.
Po³¹czenie zakoñczone.
A teraz, doktorze Bishop...
Wie pan, gdzie siê znajduje, prawda?
Oczywiœcie, ¿e wiem.
To mój dom.
Dzia³a.
Gdzie moja ¿ona? Gdzie mój syn?
Naæpa³eœ mnie.
Tak. A teraz...
Mam do ciebie pytanie.
Zbudowa³eœ kiedyœ drzwi...
Drzwi, dziêki którym mog³eœ przechodziæ miêdzy œwiatami.
Powiedz mi, jak to zrobi³eœ.
Jak tam sprawy po twojej stronie?
Powiedziano mi, ¿e gorzej.
I wiem, dlaczego zbudowa³eœ te drzwi.
Wiem, co straci³eœ.
Czy zamierzasz udawaæ,
¿e chcesz go znowu straciæ?
Opowiedz mi o drzwiach.
Mamy towarzystwo.
S¹ tutaj.
W porz¹dku. Skoñczyliœmy.
Mamy wszystko, czego potrzebujemy.
Proszê o wybaczenie, doktorze Bishop.
Walter! Walter!
Walter.
S³yszysz mnie? Walter!
Walter, s³yszysz mnie?
Walter!
Witaj synu.
Pomo¿esz mi?
W porz¹dku.
Jestem z FBI.
W³aœnie wyszli. Tylnymi drzwiami!
Stój! FBI!
WyjdŸ stamt¹d.
ZejdŸ powoli.
Trzymaj rêce na wido
…
W poprzednich odcinkach...
Nadchodzi burza, a kiedy siê skoñczy,
obawiam siê, ¿e niewiele pozostanie z naszego œwiata.
Oni szukaj¹ kogoœ,
kto potrafi otworzyæ drzwi miêdzy wymiarami.
Laston-Hennings Cryonics zosta³ okradziony.
Wziêli wszystko.
Zniknê³y wszystkie kriokapsu³y.
Wiêc znaleŸli to, czego szukali.
Zapamiêtaj ten symbol. Jest ukryty na ich przywódcy.
W ten sposób go rozpoznasz.
A jeœli go znajd¹,
nie bêdzie mo¿na ich zatrzymaæ.
Dlatego ty musisz znaleŸæ go pierwsza.
INSTYTUT PSYCHIATRYCZNY C. HENNINGTONA BOSTON, MASSACHUSETTS
Dziewczyna w czerwonej sukience...
Ma kwiaty we w³osach.
Jakie to kwiaty?
Nie jestem pewny.
Dziêkujê, panie Slater. Przypomni pan sobie.
Wrzos...
Te kwiaty w jej w³osach.
Te kwiaty to wrzos.
Mo¿liwe, ¿e tak.
Pojemnik.
Proszê siê nie ruszaæ.
Zapewniam, ¿e nie bêdzie bola³o.
Zamknijmy go.
Poczekaj.
Tak?
Mamy aktywnoϾ.
Kod szary, korytarz B.
Mamy dwie minuty, mo¿e trzy.
Naprawdê mi przykro.
Wola³bym nie zostawiaæ pana w takim stanie.
Panie Slater?
Pomó¿ mi.
Fringe 2x10 Grey Matters
Napisy wykonane na proœbê www. fringe. net. pl
T³umaczenie: cy8er & KaeL Korekta: Jandulka
dla SerFa Subtitles (SerFa.pl)
Synchro i poprawki wersji angielskiej:
VeRdiKT [Subscene. com / Addic7ed. com]
Agent specjalny Olivia Dunham, FBI.
Ci dwaj mê¿czyŸni s¹ konsultantami...
Peter Bishop i doktor Walter Bishop.
Prowadzimy œledztwo w sprawie w³amania.
Pan to doktor Bishop?
Tak.
I nie jestem szalony.
Joseph Slater by³ naszym pacjentem
przez ostatnie 14 lat.
Przyjêty z rozpoznaniem
ostrej schizofrenii paranoidalnej.
Z akt wynika, ¿e cierpia³ na przywidzenia,
pozorne wspomnienia, gwa³towne huœtawki nastrojów.
Wszystkie podrêcznikowe symptomy...
Mia³ ka¿dy z nich.
- A¿ do wczoraj. - W³aœnie.
W ci¹gu godziny, od kiedy odkryliœmy,
co zrobiono panu Slaterowi,
zmiana jego zachowania by³a niesamowita.
Wiêc w³aœciwie dwaj mê¿czyŸni w³amali siê,
wyciêli mu dziurê w g³owie... I co? Uzdrowili go?
Brzmi nieprawdopodobnie, ale tak.
Dziwne równie¿ jest to, ¿e nie ma œladów,
¿e w ogóle coœ mu zrobili.
Struktura mózgu pana Slatera jest nienaruszona.
Robiliœmy testy krwi, toksykologiê...
Nie znaleŸliœmy nic niezwyk³ego.
Chcemy zobaczyæ te wyniki.
I jego historiê choroby.
- Oczywiœcie.
Pani doktor, chcia³bym zobaczyæ pacjenta.
W³aœnie tam idziemy, Walterze,
zobaczyæ pana Slatera.
Peter, zobaczymy zdrowego cz³owieka.
Ja chcia³bym zobaczyæ go, kiedy by³ chory.
Nie, nie, nie, dziewczyna w czerwonej sukience...
Chryzantemy w jej w³osach.
Jej matka hodowa³a je w skrzynce, na parapecie.
A gdzie mieszka ta dziewczynka?
Po drugiej stronie ulicy.
Nie, Josephie, nie mieszka tam.
Ona... przeprowadzi³a siê.
Nigdy tam nie mieszka³a.
Co z ni¹ zrobiliœcie? Co zrobiliœcie?
Co z ni¹ zrobiliœcie?
Oddajcie j¹. Oddajcie!
SprowadŸcie j¹ z powrotem!
SprowadŸcie j¹...
Nie potrafi pan opisaæ ¿adnego z nich?
Nie. Szczerze mówi¹c, ledwo ich pamiêtam.
Moje pierwsze wyraŸne wspomnienie z tej nocy,
to kiedy odwróci³em siê od okna,
a panna Holbrook, stoj¹ca tam pielêgniarka, by³a przera¿ona.
PrzewieŸli mnie na oddzia³ medyczny.
Ale uderzy³o mnie to, ¿e czu³em siê odci¹¿ony,
jakby obmyto mi umys³.
Poczu³em siê nagle... - Wolny.
Tak.
Pamiêtam, ¿e ci mê¿czyŸni wydawali siê...
mili... nawet grzeczni... Ale poza tym nic.
- Przykro mi. - Nie szkodzi.
Coœ jeszcze?
Nie. Na razie nie.
Dziêkujê.
Wobec tego, panie Slater, pañska ¿ona jest tutaj.
Powiedziano mi, ¿e odwiedza³a mnie dwa razy w tygodniu.
Pamiêtam, ¿e by³em dla niej okropny.
Myœlê, ¿e bêdzie dobrze. Jest na zewn¹trz.
Dziêkujê.
Szczêœciarz z niego.
Przebywa³em 17 lat w St. Claire
i nigdy nikt mnie nie odwiedzi³.
Walter...
Nie mia³em zamiaru ciê obwiniaæ, synu.
To tylko spostrze¿enie.
Walterze, masz jak¹œ teoriê,
jak uzdrowiono tego cz³owieka?
Nie. Jeszcze nie, ale ju¿ jestem podekscytowany.
Nad lekiem na niepoczytalnoœæ, jak pewnie siê domyœlacie,
myœla³em d³ugo i intensywnie.
Oto s¹.
Widzisz ten zamek?
Mo¿esz zrobiæ zbli¿enie?
To jest lypticro-crypto.
Jeden z najlepszych.
A oni go otworzyli, jakby by³ k³ódk¹ od roweru.
Ci ludzie s¹ albo bardzo sprytni,
albo bardzo bogaci, albo maj¹ œwietne znajomoœci.
Mo¿esz trochê cofn¹æ?
- Co? - Zatrzymaj tutaj,
kiedy siê odwraca.
Znam tê twarz.
Mogê skorzystaæ?
Mo¿esz nas zostawiæ samych?
- Wiesz, kto to?
Sk¹d go znasz?
Z Laston-Hennings Cryonics.
Mówisz o kradzie¿y zamro¿onych g³ów?
Tak. William Bell mówi³, ¿e ludzie stamt¹d,
ci, którzy próbowali zabiæ mnie i którzy zabili Charliego,
kogoœ szukaj¹.
Belly mówi³, ¿e szukaj¹ swojego przywódcy.
Przeczesa³am akta Laston-Hennings,
próbuj¹c siê dowiedzieæ,
której konkretnie g³owy szukali.
Ogl¹da³am te twarze przez ostatnie dwa miesi¹ce.
Naprawdê próbujesz nam powiedzieæ, ¿e on
jest jedn¹ z tych g³ów, które wykradli?
Dobra. Za³ó¿my przez chwilê, ¿e masz racjê.
Mro¿one g³owy nie wstaj¹ i nie chodz¹ sobie, ot tak.
Przecie¿ zmarli nie wstaj¹ z grobów
i nie dokonuj¹ nocnych operacji mózgu.
Nie, wiem, ¿e nie.
Ale on to zrobi³.
Thomas Jerome Newton.
Newton.
Co o nim wiemy?
Poza nazwiskiem nic.
Thomas Jerome Newton to nazwisko w aktach
w Laston-Hennings Cryonics.
Ale jest fa³szywe, donik¹d nie prowadzi.
William Bell powiedzia³ mi, ¿e mê¿czyzna z tym znakiem
spróbuje otworzyæ korytarz
miêdzy dwoma œwiatami.
Powiedziano mi, ¿e
rezultat bêdzie gorszy, ni¿ mo¿emy siê spodziewaæ.
A czego mo¿emy siê spodziewaæ?
Ca³kowitego zniszczenia...
Biblijnych rozmiarów.
Co to ma wspólnego
z zakradaniem siê do psychiatryka
i operowaniem mózgu schizofrenika?
Zapominasz, ¿e oni go w³aœciwie uzdrowili.
Jak na pocz¹tek to trochê dziwne.
Co na to doktor Bishop?
Próbuje siê dowiedzieæ, jak konkretnie uleczyli Slatera.
Jeœli mu siê uda, mo¿e zdo³amy przewidzieæ
kolejny ruch Newtona.
Nie ma miejsca na "mo¿e".
Nie wiem, do czego zmierza Newton,
ale wiem, co ja muszê zrobiæ.
Muszê go powstrzymaæ.
Lekarzem pana Slatera by³ psychiatra
o nazwisku Simon Paris.
Przekonajmy siê, czy mo¿esz go zlokalizowaæ, moja droga.
Mam kilka pytañ na temat historii choroby pana Slatera
przed przyjêciem do Hennington.
Pewnie.
A czego szukasz?
Nie jestem pewien.
Czegoœ, co mog³oby wywo³aæ urojenia.
Czegoœ?
Czegoœ lub kogoœ.
Myœlisz, ¿e ktoœ celowo
wywo³a³ u niego chorobê?
To tylko teoria.
Prawd¹ jest, ¿e nie ma leku na szaleñstwo... To czysta fantazja.
Droga powrotna ze stanu ob³¹kania to walka.
Tylko nielicznym udaje siê
w mniejszym lub wiêkszym stopniu wróciæ do realnego œwiata.
A z tego co widzieliœmy u pana Slatera...
Có¿, jedynym wyjaœnieniem mo¿e byæ to,
¿e kiedyœ wcale nie by³ ob³¹kany.
Nie ma ¿adnego Simona Parisa w bazie danych Zwi¹zku Lekarzy.
Nie ma go na liœcie cz³onków.
- Czy to znaczy, ¿e nie ¿yje? - Nie s¹dzê.
A nawet wtedy powinien siê na niej znajdowaæ.
Numer lekarski pana Parisa
bêdzie na recepcie z dnia, kiedy go przyjêto.
SprawdŸ w rejestrze wydanych leków.
Dlaczego ktoœ mia³by to zrobiæ, Walterze?
Uczyniæ kogoœ ob³¹kanym?
Z wielu ró¿nych powodów.
Uodporni³oby ich to na przes³uchania.
Okazuje siê, ¿e 14 lat temu,
doktor Paris wystawi³ receptê na czas nieokreœlony
na leki dla pana Slatera.
Bez utraty wa¿noœci.
To interesuj¹ce.
W tym samym tygodniu wystawi³ identyczne recepty
dwu innym pacjentom.
W tym samym tygodniu?
W dwóch ró¿nych szpitalach.
Zadzwoniê do Olivii.
SZPITAL PSYCHIATRYCZNY W DUNWICH
A kiedy siê obudzi³am, czu³am siê, jakbym
pi³a ca³¹ poprzedni¹ noc.
Tylko ¿e ta trwa³aby 14 lat.
Tu napisano, ¿e cierpia³a pani
na ró¿ne formy zaburzeñ obsesyjno-kompulsywnych.
Tak, nazywaj¹ to arytmomani¹.
Mia³a pani obsesjê na punkcie liczb.
W³aœciwie tylko jednej...
28.
Widzia³am i s³ysza³am j¹ wszêdzie.
Nie mog³am siê od niej uwolniæ.
28,28.
I nagle w ostatni wtorek rano
obudzi³am siê i to znik³o, tak po prostu.
Nagle by³am wolna.
Lekarze nie potrafili tego wyjaœniæ?
Miêdzy nami mówi¹c,
chyba w³aœnie dlatego wci¹¿ mnie tu trzymaj¹.
Jeden z nich chce opisaæ mój przypadek.
Co FBI ma z tym wspólnego?
Nie jesteœmy pewni.
Byæ mo¿e, nic.
Czy moglibyœmy zerkn¹æ na pani g³owê?
Moj¹ g³owê?
To zajmie tylko chwilkê.
Mog³aby pani usi¹œæ?
Przepraszam.
Czego pan szuka?
Jest.
Œwie¿a blizna, ale bez szwów.
Wygl¹da bardziej na przypalenie laserem chirurgicznym.
Nie rozumiem.
Jaka blizna?
Wiêc co mi siê sta³o?
Pani Crampton, czy ktoœ pani¹ odwiedza³ podczas pobytu tutaj?
Mój m¹¿, mój syn.
A lekarz, który pani¹ tu skierowa³... Doktor Paris?
Nie, nigdy.
Widzia³am go dwa razy, zanim mnie tu wys³a³.
Ale to w³aœnie doktor Paris zdiagnozowa³ arytmomaniê?
Nie. On stwierdzi³ depresjê poporodow¹.
Powiedzia³, ¿e potrzebujê kilku tygodni odpoczynku i wys³a³ mnie tutaj.
Arytmomania po prostu zaczê³a siê któregoœ dnia.
- Jak nam idzie? - Powinno dzia³aæ,
ale zbyt d³ugo trwa³o dotarcie do Slatera.
Pierwsza próbka obumiera.
Od¿ywcza k¹piel nie utrzyma jej d³u¿ej ni¿ piêæ godzin.
Szeœæ, jeœli bêdziemy mieli szczêœcie.
Wiêc lepiej ruszajmy.
Trzeci pacjent, Stuart Gordon.
Tak samo, jak pani¹ Crampton,
14 lat temu doktor Paris skierowa³ go do szpitala
z psychiatrycznym odpowiednikiem kaszlu,
który rozwin¹³ siê w bujn¹ schizofreniê.
Dwa dni temu cudownie ozdrowia³.
Pan Gordon myœla³,
¿e jest aktorem Sydneyem Greenstreetem,
i chodzi³ wko³o, cytuj¹c ”Casablancê”.
Zabawne.
Co?
Wygl¹da raczej jak Peter Lorre.
To by³ ¿art.
Ca³e ¿ycie potrafi³am zrozumieæ,
co kieruje ludŸmi...
Ich emocje, jak chciwoϾ, zazdroϾ czy zemsta.
Ale Newton...
Ci ludzie, których œcigamy...
Jak mogê walczyæ z czymœ, czego nie rozumiem?
Olivio, wiem, uwa¿asz, ¿e tkwisz w tym sama.
Byæ mo¿e, przez to, co powiedzia³ ci Bell.
Mo¿e tak¹ masz osobowoœæ.
Ale to nie tylko twoja walka.
To by³a Olivia.
Stuart Gordon, tak jak pozostali,
dwa dni temu obudzi³ siê ca³kowicie zdrowy.
Ma œwie¿¹ bliznê z ty³u g³owy.
Musia³em coœ pomin¹æ.
Kiedy pan Slater mia³ przeszczepiony organ?
S³ucham?
Jeden z leków, które przepisa³ doktor Paris, zapobiega odrzucaniu przeszczepów.
Podaje siê go tylko pacjentom po przeszczepach.
Jest absolutnie bezu¿yteczny przy schizofrenii paranoidalnej.
Co sugeruje, ¿e doktor Paris to nie lekarz,
ale zwyk³y konowa³!
Chyba ¿e to geniusz.
Co?
Przeszczepy organów.
Ludzki mózg.
Có¿, po³owa.
Ale martwy jest bezu¿yteczny,
bo kiedy usunie siê tkankê mózgow¹ z ¿yj¹cego organizmu,
mo¿na utrzymaæ j¹ ¿yw¹ przez krótki czas w od¿ywczej zawiesinie.
Choæ w koñcu i tak umrze.
To problem, który próbowa³em rozwi¹zaæ wiele razy
- bez rezultatu. - Utrzymaæ przy ¿yciu ludzki mózg?
To wcale nie jest ³atwa sprawa. Widzisz,
nie wystarczy po prostu podaæ krew i tlen.
Trzeba równie¿ dostarczyæ stymulacji elektrycznej.
Ale doktor Paris znalaz³ rozwi¹zanie.
Umieœci³ tkankê mózgow¹ wewn¹trz innego mózgu.
Przepraszam, nie nad¹¿am. Jak¹ tkankê mózgow¹?
Naszych ob³¹kanych pacjentów.
Pana Slatera, pani Crampton i pana Kondoma.
Gordona.
Te zdjêcia maj¹ kilka lat.
Czy widzicie niewielkie przebarwienia?
Normalnie uznano by to za b³¹d urz¹dzenia.
Ale to nie jest b³¹d.
To obca tkanka.
Dlatego wszystkim podawano leki przeciw odrzuceniu.
Wiêc te operacje, które przeprowadzi³ Newton...
Usuwa³ wszczepion¹ tkankê mózgow¹.
Moja teoria t³umaczy ob³êd pacjentów.
Wk³adanie tkanki jednej osoby
do mózgu innej to...
To jakby w³o¿yæ silnik motocykla do samochodu.
S¹ po prostu niekompatybilne.
Dlatego, ¿e umys³ gospodarza nie potrafi
przetworzyæ nowych informacji.
St¹d te symptomy.
Fa³szywe wspomnienia, urojenia.
Ale kiedy tylko usunie siê obc¹ tkankê,
wracaj¹ do zdrowia.
Dok³adnie.
Agent Farnsworth.
CzeϾ. Tu doktor West.
Pyta³aœ, czy mamy jakiœ informacje
o doktorze Parisie w naszym oœrodku... Nie mamy.
- Dziêkujê za... - Nie skoñczy³am.
Sprawdziliœmy równie¿ w zaprzyjaŸnionych oœrodkach.
Tak?
To rodzi kolejne pytania.
Po co kawa³ki czyjegoœ mózgu wszczepiaæ innym ludziom?
I czyjego mózgu?
To rzeczywiœcie dobre pytanie.
- Nie mam pojêcia. - Peter...
Mo¿emy porozmawiaæ?
Walter, mówi³eœ, ¿e nikt ciê nie odwiedza³,
kiedy by³eœ w St. Claire, prawda?
Tak.
Zgodnie z aktami, doktor Paris odwiedzi³ ciê szeœæ razy.
Czy mogê obejrzeæ twoj¹ g³owê?
Dobrze.
Jest.
Jest inna. Starsza, ale...
To z pewnoœci¹ blizna.
W twojej karcie napisano,
¿e przechodzi³eœ ju¿ wczeœniej to badanie,
w³aœciwie kilka razy.
To nie jest dobry pomys³, Peter.
Te urz¹dzenia maj¹ magnesy,
które wyrywaj¹ metal z pacjentów.
A ja mam czip namierzaj¹cy wszczepiony w kark...
Lokalizator GPS.
Absolutnie nie masz siê czego obawiaæ,
bo jest zrobiony z silikonu.
I wiesz doskonale,
¿e maszyna nie ma na niego wp³ywu.
Mo¿e trochê walium pomo¿e.
Doœæ dawno nie bra³em walium.
To dobry pomys³.
Poproszê 50 miligramów.
To doœæ du¿a dawka.
Mam doœæ du¿¹ tolerancjê.
No dobrze.
Wszystko bêdzie dobrze.
Tak.
To rutynowy zabieg.
A walium zapobiegnie klaustrofobii,
któr¹ mo¿esz czuæ.
Nie martwiê siê klaustrofobi¹, Peterze.
Jak myœlisz, co ten cz³owiek mi zrobi³?
Nie wiem, Walterze.
Ale dowiemy siê, dobrze?
- Wszystko w porz¹dku? - Tak.
Walter chcia³ poczekaæ na wyniki,
ale jest Walter na prochach
i jest Walter na haju.
Astrid odwioz³a go do domu.
Widzia³aœ jego twarz,
kiedy rozmawialiœmy z panem Slaterem?
Jak myœlisz, jak on siê czuje...
Marzy, by móc wróciæ do czasu,
zanim popad³ w ob³êd.
Jest wystarczaj¹co œwiadomy, by zrozumieæ, ile straci³.
Nie chcê byæ nieczu³a,
ale na ile znam twojego ojca...
szaleñstwo uczyni³o go lepszym cz³owiekiem.
A ju¿ z pewnoœci¹ lepszym ojcem.
Powinienem by³ odwiedziæ go w St. Claire.
Wydaje mi siê, ¿e teraz mu to wynagradzasz.
Przejrza³am zdjêcia mózgu twojego ojca.
- I co? - Powinieneœ to zobaczyæ.
Nigdy nie widzia³am czegoœ takiego.
Trzy blizny po tej samej stronie,
na lewym p³acie skroniowym.
Te ciêcia schodz¹ w g³¹b, a¿ do istoty szarej.
Nie nad¹¿am.
Walterowi nie wszczepiono tkanki mózgowej.
Jemu j¹ usuniêto.
Tak, z hipokampu.
I o ile potrafiê stwierdziæ,
nie ma ku temu medycznego powodu.
A do czego s³u¿y... ten hipokamp?
Kontroluje zahamowania,
wspomaga pamiêæ d³ugoterminow¹,
wzmacnia zmys³ orientacji przestrzennej.
Czy ma pani zdjêcia pozosta³ych trzech pacjentów?
Oczywiœcie.
O czym myœlisz?
Poczekaj chwilkê.
To fragment, który wsadzili Slaterowi.
Spójrz...
Pasuje doskonale.
Chyba wzi¹³em za du¿o walium.
Dezorientacja, zawroty g³owy, md³oœci.
Musia³em przekroczyæ dawkê.
Mo¿e powinniœmy zabraæ ciê do szpitala, Walterze.
Nie chcê jechaæ do szpitala.
Potrzebujê Fotel z Fioletowego Sedana.
Walterze, mówisz bez sensu.
Moja droga, Fotel z Fioletowego Sedana to zespó³ muzyczny.
Ich debiutancki album...
zawsze mi pomaga, kiedy biorê walium.
Jest w laboratorium. Musimy iϾ...
Walterze...
Nie, ty... Ty prowadzisz.
Mogê zwymiotowaæ w samochodzie.
Mo¿e zostañ i odpocznij,
a ja to przywiozê?
Tak bêdzie najlepiej.
Zaraz wracam.
To musia³ byæ Paris.
Usun¹³ fragmenty mózgu Waltera.
Ale po co?
I po co je zachowa³?
Pamiêæ.
Hipokamp... Magazyn pamiêci.
Bell powiedzia³ ci, ¿e Newton chce otworzyæ drzwi na drug¹ stronê, tak?
Wiemy, ¿e Walter ju¿ tego dokona³.
Ale nie pamiêta, jak to zrobi³.
Dlatego nie mo¿e sobie przypomnieæ.
Dos³ownie usuniêto mu wspomnienia.
Niemo¿liwe.
Wiêc jak Newton je odczyta?
Teoretycznie nie mo¿e.
Ale teoretycznie powinien byæ zamro¿on¹ g³ow¹.
Ale gdyby niemo¿liwe sta³o siê mo¿liwe, czego by potrzebowa³?
Potrzebowa³by...
wszczepiæ wspomnienia do mózgu, który mo¿e je odczytaæ.
Walter.
Halo?
Astrid, gdzie jesteœcie?
Ja jadê do laboratorium,
a Walter jest w domu.
Wys³a³ mnie po album.
- Kiedy? - Piêæ minut temu.
Musisz tam wróciæ. Walter jest w niebezpieczeñstwie.
Ju¿ wracam.
Spokojnie, agentko Farnsworth.
Nie musisz budziæ wszystkich s¹siadów.
Witam, doktorze Bishop.
Peter... Ju¿ go nie by³o, kiedy tu dotar³am.
Przykro mi.
Peter, nie powinnam by³a go zostawiaæ.
To nie twoja wina. Nie wiedzia³aœ.
Mam pomys³.
W zesz³ym tygodniu, kiedy Walter siê zgubi³,
zrobi³ to, czego mo¿na siê by³o spodziewaæ.
Wszczepi³ sobie czip naprowadzaj¹cy,
¿ebym móg³ go znaleŸæ, kiedy siê zgubi.
Nie mo¿e byæ daleko. ChodŸmy.
Nie ruszaj siê, proszê. Nie bêdzie bola³o.
Przepraszam, czy my siê znamy?
Poznamy siê.
To ³agodny œrodek uspokajaj¹cy, coœ, co ukoi twoje nerwy.
Ju¿ dosta³em 50 miligramów walium.
Wiêc to powinno ci siê spodobaæ.
Dunham.
Dunham, gdzie jesteœ?
Dwie przecznice na po³udnie od przystanku na Boylston.
Policja bostoñska wysy³a jednostkê taktyczn¹.
Podajê im twoj¹ pozycjê.
JedŸ dalej.
JedŸ dalej i skrêæ w nastêpn¹ w lewo.
Ludzki mózg to fascynuj¹cy organ.
Ale nie jest stabilny.
Usuniêcie fragmentu niszczy ca³¹ sekcjê.
Tworzy nowe po³¹czenia i œcie¿ki.
Znalezienie starych po³¹czeñ
mo¿e byæ nie³atwe.
Skrêæ w nastêpn¹ w lewo.
Tutaj. Jest tutaj!
Dalej, dalej! Ruchy, ruchy!
Walter!
Czysto!
ZnaleŸli czip.
Poka¿ê ci kilka zdjêæ.
Kiedy zobaczysz obraz, powiedz mi
pierwsz¹ rzecz, jaka przyjdzie ci na myœl.
Nie ma dobrych czy z³ych odpowiedzi.
Ale proszê, byœ powiedzia³ prawdê.
Jeœli sk³amiesz, bêdê wiedzia³.
U¿ywasz skojarzeñ,
by zobrazowaæ funkcje mojego mózgu
znaleŸæ œcie¿ki nerwowe.
Próbujesz mnie naprawiæ?
Obawiam siê, ¿e nie.
Powiedz mi, o czym myœlisz, gdy to widzisz.
Pierwszy semestr chemii organicznej.
Mój parter z laboratorium i ja siadaliœmy z ty³u
i w¹chaliœmy opary benzyny.
Peter.
Przykro mi. Wiem, ¿e to trudne.
To nie dzia³a.
Nie ma po³¹czenia.
- Mam zmieniæ ustawienia? - Nie, nie, nie...
Musimy znaleŸæ coœ mocniejszego do stymulacji jego pamiêci.
Oczywiœcie.
Ludzka pamiêæ oparta jest na zmys³ach.
Wzrok nie jest najsilniejszym bodŸcem.
S³uch i zapach dzia³aj¹ lepiej.
Potrzebujemy...
odpowiedniego kontekstu.
Walter powiedzia³, ¿e tkanka mózgowa nie przetrwa d³ugo
poza ludzkim cia³em.
Co oznacza, ¿e musz¹ byæ niedaleko.
Og³osiliœmy stan zagro¿enia w szpitalach,
jednostkach pogotowia i przychodniach na obszarze Bostonu.
Dzwoniliœmy nawet do weterynarzy.
S¹dzicie, ¿e bêd¹ potrzebowali szpitala
do zakoñczenia zabiegu.
Ale z ich poziomem technologicznym nie mo¿emy byæ pewni.
To pocz¹tek, jeœli siê mylimy,
musimy byæ bardziej pomys³owi.
Dziewczyna w czerwonej sukience.
Jak mog³em to przeoczyæ?
Dziewczyna w czerwone sukience,
28,28, Sydney Greenstreet.
Wszyscy pacjenci doktora Parisa mieli obsesje.
Slater ca³y czas mówi³
o dziewczynie, mieszkaj¹cej naprzeciwko,
o której myœleliœmy, ¿e nie istnia³a.
Ale ona istnia³a.
Mieszka³a naprzeciwko mnie,
kiedy jako dziecko by³em w Cambrigde.
Mia³a na imiê Sydney, mieszka³a na 2828 Green Street.
- Wiêc to by³y wspomnienia Waltera. - Dok³adnie.
Pamiêæ to w³aœciwie...
Chodzi o kontekst, o powi¹zania.
Za ka¿dym razem, kiedy Walter prosi³ o jedzenie
muzykê czy obraz, próbowa³ wskrzesiæ jak¹œ chwilê, by pomog³a mu pamiêtaæ.
Co sugeruje...?
Nie wiem. Nie wiem.
Ale jeœli próbuj¹ zmusiæ go, by sobie przypomnia³,
jak zbudowa³ drzwi na drug¹ stronê,
mo¿e... Mo¿e wezm¹ go
do miejsca, gdzie to zrobi³.
- Jezioro Reiden, dom nad jeziorem. - Nie, nie, nie.
Nie, nie, tam otworzy³ drzwi,
ale nie tam je wymyœli³.
CAMBRIDGE, MASSACHUSETS To miejsce wygl¹da znajomo.
Ostatnio, gdy tu by³em, by³a inna pora roku.
Spada³y liœcie.
Tak, to miejsce istnieje w obu œwiatach.
Ale po mojej stronie drzewa obumar³y dawno temu.
To samo zniszczy³o trawê.
Zw¹ to Zaraz¹.
To straszne.
Prawda?
Smith stoi na czatach,
a ja zaj¹³em siê reszt¹.
Jesteœ bezpieczny.
Dobrze.
A teraz, doktorze Bishop,
Wiem, które obszary twojego mózgu potrafi¹ odczytaæ
dane zawarte w tych skrawkach.
W œwiecie doskona³ym po prostu w³o¿y³bym je z powrotem,
a nie nara¿a³ pana na tak brutalny proces.
Ale to jedyny sposób, w jaki mo¿emy po³¹czyæ
te kawa³ki pañskiego mózgu.
Po³¹czenie zakoñczone.
A teraz, doktorze Bishop...
Wie pan, gdzie siê znajduje, prawda?
Oczywiœcie, ¿e wiem.
To mój dom.
Dzia³a.
Gdzie moja ¿ona? Gdzie mój syn?
Naæpa³eœ mnie.
Tak. A teraz...
Mam do ciebie pytanie.
Zbudowa³eœ kiedyœ drzwi...
Drzwi, dziêki którym mog³eœ przechodziæ miêdzy œwiatami.
Powiedz mi, jak to zrobi³eœ.
Jak tam sprawy po twojej stronie?
Powiedziano mi, ¿e gorzej.
I wiem, dlaczego zbudowa³eœ te drzwi.
Wiem, co straci³eœ.
Czy zamierzasz udawaæ,
¿e chcesz go znowu straciæ?
Opowiedz mi o drzwiach.
Mamy towarzystwo.
S¹ tutaj.
W porz¹dku. Skoñczyliœmy.
Mamy wszystko, czego potrzebujemy.
Proszê o wybaczenie, doktorze Bishop.
Walter! Walter!
Walter.
S³yszysz mnie? Walter!
Walter, s³yszysz mnie?
Walter!
Witaj synu.
Pomo¿esz mi?
W porz¹dku.
Jestem z FBI.
W³aœnie wyszli. Tylnymi drzwiami!
Stój! FBI!
WyjdŸ stamt¹d.
ZejdŸ powoli.
Trzymaj rêce na wido
…