pl Polish
Supernatural 4x17 (HDTV.NoTV) Polish subtitles
Report a problem
Advertisement
Polish transcript
WCZEŒNIEJ
- Czemu anio³ mia³by ratowaæ mnie z Piek³a? - Bo musisz coœ dla nas zrobiæ.
Musisz siê sporo nauczyæ, ch³opcze.
To prawda? To ja zerwa³em pierwsz¹ Pieczêæ?
- To ja to wszystko zacz¹³em? - Tak.
Dlaczego wiêc mnie tam nie zostawiliœcie?
"Ten prawy cz³owiek, który da wszystkiemu pocz¹tek,
jest jedynym, który mo¿e to zakoñczyæ."
Ty musisz to powstrzymaæ.
Nasz los spoczywa w twoich rêkach.
ZnajdŸ kogoœ innego.
To nie ja.
TERAZ
DYREKTOR DS. SPRZEDA¯Y I MARKETINGU
Ja chcê tylko wiedzieæ, kiedy zrobi¹ nastêpy program typu Projekt Runway.
Nie mówi¹c o dochodach netto, martwi mnie stopa retencji klientów,
podobnie jak maksymalizacja dochodów ze sprzeda¿y.
Odezwij siê, jak zobaczysz wykresy.
- Panie Adler. - Dean.
- Dobrze. - Dobrze?
Bardzo dobrze.
- Dobrze. - Dobrze!
Dok³adnie, sam te¿ ju¿ dawno nie by³em na si³owni.
Powoli siê robiê lekko sflacza³y.
To przez ten siedz¹cy tryb ¿ycia. Bez dwóch zdañ.
Powiedz mi jeszcze raz.
Jak to by³o? Cytryna i...
Syrop kajeñski i klonowy. Serio?
Ile schud³eœ?
- Czy my siê znamy? - Nie s¹dzê.
Wybacz, stary, ale jakoœ tak znajomo wygl¹dasz.
Zachowaj te teksty do klubu fitness, kolego.
.:: Grupa Hatak - Hatak. pl::. /przedstawia
Supernatural [4x17] It's A Terrible Life "CO ZA OKROPNE ¯YCIE"
T³umaczenie i napisy: AnDyX
Korekta: Juri24
Najnowsze wieœci ze œwiata "Supernatural" www. supernatural. com. pl
Tech Support, mówi Sam Wesson.
Próbowa³ pan j¹ wy³¹czyæ, a potem znów w³¹czyæ?
Dobra, to proszê wy³¹czyæ.
Nie, nie, nie. Po prostu wy³¹czyæ.
Proszê chwilkê poczekaæ. I teraz w³¹czyæ.
I jak? Drukuje? Œwietnie.
Do us³ug.
- Co s¹dzisz o Mimi? - Jest w porz¹dku.
Chyba bêdê musia³ j¹ zaliczyæ.
Stary, nie s¹dzisz, ¿e jest trochê za stara?
- Doœwiadczenie. - Raczej szk³a powiêkszaj¹ce.
Ja tam wyczuwam seksown¹ mamuœkê, bez w¹tpliwoœci, Sam.
- Mo¿e i seksown¹ babciê... - Daj¿e spokój!
- Kawusiê? - Pewnie.
Paul, czas zatankowaæ.
- Przepraszam, nie mam czasu. - Od kiedy?
- Stary, p³ac¹ nam od godziny. - Ja tu pracujê!
- Spoko. - Jakiœ zestresowany.
Pewnie siê dyga, bo nakryli go, jak ogl¹da³ porno w Internecie.
No co ty, kiedy?
Wezwali go wczoraj do kadr.
I chyba zaszczepili w nim Bosk¹ BojaŸñ.
Ian! Stary!
Robiê ma³e zakupy, w domu mi siê koñcz¹.
Wiêc, Sam... Mia³eœ ostatnio jakieœ sny?
Co? Nie b¹dŸ taki. No dajesz, to apogeum mojego dnia.
Nie powinienem by³ ci mówiæ.
One s¹ genialne!
Nie b¹dŸ szuja, stary. Podziel siê z reszt¹ klasy.
Bêdziesz siê tylko z tego polewa³.
Co?! Nie ma szans.
Nie powiem ani s³ówka. Pe³en szacunek.
Dajesz.
Œni³o mi siê, ¿e uratowa³em przed demonami Posêpnego Kosiarza imieniem Tessa.
Klasyka!
Za du¿o gra³eœ w Dungeons & Dragons jak by³eœ dzieckiem.
Niez³e...
Dobra, czyli ratujesz Kosiarza.
Jesteœ bohaterem.
Dobrze, ¿e mamy takiego Harry'ego Pottera, co to nas ocali przed apokalips¹.
- Cz³on. - Czarodziej!
Mogê ci zadaæ pytanie?
S³uchaj, mówi³em ci. Nie gram w tej lidze...
Stary, daj spokój, ja te¿ nie...
- Chcê ci tylko zadaæ pytanie. - Dobra.
Co s¹dzisz o duchach?
- Duchach? - Wierzysz w nie?
Prawdê powiedziawszy, to nad tym siê nie zastanawia³em.
- A o wampirach? - Co? Dlaczego?
Miewam ostatnio jakieœ takie dziwne sny...
Rozumiesz?
- Nie za bardzo. - Czyli...
Nigdy nie mia³eœ ¿adnych dziwnych snów?
Dobra, pos³uchaj, bracie...
Nie znam ciê, dobra?
Ale w ramach robót spo³ecznych,
powiem ci tylko, ¿e trochê za bardzo siê zwierzasz.
Wy³¹czy³a pani, a potem w³¹czy³a?
Dobrze, wiêc spróbujmy tego.
Nie ma sprawy, poczekam.
Czy teraz drukuje? Œwietnie.
Do us³ug.
Co tam porabiasz?
Nic.
Dosta³eœ mo¿e maila z kadr?
- Nie, a czemu pytasz? - Cholera, widocznie to tylko ja.
Mam, tu cytat: "zg³osiæ siê do Dzia³u Kadr", koniec cytatu.
Pewnie w koñcu ciê za to wywal¹, ¿e kradniesz o³ówki.
Mam nadziejê, ¿e dadz¹ mi lanie.
/Nie, nie, nie! /Tylko nie to!
/Nie rób mi tego, proszê!
- Wszystko w porz¹dku? - Zawiesi³ siê.
To¿ to szajs, Paul. Ci¹gle siê wieszaj¹.
Nie rozumiesz, jak zresetowa³em, to wszystko zniknê³o...
Ca³odniowa praca skasowana.
- Zrobi³eœ kopiê zapasow¹? - Nie, nie zrobi³em.
Wszystko bym odda³, ¿eby j¹ mieæ, ale jej nie zrobi³em.
Jakoœ to odzyskam. Gdzieœ znajdê te pliki.
Gdzieœ tu s¹, znajdê je!
Paul, nie przejmuj siê. To siê zdarza.
/No dalej...
Dalej!
No dalej!
Proszê, proszê!
Ca³a ta praca...
Przepad³a.
Zawiod³em.
"NIE PODGRZEWAÆ TU RYB, BO ŒMIERDZI! DZIÊKUJÊ"
Czy tobie te¿ tutaj coœ nie pasuje?
No pewnie. Ca³a ta sprawa.
Mówiê ci, stary...
Ju¿ nigdy nie zjem popcornu.
Tak...
Dwa tygodnie?
Po co ktoœ mia³by siê zabijaæ dwa tygodnie przed emerytur¹?
Przecie¿ Paul by³ dwa tygodnie od wolnoœci...
Powinien byæ szczêœliwy, prawda?
Nie mam na to czasu, Sam.
Bardzo œmieszne.
- Co ci jest? - Pracujê, to wa¿ne.
Kadry da³y ci popaliæ, czy co?
Masz na sobie koszulkê.
Czy ty siê ogoli³eœ?
Tech Support, mówi Ian.
Zaraz przyjdê.
Muszê iœæ na 22. piêtro, pogadaæ z managerem.
Witaj. Ian, racja? WejdŸ, proszê.
Wczoraj wype³ni³eœ formê 445-T.
To nic wielkiego, wkrad³o siê kilka b³êdów.
Dopiero co przenieœliœmy ciê na Vistê,
wiêc pewnie pomyli³y ci siê klawisze, prawda?
- O, nie... - Nie, nie, to nic takiego.
Musisz wype³niæ dziœ od nowa, ¿ebym móg³ iœæ dalej z fakturami.
O, mój Bo¿e.
Nie przejmuj siê, wype³nij jeszcze raz i po sprawie.
Nie wierzê, ¿e to zrobi³em. Nie wierzê...
Nie wierzê w to. Jak mog³em to zrobiæ.
- Goœciu, spokojnie. - Nie, nie, nie...
To wp³ynê³o na zyski. Zawali³em...
Nie... nie mogê... Przepraszam.
Jak mog³em to zrobiæ?!
Zawiod³em Sandovera.
Zawiod³em firmê.
- Mo¿e usi¹dziesz, Ian? - Nie.
Ian. Ian!
Ian! Wyluzuj trochê, dobra?
Mo¿e powinniœmy siê st¹d zwijaæ, co?
ChodŸ, Ian.
Spójrz na mnie.
Potrzebujê pomocy!
Poszed³em za nim do ³azienki...
On...
Sta³ tam naprzeciw lustra i potem...
Potem dŸgn¹³ siê w szyjê.
Przepraszam, to...
Tech Support, mówi Sam.
/PrzyjdŸ do mojego biura, natychmiast.
WchodŸ. Zamknij drzwi.
Kim ty, do diab³a, jesteœ?
Nie jestem pewien.
Co to ma znaczyæ?
Sam Wesson. Zacz¹³em tu pracê trzy tygodnie temu.
Dobra, potem przygwoŸdzi³eœ mnie w windzie z pytaniami o duchy.
A teraz...
Teraz co?
Teraz nic...
Wiêc zacz¹³eœ tu pracowaæ trzy tygodnie temu, tak?
Ja te¿.
Dieta Master Cleanse. Próbowa³eœ?
Fenomenalna. Przeczyœci ciê jak jasna cholera.
Kiedy by³eœ w ³azience z Ianem...
Zobaczy³eœ coœ?
Nie wiem. Sam nie wiem, co widzia³em.
Chwila, chcesz powiedzieæ, ¿e...
Czy ty... Zobaczy³eœ ducha?
Myœla³em, ¿e tam zwariujê.
Koleœ dŸgn¹³ siê o³ówkiem w szyjê!
Zobaczy³eœ, prawda? Dobra, pos³uchaj.
A jeœli te samobójstwa nie s¹ samobójstwami?
A jeœli macza w tym rêce... Coœ nie z tego œwiata?
¯e co? ¯e niby duchy istniej¹?
I odpowiadaj¹ za te wszystkie zw³oki wokó³ nas.
- To chcesz mi powiedzieæ? - Pos³uchaj...
Wiem, jak to brzmi.
Ale tak... W³aœnie to chcê ci powiedzieæ.
A na czym to opierasz?
Na instynkcie?
- Mam taki sam instynkt. - Serio?
Pamiêtasz te sny, o których ci mówi³em?
- Œni³em w³aœnie o duchach. - Tak?
A potem nagle okazuje siê, ¿e jest prawdziwy duch.
Wiêc chcesz powiedzieæ, ¿e te sny to jakieœ wyj¹tkowe wizje
a ty jesteœ jakimœ medium?
Nie. To brzmi szalenie.
Mówiê tylko,
¿e na pewno dzieje siê tutaj coœ dziwnego, prawda?
Wiêc trochê poszpera³em...
Chyba wiem, co wspólnego mieli ze sob¹ ci pracownicy.
W³ama³eœ siê na ich konta mailowe?
Wykorzysta³em tylko trochê umiejêtnoœci, które posiadam,
¿eby zaspokoiæ swoj¹ ciekawoœæ.
NieŸle.
Dobra.
Jak siê okazuje, Ian i Paul dostali takiego samego e-maila,
który kaza³ im zg³osiæ siê do kadr, do pokoju 1444.
- Kadry s¹ na siódmym piêtrze. - Dok³adnie.
Idziemy to sprawdziæ?
Teraz?
Nie, robi siê póŸno. Masz racjê.
Nie masz pojêcia, jak bardzo chcê to teraz sprawdziæ...
Prawda?
Halo?
Jest tam kto?
Sk¹d wiedzia³eœ, jak to zrobiæ?
Nie mam pojêcia.
- Stary, ja pierniczê. - No!
Napi³bym siê piwa.
Wybacz, jestem na diecie.
Pozby³em siê wszystkiego, co gazowane.
Sk¹d wiedzia³eœ, ¿e duchy boj¹ siê kluczy francuskich?
Szaleñstwo, prawda?
Sam te¿ nieŸle wywali³eœ te drzwi.
W stylu Jeta Li.
Masz jakiœ czarny pas, czy co?
Nie. Nie mam pojêcia, jak to zrobi³em.
Zupe³nie jakbym ju¿ kiedyœ to robi³.
Co to znaczy "kiedyœ"?
Kiedyœ w stylu Shirley MacLaine?
Nie, po prostu nie mogê siê wyzbyæ tego odczucia...
¯e jakbym tu nie nale¿a³, rozumiesz?
¯e powinienem robiæ wiêcej, ni¿ tylko siedzieæ za biurkiem.
Wiêkszoœæ siedz¹cych za biurkiem uwa¿a dok³adnie tak samo.
Nie, tu chodzi o coœ wiêcej...
Ja nie lubiê swojej pracy,
nie lubiê tego miasta, nie lubiê tych ubrañ.
Nie lubiê nawet swojego nazwiska.
Nie wiem, jak jeszcze to wyt³umaczyæ, oprócz tego, ¿e...
Czujê, ¿e powinienem robiæ coœ innego.
Jakbym mia³ coœ we krwi.
Jakbym by³ przeznaczony do czegoœ innego.
A ty? Te¿ tak czasem czujesz?
Ja nie wierzê w przeznaczenie.
Ale wierzê w to, ¿e trzeba uporaæ siê z tym, co w danej chwili jest przed nami.
Dobra, to co teraz robimy?
To, co umiem najlepiej, Sammy. Szukamy informacji.
Dobra.
Czy ty mnie nazwa³eœ "Sammy"?
A nazwa³em?
Chyba nazwa³eœ.
Tak... Nie rób tego wiêcej.
Wybacz.
- Strza³ w dziesi¹tkê! - Co masz?
Znalaz³em œwietn¹ stronê.
Prawdziwi ³owcy duchów.
Kolesie s¹ œwietni! Patrz.
Filmy szkoleniowe?
/Wiemy, dlaczego to ogl¹dacie!
/- Macie problem. /- Problem z duchami!
/Problem zwi¹zany z duchami!
/Z duchami... /Coœ powi¹zanego z...
/- To problem w sferze... /- Starczy.
/Trafiliœcie w dobre miejsce.
/Prawdê mówi¹c, jedyne dobre miejsce, /bo Poskramiacze Duchów wiedz¹ jak pomóc.
/- I kropka. /- Patrzcie i uczcie siê.
/Pierwszy krok w ka¿dej /walce nie z tego œwiata:
/DOWIEDZ SIÊ, Z CZYM WALCZYSZ!
To on. To ten duch.
P.T. Sandover... Zmar³ w 1916 roku.
Poœwiêci³ ¿ycie pracy.
Nie mia³ ¿ony, nie mia³ dzieci.
Twierdzi³, ¿e to on jest firm¹,
i ¿e jego w³asna krew p³ynie w œcianach budynku.
Dobra, czyli lekki pracoholik.
Mo¿e ci¹gle tu jest,
opiekuje siê firm¹, nawet dla niej zabija.
Poza tym okazuje siê, ¿e nie po raz pierwszy ludzie zabijaj¹ siê w tym budynku.
1929.
Ale tego roku sporo ludzi zaczê³o skakaæ z dachów wysokich budynków.
Ale w ilu firmach by³o 17 samobójstw?
Dobra, czyli P.T. Sandover. Orêdownik firmy.
Jego duch budzi siê i dzia³a w czasach niepokoju ekonomicznego.
Najgorszy czas od Wielkiego Kryzysu...
Mamy teraz. Tak, teraz jest do bani.
Mój portfel akcji jest na dnie.
Nawet nie chcê o tym gadaæ.
- Wiêc Sandover chce pomóc... - Ukatrupiaj¹c modelowych pracowników.
Tak... Ian i Paul...
To by³o zupe³nie, jakby zmieni³ ich w kogoœ innego.
W idealne pszczó³ki robotnice.
Tak oddane firmie, ¿e jeœli j¹ zawiod¹, same pope³ni¹ hara-kiri.
A ciekawe jest jeszcze to, ¿e budynek nie zawsze by³ tak wysoki.
Kiedyœ mia³ 14 piêter.
A pokój 1444, ten w którym duch atakuje, by³ kiedyœ biurem tego staruszka.
/Kiedy ju¿ widzisz swój cel...
/ZABIJASZ GO!
/U¿ywaj¹c specjalnych broni na duchy.
/Numer jeden: sól.
/- To dla duchów jak kwas. /- I to taki pal¹cy.
/- Nie jak LSD. /- Ta FAZA nie bêdzie dla nich przyjemna.
/- Numer dwa: ¿elazo. - Dlatego zadzia³a³ klucz.
/Moc w czystej postaci. /Duch rozpierzchnie siê natychmiast.
/Kolejnej sztuczki,
/nauczyliœmy siê od tych /dwóch bezu¿ytecznych ofiar losu...
/- Których nie znosimy. /- Winchesterów.
/- Spluwa. /- I nabój.
/Wypakowany sol¹ kamienn¹.
/- Bardzo efektywne. /- Tak, bardzo.
/Ale Winchesterowie i tak s¹ do bani.
/Dok³adnie. /Batony z nich.
- Sk¹d w ogóle weŸmiemy broñ? - Ze sklepu z broni¹?
Nie trzeba na to czasem jakoœ czekaæ?
- Chyba tak. - No to sk¹d?
Nie mam pojêcia, stary. Wydaje siê to niemo¿liwe.
Dobra...
/Wspomniani ju¿ wczeœniej /Mistrzowie Lipy, Winchesterowie,
/nauczyli nas jeszcze jednego.
/Musicie spaliæ szcz¹tki.
/Nastêpna czêœæ jest /troszkê odpychaj¹ca.
/Czasem bêdziecie /musieli wykopaæ cia³o...
/- Przykro nam. /- Nielegalne w niektórych stanach.
/- We wszystkich. /- Byæ mo¿e we wszystkich stanach.
- Sandovera skremowano. - Co?
To co teraz zrobimy?
/Jeœli nieboszczka skremowano...
/- Bez paniki. /- Bez paniki.
/Wystarczy poszukaæ /jakichœ innych szcz¹tków.
/Pukiel w³osów, paznokcie, /mo¿e dzieciêce z¹bki.
/Zêby mleczne...
/Materia³ genetyczny. /Wiecie, o czym mowa.
/- ZnajdŸcie to! /- Walczcie dzielnie, m³ode lwy!
/Z Bogiem!
Ustaw komórkê na tryb walkie-talkie, w razie gdybyœmy siê rozdzielili.
Jak mamy znaleŸæ jak¹œ star¹ cz¹stkê DNA w nowoczesnym drapaczu chmur?
Ten stary sk³adzik by³ kiedyœ biurem Sandovera, prawda?
Co ty tu, do cholery, robisz?
- Ja... nic. - ChodŸ ze mn¹.
Stary, jest dobrze... Ja tu pracujê...
Guzik mnie to. Opowiesz wszystko glinom.
No chodŸ.
Co?
Ostatnim razem zajê³o im ze dwie godziny, zanim siê tu dostali.
To poczekajmy.
Serio, ja poczekam.
S³uchaj, nie mam czasu spêdziæ tu reszty ¿ycia.
/Wszystko w porz¹dku?
Oddzwoniê do ciebie.
- Dean, jesteœ tam? /- No, chyba znalaz³em.
/- Spotkajmy siê na 22. piêtrze. - Spoko.
Tylko nie jedŸ wind¹.
Sporo krwi.
- Wiem. - Dobra.
- Tutaj. - Rêkawice P.T. Sandovera.
Za³o¿ymy siê, ¿e zosta³o tam trochê jego DNA?
Jak opuszek, albo ze dwa w³osy, cokolwiek.
Jesteœ gotów?
- Nie mam pojêcia. - Ja te¿ nie.
- Dajesz. - Dobra.
NieŸle!
Dean!
- Dobry chwyt. - Prawda?
- Niesamowite! - Prawda?
Prawda?
Muszê przyznaæ, ¿e dawno tak siê nie ubawi³em.
Ja te¿ nie.
I nieŸle siê trzeba by³o namêczyæ, prawda?
- Powinniœmy dalej to robiæ. - Wiem...
Serio.
Na pewno s¹ inne duchy.
Moglibyœmy pomóc wielu ludziom.
Tak, pewnie. Bylibyœmy jak Poskramiacze Duchów.
Nie, serio. Ja mówiê powa¿nie.
Co? Rzuciæ pracê i uderzyæ na szlak?
- Dok³adnie. - Jak byœmy ¿yli?
Daj spokój. Chyba sobie ¿artujesz.
Czym byœmy p³acili? Kradzionymi kartami kredytowymi?
¯ywi¹c siê w przydro¿nych barach, jedzeniem utopionym w t³uszczu?
Mieszkaj¹c w obskurnych motelach co wieczór?
- To tylko szczegó³y. - Szczegó³y to wszystko!
Nie pójdziesz siê biæ z duchami bez ubezpieczenia zdrowotnego!
Dobra. Wyznam ci coœ.
Co?
Pamiêtasz te sny, o których ci mówi³em?
- Te z duchami? - Tak.
- Walczy³em z tymi duchami... - No...
Razem z tob¹. Byliœmy jakby...
£owcami. I przyjació³mi.
W³aœciwie bardziej braæmi.
A jeœli to w³aœnie tacy jesteœmy naprawdê?
Sam widzia³eœ, jak dobrze wspó³pracowaliœmy.
Ten goœæ miesza³ ludziom w g³owach. A gdyby tak i nam pomiesza³?
Bzdura.
Czy¿by? Pomyœl o tym.
A jeœli tylko myœlimy, ¿e to nasze ¿ycie, ale ono wcale nim nie jest?
Stary, duch nie ¿yje, a my wci¹¿ stoimy.
Przepraszam, ale...
Wiem tylko, ¿e nie to jest nam przeznaczone.
Nieprawda.
Nazywam siê Dean Smith, dobra? Jestem dyrektorem ds. sprzeda¿y i marketingu.
Studiowa³em w Stanford.
Mój ojciec ma na imiê Bob, mama Ellen, a siostra Jo.
Kiedy ostatnio z nimi rozmawia³eœ?
Z którymkolwiek z nich.
Dobra, jesteœ zdenerwowany i sko³owany...
Tak, bo przenios³em siê tu po tym, jak zerwa³em ze sw¹ narzeczon¹, Madison.
Ale jak wykrêci³em jej numer, dodzwoni³em siê do szpitala dla zwierz¹t.
Chcesz powiedzieæ, ¿e moja rodzina nie istnieje?
¯e ktoœ wstrzykn¹³ nam fa³szywe wspomnienia?
Daj spokój!
Wiem tylko, ¿e mam to dziwne przeczucie.
I wiem, po prostu wiem,
¿e gdzieœ tam w œrodku, ty te¿ to coœ czujesz.
Powinniœmy byæ kimœ innym.
Nie jesteœ jakimœ lalusiem na posy³ki korporacji. To nie ty!
Ja ciê znam.
Znasz mnie?
Nie znasz mnie, kolego.
Powinieneœ ju¿ iœæ.
Odchodzê.
- Masz chwilkê? - Pewnie, oczywiœcie.
Jak siê czujesz, Dean?
Œwietnie.
Wygl¹dasz na przemêczonego.
Rozumiem, ¿e ciê¿ko pracowa³eœ.
Bez skromnoœci. Wszystko s³ysza³em.
I cieszy mnie to, co s³ysza³em.
Dlatego tak wa¿ne jest dla mnie, byœ by³ szczêœliwy.
Pasuje ci taka premia?
- Bardzo hojna. - To czysty egoizm.
Chcê siê upewniæ, ¿e nam st¹d nie uciekniesz.
- Na pewno? - Na sto procent.
Pasujesz do nas, w Sandover.
Zdobywasz, co chcesz, budujesz œcie¿ki do sukcesu.
Dziêkujê. Staram siê.
Widzê wielkie rzeczy w twojej przysz³oœci.
Mo¿e nawet...
Zastêpca dyrektora generalnego, w dziale Eastern Great Lakes.
Nie zrozum mnie Ÿle. Bêdziesz musia³ na to pracowaæ,
siedem dni w tygodniu, jedz¹c lunch przy biurku,
ale za 8 do 10 krótkich lat, to mo¿esz byæ ty.
Dziêkujê. Dziêkujê panu...
To naprawdê...
Ale...
Sk³adam wymówienie.
To jakiœ ¿art. ¯artujesz sobie, prawda?
Nie, ja...
Niedawno, bardzo niedawno...
Uœwiadomi³em sobie, ¿e muszê wykonaæ inn¹ pracê.
Bardzo dla mnie wa¿n¹.
Inn¹ pracê? Dla innej firmy?
Nie, to... Trudno to wyt³umaczyæ.
Po prostu...
Powinienem byæ kimœ innym.
- Co? - Dean, Dean, Dean...
W koñcu.
Co jest? Czemu mam na sobie krawat?
Bo¿e, ale jestem g³odny.
Witaj z powrotem.
Chwila, czy ja... Czy ja w³aœnie poczu³em dotyk...
- Jesteœ anio³em, prawda? - Nazywam siê Zachariasz.
Super, tylko jeszcze jednego z was mi potrzeba.
Nie jestem "jeszcze jednym", Dean. Jestem zwierzchnikiem Castiela.
I wierz mi, nie uœmiecha³a mi siê myœl o schodzeniu na Ziemiê
i wcielaniu w jeden z tych œmierdz¹cych kostiumów.
Ale po tej niezrêcznej sytuacji z Urielem,
poczu³em, ¿e muszê pojawiæ siê z wizyt¹.
- Ustawiæ swe kaczuszki w szeregu. - Nie jestem jedn¹ z twoich kaczuszek!
Zaczynaj¹c od twojej postawy.
Czyli co? To by³a tylko jakaœ lekcja?
To chcesz mi powiedzieæ?
Có¿, bardzo pomys³owe.
- Powinieneœ zobaczyæ moje decoupage. - Ohyda.
Nie, dziêki.
Czyli to tylko halucynacja?
To wszystko?
Ale¿ sk¹d. Prawdziwe miejsce, prawdziwe nawiedzenie.
Wrzuci³em ciê w sam œrodek bez ¿adnych wspomnieñ.
Tak, ¿eby urozmaiciæ zabawê, co?
¯ebyœcie mieli ubaw ogl¹daj¹c, jak biegamy wokó³ w durnych ubrankach?
By udowodniæ ci, ¿e œcie¿kê, któr¹ pod¹¿asz masz we krwi.
Jesteœ ³owc¹! Nie dlatego, ¿e tak wychowa³ ciê ojciec.
Nie dlatego, ¿e Bóg przywo³a³ ciê z Piekie³, ale dlatego, ¿e taki w³aœnie jesteœ.
I kochasz to.
Zawsze odnajdziesz do tego drogê w ciemnoœci, a bez tego usychasz.
Dean, b¹dŸmy szczerzy. Jesteœ w tym dobry.
Uda ci siê. Powstrzymasz to.
Powstrzymam co?
Apokalipsê? Tak? Lucyfera?
No co? Konkrety!
Zrobisz wszystko, do czego jesteœ przeznaczony.
Wszystko!
Ale wiem, wiem...
Nie jesteœ doœæ silny. Boisz siê...
Masz k³opoty z tatusiem, nie dasz rady, tak?
Anio³, nie anio³, dŸgnê ciê po ryju.
Chcê tylko powiedzieæ,
¿e zale¿y, jak na to patrzysz.
Wiêkszoœæ ludzi w ci¹gu ¿ycia porusza tylko ziemi¹ potrzebn¹, by ich pochowaæ.
Ty mo¿esz zmieniaæ œwiat. Ratowaæ ludzkie ¿ycia.
Mo¿e nawet uratowaæ œwiat.
W miêdzyczasie je¿d¿¹c klasyczn¹ bryk¹ i zabawiaj¹c siê z kobietami.
To ¿adna kl¹twa... To dar.
Wiêc, na litoœæ Bosk¹, Dean, przestañ¿e w koñcu narzekaæ.
Obejrzyj siê tylko.
Wielu ludzi ma gorzej od ciebie.
To jak, jesteœ ze mn¹?
Chcesz sobie zaparzyæ kolejn¹ Latte?
Czy mo¿e jesteœ gotów powstaæ...
I byæ tym, kim jesteœ naprawdê.
T³umaczenie i napisy: AnDyX
Korekta: Juri24
.:: Grupa Hatak - Hatak. pl::.
.:: Napisy24 - Nowy Wymiar Napisów ::. Napisy24.pl
- Czemu anio³ mia³by ratowaæ mnie z Piek³a? - Bo musisz coœ dla nas zrobiæ.
Musisz siê sporo nauczyæ, ch³opcze.
To prawda? To ja zerwa³em pierwsz¹ Pieczêæ?
- To ja to wszystko zacz¹³em? - Tak.
Dlaczego wiêc mnie tam nie zostawiliœcie?
"Ten prawy cz³owiek, który da wszystkiemu pocz¹tek,
jest jedynym, który mo¿e to zakoñczyæ."
Ty musisz to powstrzymaæ.
Nasz los spoczywa w twoich rêkach.
ZnajdŸ kogoœ innego.
To nie ja.
TERAZ
DYREKTOR DS. SPRZEDA¯Y I MARKETINGU
Ja chcê tylko wiedzieæ, kiedy zrobi¹ nastêpy program typu Projekt Runway.
Nie mówi¹c o dochodach netto, martwi mnie stopa retencji klientów,
podobnie jak maksymalizacja dochodów ze sprzeda¿y.
Odezwij siê, jak zobaczysz wykresy.
- Panie Adler. - Dean.
- Dobrze. - Dobrze?
Bardzo dobrze.
- Dobrze. - Dobrze!
Dok³adnie, sam te¿ ju¿ dawno nie by³em na si³owni.
Powoli siê robiê lekko sflacza³y.
To przez ten siedz¹cy tryb ¿ycia. Bez dwóch zdañ.
Powiedz mi jeszcze raz.
Jak to by³o? Cytryna i...
Syrop kajeñski i klonowy. Serio?
Ile schud³eœ?
- Czy my siê znamy? - Nie s¹dzê.
Wybacz, stary, ale jakoœ tak znajomo wygl¹dasz.
Zachowaj te teksty do klubu fitness, kolego.
.:: Grupa Hatak - Hatak. pl::. /przedstawia
Supernatural [4x17] It's A Terrible Life "CO ZA OKROPNE ¯YCIE"
T³umaczenie i napisy: AnDyX
Korekta: Juri24
Najnowsze wieœci ze œwiata "Supernatural" www. supernatural. com. pl
Tech Support, mówi Sam Wesson.
Próbowa³ pan j¹ wy³¹czyæ, a potem znów w³¹czyæ?
Dobra, to proszê wy³¹czyæ.
Nie, nie, nie. Po prostu wy³¹czyæ.
Proszê chwilkê poczekaæ. I teraz w³¹czyæ.
I jak? Drukuje? Œwietnie.
Do us³ug.
- Co s¹dzisz o Mimi? - Jest w porz¹dku.
Chyba bêdê musia³ j¹ zaliczyæ.
Stary, nie s¹dzisz, ¿e jest trochê za stara?
- Doœwiadczenie. - Raczej szk³a powiêkszaj¹ce.
Ja tam wyczuwam seksown¹ mamuœkê, bez w¹tpliwoœci, Sam.
- Mo¿e i seksown¹ babciê... - Daj¿e spokój!
- Kawusiê? - Pewnie.
Paul, czas zatankowaæ.
- Przepraszam, nie mam czasu. - Od kiedy?
- Stary, p³ac¹ nam od godziny. - Ja tu pracujê!
- Spoko. - Jakiœ zestresowany.
Pewnie siê dyga, bo nakryli go, jak ogl¹da³ porno w Internecie.
No co ty, kiedy?
Wezwali go wczoraj do kadr.
I chyba zaszczepili w nim Bosk¹ BojaŸñ.
Ian! Stary!
Robiê ma³e zakupy, w domu mi siê koñcz¹.
Wiêc, Sam... Mia³eœ ostatnio jakieœ sny?
Co? Nie b¹dŸ taki. No dajesz, to apogeum mojego dnia.
Nie powinienem by³ ci mówiæ.
One s¹ genialne!
Nie b¹dŸ szuja, stary. Podziel siê z reszt¹ klasy.
Bêdziesz siê tylko z tego polewa³.
Co?! Nie ma szans.
Nie powiem ani s³ówka. Pe³en szacunek.
Dajesz.
Œni³o mi siê, ¿e uratowa³em przed demonami Posêpnego Kosiarza imieniem Tessa.
Klasyka!
Za du¿o gra³eœ w Dungeons & Dragons jak by³eœ dzieckiem.
Niez³e...
Dobra, czyli ratujesz Kosiarza.
Jesteœ bohaterem.
Dobrze, ¿e mamy takiego Harry'ego Pottera, co to nas ocali przed apokalips¹.
- Cz³on. - Czarodziej!
Mogê ci zadaæ pytanie?
S³uchaj, mówi³em ci. Nie gram w tej lidze...
Stary, daj spokój, ja te¿ nie...
- Chcê ci tylko zadaæ pytanie. - Dobra.
Co s¹dzisz o duchach?
- Duchach? - Wierzysz w nie?
Prawdê powiedziawszy, to nad tym siê nie zastanawia³em.
- A o wampirach? - Co? Dlaczego?
Miewam ostatnio jakieœ takie dziwne sny...
Rozumiesz?
- Nie za bardzo. - Czyli...
Nigdy nie mia³eœ ¿adnych dziwnych snów?
Dobra, pos³uchaj, bracie...
Nie znam ciê, dobra?
Ale w ramach robót spo³ecznych,
powiem ci tylko, ¿e trochê za bardzo siê zwierzasz.
Wy³¹czy³a pani, a potem w³¹czy³a?
Dobrze, wiêc spróbujmy tego.
Nie ma sprawy, poczekam.
Czy teraz drukuje? Œwietnie.
Do us³ug.
Co tam porabiasz?
Nic.
Dosta³eœ mo¿e maila z kadr?
- Nie, a czemu pytasz? - Cholera, widocznie to tylko ja.
Mam, tu cytat: "zg³osiæ siê do Dzia³u Kadr", koniec cytatu.
Pewnie w koñcu ciê za to wywal¹, ¿e kradniesz o³ówki.
Mam nadziejê, ¿e dadz¹ mi lanie.
/Nie, nie, nie! /Tylko nie to!
/Nie rób mi tego, proszê!
- Wszystko w porz¹dku? - Zawiesi³ siê.
To¿ to szajs, Paul. Ci¹gle siê wieszaj¹.
Nie rozumiesz, jak zresetowa³em, to wszystko zniknê³o...
Ca³odniowa praca skasowana.
- Zrobi³eœ kopiê zapasow¹? - Nie, nie zrobi³em.
Wszystko bym odda³, ¿eby j¹ mieæ, ale jej nie zrobi³em.
Jakoœ to odzyskam. Gdzieœ znajdê te pliki.
Gdzieœ tu s¹, znajdê je!
Paul, nie przejmuj siê. To siê zdarza.
/No dalej...
Dalej!
No dalej!
Proszê, proszê!
Ca³a ta praca...
Przepad³a.
Zawiod³em.
"NIE PODGRZEWAÆ TU RYB, BO ŒMIERDZI! DZIÊKUJÊ"
Czy tobie te¿ tutaj coœ nie pasuje?
No pewnie. Ca³a ta sprawa.
Mówiê ci, stary...
Ju¿ nigdy nie zjem popcornu.
Tak...
Dwa tygodnie?
Po co ktoœ mia³by siê zabijaæ dwa tygodnie przed emerytur¹?
Przecie¿ Paul by³ dwa tygodnie od wolnoœci...
Powinien byæ szczêœliwy, prawda?
Nie mam na to czasu, Sam.
Bardzo œmieszne.
- Co ci jest? - Pracujê, to wa¿ne.
Kadry da³y ci popaliæ, czy co?
Masz na sobie koszulkê.
Czy ty siê ogoli³eœ?
Tech Support, mówi Ian.
Zaraz przyjdê.
Muszê iœæ na 22. piêtro, pogadaæ z managerem.
Witaj. Ian, racja? WejdŸ, proszê.
Wczoraj wype³ni³eœ formê 445-T.
To nic wielkiego, wkrad³o siê kilka b³êdów.
Dopiero co przenieœliœmy ciê na Vistê,
wiêc pewnie pomyli³y ci siê klawisze, prawda?
- O, nie... - Nie, nie, to nic takiego.
Musisz wype³niæ dziœ od nowa, ¿ebym móg³ iœæ dalej z fakturami.
O, mój Bo¿e.
Nie przejmuj siê, wype³nij jeszcze raz i po sprawie.
Nie wierzê, ¿e to zrobi³em. Nie wierzê...
Nie wierzê w to. Jak mog³em to zrobiæ.
- Goœciu, spokojnie. - Nie, nie, nie...
To wp³ynê³o na zyski. Zawali³em...
Nie... nie mogê... Przepraszam.
Jak mog³em to zrobiæ?!
Zawiod³em Sandovera.
Zawiod³em firmê.
- Mo¿e usi¹dziesz, Ian? - Nie.
Ian. Ian!
Ian! Wyluzuj trochê, dobra?
Mo¿e powinniœmy siê st¹d zwijaæ, co?
ChodŸ, Ian.
Spójrz na mnie.
Potrzebujê pomocy!
Poszed³em za nim do ³azienki...
On...
Sta³ tam naprzeciw lustra i potem...
Potem dŸgn¹³ siê w szyjê.
Przepraszam, to...
Tech Support, mówi Sam.
/PrzyjdŸ do mojego biura, natychmiast.
WchodŸ. Zamknij drzwi.
Kim ty, do diab³a, jesteœ?
Nie jestem pewien.
Co to ma znaczyæ?
Sam Wesson. Zacz¹³em tu pracê trzy tygodnie temu.
Dobra, potem przygwoŸdzi³eœ mnie w windzie z pytaniami o duchy.
A teraz...
Teraz co?
Teraz nic...
Wiêc zacz¹³eœ tu pracowaæ trzy tygodnie temu, tak?
Ja te¿.
Dieta Master Cleanse. Próbowa³eœ?
Fenomenalna. Przeczyœci ciê jak jasna cholera.
Kiedy by³eœ w ³azience z Ianem...
Zobaczy³eœ coœ?
Nie wiem. Sam nie wiem, co widzia³em.
Chwila, chcesz powiedzieæ, ¿e...
Czy ty... Zobaczy³eœ ducha?
Myœla³em, ¿e tam zwariujê.
Koleœ dŸgn¹³ siê o³ówkiem w szyjê!
Zobaczy³eœ, prawda? Dobra, pos³uchaj.
A jeœli te samobójstwa nie s¹ samobójstwami?
A jeœli macza w tym rêce... Coœ nie z tego œwiata?
¯e co? ¯e niby duchy istniej¹?
I odpowiadaj¹ za te wszystkie zw³oki wokó³ nas.
- To chcesz mi powiedzieæ? - Pos³uchaj...
Wiem, jak to brzmi.
Ale tak... W³aœnie to chcê ci powiedzieæ.
A na czym to opierasz?
Na instynkcie?
- Mam taki sam instynkt. - Serio?
Pamiêtasz te sny, o których ci mówi³em?
- Œni³em w³aœnie o duchach. - Tak?
A potem nagle okazuje siê, ¿e jest prawdziwy duch.
Wiêc chcesz powiedzieæ, ¿e te sny to jakieœ wyj¹tkowe wizje
a ty jesteœ jakimœ medium?
Nie. To brzmi szalenie.
Mówiê tylko,
¿e na pewno dzieje siê tutaj coœ dziwnego, prawda?
Wiêc trochê poszpera³em...
Chyba wiem, co wspólnego mieli ze sob¹ ci pracownicy.
W³ama³eœ siê na ich konta mailowe?
Wykorzysta³em tylko trochê umiejêtnoœci, które posiadam,
¿eby zaspokoiæ swoj¹ ciekawoœæ.
NieŸle.
Dobra.
Jak siê okazuje, Ian i Paul dostali takiego samego e-maila,
który kaza³ im zg³osiæ siê do kadr, do pokoju 1444.
- Kadry s¹ na siódmym piêtrze. - Dok³adnie.
Idziemy to sprawdziæ?
Teraz?
Nie, robi siê póŸno. Masz racjê.
Nie masz pojêcia, jak bardzo chcê to teraz sprawdziæ...
Prawda?
Halo?
Jest tam kto?
Sk¹d wiedzia³eœ, jak to zrobiæ?
Nie mam pojêcia.
- Stary, ja pierniczê. - No!
Napi³bym siê piwa.
Wybacz, jestem na diecie.
Pozby³em siê wszystkiego, co gazowane.
Sk¹d wiedzia³eœ, ¿e duchy boj¹ siê kluczy francuskich?
Szaleñstwo, prawda?
Sam te¿ nieŸle wywali³eœ te drzwi.
W stylu Jeta Li.
Masz jakiœ czarny pas, czy co?
Nie. Nie mam pojêcia, jak to zrobi³em.
Zupe³nie jakbym ju¿ kiedyœ to robi³.
Co to znaczy "kiedyœ"?
Kiedyœ w stylu Shirley MacLaine?
Nie, po prostu nie mogê siê wyzbyæ tego odczucia...
¯e jakbym tu nie nale¿a³, rozumiesz?
¯e powinienem robiæ wiêcej, ni¿ tylko siedzieæ za biurkiem.
Wiêkszoœæ siedz¹cych za biurkiem uwa¿a dok³adnie tak samo.
Nie, tu chodzi o coœ wiêcej...
Ja nie lubiê swojej pracy,
nie lubiê tego miasta, nie lubiê tych ubrañ.
Nie lubiê nawet swojego nazwiska.
Nie wiem, jak jeszcze to wyt³umaczyæ, oprócz tego, ¿e...
Czujê, ¿e powinienem robiæ coœ innego.
Jakbym mia³ coœ we krwi.
Jakbym by³ przeznaczony do czegoœ innego.
A ty? Te¿ tak czasem czujesz?
Ja nie wierzê w przeznaczenie.
Ale wierzê w to, ¿e trzeba uporaæ siê z tym, co w danej chwili jest przed nami.
Dobra, to co teraz robimy?
To, co umiem najlepiej, Sammy. Szukamy informacji.
Dobra.
Czy ty mnie nazwa³eœ "Sammy"?
A nazwa³em?
Chyba nazwa³eœ.
Tak... Nie rób tego wiêcej.
Wybacz.
- Strza³ w dziesi¹tkê! - Co masz?
Znalaz³em œwietn¹ stronê.
Prawdziwi ³owcy duchów.
Kolesie s¹ œwietni! Patrz.
Filmy szkoleniowe?
/Wiemy, dlaczego to ogl¹dacie!
/- Macie problem. /- Problem z duchami!
/Problem zwi¹zany z duchami!
/Z duchami... /Coœ powi¹zanego z...
/- To problem w sferze... /- Starczy.
/Trafiliœcie w dobre miejsce.
/Prawdê mówi¹c, jedyne dobre miejsce, /bo Poskramiacze Duchów wiedz¹ jak pomóc.
/- I kropka. /- Patrzcie i uczcie siê.
/Pierwszy krok w ka¿dej /walce nie z tego œwiata:
/DOWIEDZ SIÊ, Z CZYM WALCZYSZ!
To on. To ten duch.
P.T. Sandover... Zmar³ w 1916 roku.
Poœwiêci³ ¿ycie pracy.
Nie mia³ ¿ony, nie mia³ dzieci.
Twierdzi³, ¿e to on jest firm¹,
i ¿e jego w³asna krew p³ynie w œcianach budynku.
Dobra, czyli lekki pracoholik.
Mo¿e ci¹gle tu jest,
opiekuje siê firm¹, nawet dla niej zabija.
Poza tym okazuje siê, ¿e nie po raz pierwszy ludzie zabijaj¹ siê w tym budynku.
1929.
Ale tego roku sporo ludzi zaczê³o skakaæ z dachów wysokich budynków.
Ale w ilu firmach by³o 17 samobójstw?
Dobra, czyli P.T. Sandover. Orêdownik firmy.
Jego duch budzi siê i dzia³a w czasach niepokoju ekonomicznego.
Najgorszy czas od Wielkiego Kryzysu...
Mamy teraz. Tak, teraz jest do bani.
Mój portfel akcji jest na dnie.
Nawet nie chcê o tym gadaæ.
- Wiêc Sandover chce pomóc... - Ukatrupiaj¹c modelowych pracowników.
Tak... Ian i Paul...
To by³o zupe³nie, jakby zmieni³ ich w kogoœ innego.
W idealne pszczó³ki robotnice.
Tak oddane firmie, ¿e jeœli j¹ zawiod¹, same pope³ni¹ hara-kiri.
A ciekawe jest jeszcze to, ¿e budynek nie zawsze by³ tak wysoki.
Kiedyœ mia³ 14 piêter.
A pokój 1444, ten w którym duch atakuje, by³ kiedyœ biurem tego staruszka.
/Kiedy ju¿ widzisz swój cel...
/ZABIJASZ GO!
/U¿ywaj¹c specjalnych broni na duchy.
/Numer jeden: sól.
/- To dla duchów jak kwas. /- I to taki pal¹cy.
/- Nie jak LSD. /- Ta FAZA nie bêdzie dla nich przyjemna.
/- Numer dwa: ¿elazo. - Dlatego zadzia³a³ klucz.
/Moc w czystej postaci. /Duch rozpierzchnie siê natychmiast.
/Kolejnej sztuczki,
/nauczyliœmy siê od tych /dwóch bezu¿ytecznych ofiar losu...
/- Których nie znosimy. /- Winchesterów.
/- Spluwa. /- I nabój.
/Wypakowany sol¹ kamienn¹.
/- Bardzo efektywne. /- Tak, bardzo.
/Ale Winchesterowie i tak s¹ do bani.
/Dok³adnie. /Batony z nich.
- Sk¹d w ogóle weŸmiemy broñ? - Ze sklepu z broni¹?
Nie trzeba na to czasem jakoœ czekaæ?
- Chyba tak. - No to sk¹d?
Nie mam pojêcia, stary. Wydaje siê to niemo¿liwe.
Dobra...
/Wspomniani ju¿ wczeœniej /Mistrzowie Lipy, Winchesterowie,
/nauczyli nas jeszcze jednego.
/Musicie spaliæ szcz¹tki.
/Nastêpna czêœæ jest /troszkê odpychaj¹ca.
/Czasem bêdziecie /musieli wykopaæ cia³o...
/- Przykro nam. /- Nielegalne w niektórych stanach.
/- We wszystkich. /- Byæ mo¿e we wszystkich stanach.
- Sandovera skremowano. - Co?
To co teraz zrobimy?
/Jeœli nieboszczka skremowano...
/- Bez paniki. /- Bez paniki.
/Wystarczy poszukaæ /jakichœ innych szcz¹tków.
/Pukiel w³osów, paznokcie, /mo¿e dzieciêce z¹bki.
/Zêby mleczne...
/Materia³ genetyczny. /Wiecie, o czym mowa.
/- ZnajdŸcie to! /- Walczcie dzielnie, m³ode lwy!
/Z Bogiem!
Ustaw komórkê na tryb walkie-talkie, w razie gdybyœmy siê rozdzielili.
Jak mamy znaleŸæ jak¹œ star¹ cz¹stkê DNA w nowoczesnym drapaczu chmur?
Ten stary sk³adzik by³ kiedyœ biurem Sandovera, prawda?
Co ty tu, do cholery, robisz?
- Ja... nic. - ChodŸ ze mn¹.
Stary, jest dobrze... Ja tu pracujê...
Guzik mnie to. Opowiesz wszystko glinom.
No chodŸ.
Co?
Ostatnim razem zajê³o im ze dwie godziny, zanim siê tu dostali.
To poczekajmy.
Serio, ja poczekam.
S³uchaj, nie mam czasu spêdziæ tu reszty ¿ycia.
/Wszystko w porz¹dku?
Oddzwoniê do ciebie.
- Dean, jesteœ tam? /- No, chyba znalaz³em.
/- Spotkajmy siê na 22. piêtrze. - Spoko.
Tylko nie jedŸ wind¹.
Sporo krwi.
- Wiem. - Dobra.
- Tutaj. - Rêkawice P.T. Sandovera.
Za³o¿ymy siê, ¿e zosta³o tam trochê jego DNA?
Jak opuszek, albo ze dwa w³osy, cokolwiek.
Jesteœ gotów?
- Nie mam pojêcia. - Ja te¿ nie.
- Dajesz. - Dobra.
NieŸle!
Dean!
- Dobry chwyt. - Prawda?
- Niesamowite! - Prawda?
Prawda?
Muszê przyznaæ, ¿e dawno tak siê nie ubawi³em.
Ja te¿ nie.
I nieŸle siê trzeba by³o namêczyæ, prawda?
- Powinniœmy dalej to robiæ. - Wiem...
Serio.
Na pewno s¹ inne duchy.
Moglibyœmy pomóc wielu ludziom.
Tak, pewnie. Bylibyœmy jak Poskramiacze Duchów.
Nie, serio. Ja mówiê powa¿nie.
Co? Rzuciæ pracê i uderzyæ na szlak?
- Dok³adnie. - Jak byœmy ¿yli?
Daj spokój. Chyba sobie ¿artujesz.
Czym byœmy p³acili? Kradzionymi kartami kredytowymi?
¯ywi¹c siê w przydro¿nych barach, jedzeniem utopionym w t³uszczu?
Mieszkaj¹c w obskurnych motelach co wieczór?
- To tylko szczegó³y. - Szczegó³y to wszystko!
Nie pójdziesz siê biæ z duchami bez ubezpieczenia zdrowotnego!
Dobra. Wyznam ci coœ.
Co?
Pamiêtasz te sny, o których ci mówi³em?
- Te z duchami? - Tak.
- Walczy³em z tymi duchami... - No...
Razem z tob¹. Byliœmy jakby...
£owcami. I przyjació³mi.
W³aœciwie bardziej braæmi.
A jeœli to w³aœnie tacy jesteœmy naprawdê?
Sam widzia³eœ, jak dobrze wspó³pracowaliœmy.
Ten goœæ miesza³ ludziom w g³owach. A gdyby tak i nam pomiesza³?
Bzdura.
Czy¿by? Pomyœl o tym.
A jeœli tylko myœlimy, ¿e to nasze ¿ycie, ale ono wcale nim nie jest?
Stary, duch nie ¿yje, a my wci¹¿ stoimy.
Przepraszam, ale...
Wiem tylko, ¿e nie to jest nam przeznaczone.
Nieprawda.
Nazywam siê Dean Smith, dobra? Jestem dyrektorem ds. sprzeda¿y i marketingu.
Studiowa³em w Stanford.
Mój ojciec ma na imiê Bob, mama Ellen, a siostra Jo.
Kiedy ostatnio z nimi rozmawia³eœ?
Z którymkolwiek z nich.
Dobra, jesteœ zdenerwowany i sko³owany...
Tak, bo przenios³em siê tu po tym, jak zerwa³em ze sw¹ narzeczon¹, Madison.
Ale jak wykrêci³em jej numer, dodzwoni³em siê do szpitala dla zwierz¹t.
Chcesz powiedzieæ, ¿e moja rodzina nie istnieje?
¯e ktoœ wstrzykn¹³ nam fa³szywe wspomnienia?
Daj spokój!
Wiem tylko, ¿e mam to dziwne przeczucie.
I wiem, po prostu wiem,
¿e gdzieœ tam w œrodku, ty te¿ to coœ czujesz.
Powinniœmy byæ kimœ innym.
Nie jesteœ jakimœ lalusiem na posy³ki korporacji. To nie ty!
Ja ciê znam.
Znasz mnie?
Nie znasz mnie, kolego.
Powinieneœ ju¿ iœæ.
Odchodzê.
- Masz chwilkê? - Pewnie, oczywiœcie.
Jak siê czujesz, Dean?
Œwietnie.
Wygl¹dasz na przemêczonego.
Rozumiem, ¿e ciê¿ko pracowa³eœ.
Bez skromnoœci. Wszystko s³ysza³em.
I cieszy mnie to, co s³ysza³em.
Dlatego tak wa¿ne jest dla mnie, byœ by³ szczêœliwy.
Pasuje ci taka premia?
- Bardzo hojna. - To czysty egoizm.
Chcê siê upewniæ, ¿e nam st¹d nie uciekniesz.
- Na pewno? - Na sto procent.
Pasujesz do nas, w Sandover.
Zdobywasz, co chcesz, budujesz œcie¿ki do sukcesu.
Dziêkujê. Staram siê.
Widzê wielkie rzeczy w twojej przysz³oœci.
Mo¿e nawet...
Zastêpca dyrektora generalnego, w dziale Eastern Great Lakes.
Nie zrozum mnie Ÿle. Bêdziesz musia³ na to pracowaæ,
siedem dni w tygodniu, jedz¹c lunch przy biurku,
ale za 8 do 10 krótkich lat, to mo¿esz byæ ty.
Dziêkujê. Dziêkujê panu...
To naprawdê...
Ale...
Sk³adam wymówienie.
To jakiœ ¿art. ¯artujesz sobie, prawda?
Nie, ja...
Niedawno, bardzo niedawno...
Uœwiadomi³em sobie, ¿e muszê wykonaæ inn¹ pracê.
Bardzo dla mnie wa¿n¹.
Inn¹ pracê? Dla innej firmy?
Nie, to... Trudno to wyt³umaczyæ.
Po prostu...
Powinienem byæ kimœ innym.
- Co? - Dean, Dean, Dean...
W koñcu.
Co jest? Czemu mam na sobie krawat?
Bo¿e, ale jestem g³odny.
Witaj z powrotem.
Chwila, czy ja... Czy ja w³aœnie poczu³em dotyk...
- Jesteœ anio³em, prawda? - Nazywam siê Zachariasz.
Super, tylko jeszcze jednego z was mi potrzeba.
Nie jestem "jeszcze jednym", Dean. Jestem zwierzchnikiem Castiela.
I wierz mi, nie uœmiecha³a mi siê myœl o schodzeniu na Ziemiê
i wcielaniu w jeden z tych œmierdz¹cych kostiumów.
Ale po tej niezrêcznej sytuacji z Urielem,
poczu³em, ¿e muszê pojawiæ siê z wizyt¹.
- Ustawiæ swe kaczuszki w szeregu. - Nie jestem jedn¹ z twoich kaczuszek!
Zaczynaj¹c od twojej postawy.
Czyli co? To by³a tylko jakaœ lekcja?
To chcesz mi powiedzieæ?
Có¿, bardzo pomys³owe.
- Powinieneœ zobaczyæ moje decoupage. - Ohyda.
Nie, dziêki.
Czyli to tylko halucynacja?
To wszystko?
Ale¿ sk¹d. Prawdziwe miejsce, prawdziwe nawiedzenie.
Wrzuci³em ciê w sam œrodek bez ¿adnych wspomnieñ.
Tak, ¿eby urozmaiciæ zabawê, co?
¯ebyœcie mieli ubaw ogl¹daj¹c, jak biegamy wokó³ w durnych ubrankach?
By udowodniæ ci, ¿e œcie¿kê, któr¹ pod¹¿asz masz we krwi.
Jesteœ ³owc¹! Nie dlatego, ¿e tak wychowa³ ciê ojciec.
Nie dlatego, ¿e Bóg przywo³a³ ciê z Piekie³, ale dlatego, ¿e taki w³aœnie jesteœ.
I kochasz to.
Zawsze odnajdziesz do tego drogê w ciemnoœci, a bez tego usychasz.
Dean, b¹dŸmy szczerzy. Jesteœ w tym dobry.
Uda ci siê. Powstrzymasz to.
Powstrzymam co?
Apokalipsê? Tak? Lucyfera?
No co? Konkrety!
Zrobisz wszystko, do czego jesteœ przeznaczony.
Wszystko!
Ale wiem, wiem...
Nie jesteœ doœæ silny. Boisz siê...
Masz k³opoty z tatusiem, nie dasz rady, tak?
Anio³, nie anio³, dŸgnê ciê po ryju.
Chcê tylko powiedzieæ,
¿e zale¿y, jak na to patrzysz.
Wiêkszoœæ ludzi w ci¹gu ¿ycia porusza tylko ziemi¹ potrzebn¹, by ich pochowaæ.
Ty mo¿esz zmieniaæ œwiat. Ratowaæ ludzkie ¿ycia.
Mo¿e nawet uratowaæ œwiat.
W miêdzyczasie je¿d¿¹c klasyczn¹ bryk¹ i zabawiaj¹c siê z kobietami.
To ¿adna kl¹twa... To dar.
Wiêc, na litoœæ Bosk¹, Dean, przestañ¿e w koñcu narzekaæ.
Obejrzyj siê tylko.
Wielu ludzi ma gorzej od ciebie.
To jak, jesteœ ze mn¹?
Chcesz sobie zaparzyæ kolejn¹ Latte?
Czy mo¿e jesteœ gotów powstaæ...
I byæ tym, kim jesteœ naprawdê.
T³umaczenie i napisy: AnDyX
Korekta: Juri24
.:: Grupa Hatak - Hatak. pl::.
.:: Napisy24 - Nowy Wymiar Napisów ::. Napisy24.pl