YouSub

pl Polish

Supernatural 1x14 (HDTV) Polish subtitles

0 downloads · 569 lines · added Mar 2, 2011

Report a problem
What's wrong?
Advertisement

Polish transcript

Tato.
Sam, to powa¿niejsze ni¿ myœlisz. Oni s¹ wszêdzie.
Chce, ¿ebyœmy przejêli jego zadania.
Ratowali ludzi, polowali na ró¿ne rzeczy.
Rodzinny interes.
Muszê odnaleŸæ tatê.
Œni³em o œmierci Jessici, przed tym, jak to siê wydarzy³o.
Musisz byæ ostro¿ny.
Duchy przyci¹ga ta twoja wra¿liwoœæ na zjawiska paranormalne.
Mówiê ci, ¿e to nie to. Ja po prostu mam czasami takie dziwne uczucie.
Dziwne sny.
Ka¿dy ma dziwne sny.
Mam wizje senne.
I czasem siê sprawdzaj¹.
Co proszê?
Niech mi ktoœ pomo¿e!
Na pomoc!
Dean.
Stary, co robisz? Jest œrodek nocy.
Musimy jechaæ.
Co siê dzieje?
Musimy jechaæ.
W tej chwili.
McReedy. Detektyw McReedy. Numer odznaki 158.
Dosta³em wiadomoœæ 4-80. Potrzebujê dane posiadacza sedana
o numerach MF-6037 z Michigan.
Tak, dobrze. Tylko siê pospieszcie.
Sam, uspokój siê. Jestem pewien, ¿e to tylko koszmar.
Tak, jasne.
Mówiê powa¿nie. To zwyk³y koszmar a la "nagi w szkole".
Numery tej tablicy na pewno siê nie potwierdz¹. Zobaczysz.
Ten by³ inny, Dean. Jak prawdziwy.
Tak jak œni³em o naszym starym domu. Jak o Jessice.
No jasne, to mia³o sens. Œni³eœ o naszym domu, o swojej dziewczynie.
A ten goœæ ze snu, widzia³eœ go kiedyœ wczeœniej?
- Nie. - Nie. Dok³adnie.
Dlaczego mia³byœ mieæ wizje o jakimœ losowo wybranym goœciu z Michigan.
Nie wiem.
- Ja równie¿. - Tak, jestem.
Jim Miller, Sagano w stanie Michigan.
Macie dok³adniejszy adres?
Zapisa³em. Dziêki.
Potwierdzi³o siê.
Jak jesteœmy daleko?
- Od Sagano? - Tak.
Kilka godzin.
JedŸ szybciej.
KOSZMAR
Co siê sta³o?
Samobójstwo.
Nie mogê w to uwierzyæ.
Zna³a go pani?
Widzia³am go co niedzielê w koœciele Œw. Augusta.
Zawsze wydawa³ siê taki normalny.
Nigdy nie wiadomo co siê tak naprawdê dzieje za czyimiœ drzwiami.
Na to wygl¹da.
Jak to... Jak to siê w³aœciwie sta³o?
S³ysza³am, ¿e znaleŸli go w gara¿u.
Zamkniêty w samochodzie i zapuszczonym silnikiem.
Wie pani oko³o której godziny go znaleŸli?
To siê sta³o z godzinê czy dwie temu.
Biedna rodzina.
Nie mogê sobie wyobraziæ, przez co musz¹ teraz przechodziæ.
Sam, przyjechaliœmy najszybciej jak tylko siê da³o.
Niewystarczaj¹co szybko.
To nie ma ¿adnego sensu.
Po co mam te wizje, skoro i tak nie ma szans, ¿eby na to zaradziæ?
Nie wiem.
Myœlisz, ¿e co go zabi³o?
Mo¿e goœæ po prostu siê zabi³. Mo¿e nic nadnaturalnego siê tu nie dzieje.
Mówiê ci. Widzia³em, jak to siê sta³o.
Zosta³ przez coœ zamordowany, Dean. Coœ go uwiêzi³o w gara¿u.
Ale co? Duch, poltergeist? Co?
Nie mam pojêcia, co to by³o.
Nawet nie wiem, dlaczego mam te sny. Nie mam pojêcia, co siê dzieje, Dean.
Co?
Nic. Po prostu siê o ciebie martwiê.
To nie patrz tak na mnie.
Nie patrzê na ciebie w ¿aden sposób.
Chocia¿ muszê przyznaæ, ¿e wygl¹dasz gównianie.
NieŸle, dziêki.
ChodŸ, wrócimy tu rano. Obejrzymy dom, porozmawiamy z rodzin¹.
Dean, widzia³eœ ich. S¹ za³amani.
Nie bêd¹ chcieli z nami rozmawiaæ.
Masz racjê.
Ale chyba wiem, z kim porozmawiaj¹.
Z kim?
Przechodzimy samych siebie.
Dobry wieczór.
Jestem ojciec Simmons, a to ojciec Frehley.
Jesteœmy nowymi akolitami z Œw. Augusta.
Czy mo¿emy wejœæ?
Dziêkujê.
Bardzo nam przykro.
W tych trudnych chwilach, s³owo Bo¿e jest najbardziej potrzebne.
Lubicie g³osiæ kazania? Œwietnie. Byle nie do mnie.
Mój brat nie ¿yje.
Roger. Proszê ciê.
Przepraszam.
Przepraszam za szwagra. Jest po prostu przygnêbiony œmierci¹ Jimmiego.
- Mo¿e kawy? - By³oby mi³o.
Mi³o, ¿e przyszliœcie. Pomoc koœcio³a bardzo siê przyda.
Oczywiœcie.
W koñcu wszyscy jesteœmy dzieæmi Bo¿ymi.
Co?
Obni¿ troszeczkê ton, ojcze.
Czy m¹¿ mia³ wczeœniej jakieœ za³amania nerwowe?
Nic takiego.
Mieliœmy lepsze i gorsze chwile, jak ka¿dy, ale byliœmy szczêœliwi.
Po prostu nie rozumiem, jak Jim móg³ zrobiæ coœ takiego?
Przykro mi, ¿e musia³a pani go znaleŸæ w takim stanie.
W³aœciwie to znalaz³ go nasz syn, Max.
Nie bêdzie pani mia³a nic przeciw, je¿eli z nim porozmawiam?
Nie. Dziêkujê, ojcu.
Max?
Hej, jestem Sam.
Ma pani bardzo ³adny dom.
Jak d³ugo tu mieszkacie?
Wprowadziliœmy siê jakieœ 5 lat temu.
Z takimi starymi domami zawsze s¹ jakieœ k³opoty.
Na przyk³ad?
Dziwne zacieki, spiêcia elektryczne, dziwne dŸwiêki w nocy i takie rzeczy.
Nie, u nas nic takiego.
Ten dom jest idealny.
Mogê skorzystaæ z toalety?
Oczywiœcie. Jest na górze.
Jaki by³ twój tata?
By³ zwyk³ym ojcem.
Tak.
Mieszkasz tu w domu?
Tak.
Staram siê zaoszczêdziæ na szko³ê, ale jest ciê¿ko.
Kiedy znalaz³eœ tatê?
Obudzi³em siê,
us³ysza³em pracuj¹cy silnik.
Nie wiem, dlaczego to zrobi³.
Wiem, ¿e jest ciê¿ko, gdy traci siê rodzica.
Zw³aszcza jak nie znasz wszystkich odpowiedzi.
Znalaz³eœ coœ?
Nic.
Co znalaz³eœ?
Zupe³nie nic.
Nic z³ego nie wydarzy³o siê w domu Millerów od samej budowy.
A co z ziemi¹?
Nie by³o tam ¿adnych cmentarzy, bitew, dziwnych zjawisk,
ani nic takiego na, ani wokó³ posiad³oœci.
Mówi³em ci, przeszuka³em ca³y dom. ¯adnych zimnych miejsc, plam od siarki. Nic.
A rodzina mówi³a, ¿e wszystko jest w normie?
Jakby by³ tam jakiœ demon albo poltergeist to nie s¹dzisz, ¿e ktoœ by zauwa¿y³?
U¿y³em czujnika podczerwieni i nie by³o tam nic.
Wiêc uwa¿asz, ¿e Jim Miller siê zabi³? A mój sen by³ dziwnym zbiegiem okolicznoœci?
Nie wiem.
Ale jestem pewien, ¿e nie ma nic nadprzyrodzonego w tym domu.
Tak.
Mo¿e to nie ma nic wspólnego z domem.
Mo¿e to po prostu... Kurczê.
Mo¿e jest to po³¹czone z Jimem w jakiœ inny sposób.
Co ci jest?
Moja g³owa.
Sam?
Co siê dzieje? Mów do mnie.
To znowu siê dzieje!
Coœ zabije Rogera Millera.
Roger Miller?
Nie, poproszê tylko adres.
Dobrze, dziêkujê.
450 West Grove, mieszkanie 1120.
Nic ci nie jest?
Nie.
Je¿eli ci nie dobrze, to zatrzymam siê.
Nic mi nie jest. Po prostu jedŸ.
Dobra.
Dean, bojê siê.
Jakby tych snów by³o ma³o, to teraz widzê to na jawie?
A te wizje czy cokolwiek to jest, robi¹ siê bardziej intensywne.
I bolesne.
Spokojnie, nic ci nie bêdzie.
Co jest takiego w Millerach? Dlaczego jestem z nimi po³¹czony?
Dlaczego ogl¹dam ich, jak umieraj¹?
Dlaczego to siê ze mn¹ dzieje?
Nie wiem, Sam. Ale dojdziemy do tego.
Mierzymy siê z niezwyk³ymi rzeczami ka¿dego dnia, to po prostu nastêpna z tych rzeczy.
Nie. Wczeœniej nie byliœmy z tym zwi¹zani.
Nigdy w takiej rodzinie jak ta.
Powiedz mi szczerze czy ciê to nie przera¿a?
To mnie nie przera¿a.
Hej, Roger!
Poczekaj chwilê.
Co wy, misjonarze? Dajcie mi spokój.
Hej Roger, chcemy tylko pomóc!
Nie chcê waszej pomocy.
Nie jesteœmy ksiê¿mi! Musisz nas wys³uchaæ!
Roger, jesteœ w niebezpieczeñstwie!
ChodŸ.
Masz.
Zetrzyj nasze odciski palców, ¿eby gliniarze nie wiedzieli, ¿e tu byliœmy.
Dalej.
Chcê wejœæ do œrodka.
Mówiê ci, nic tam nie by³o.
Nie by³o te¿ ¿adnych znaków, tak samo jak u Millerów.
Widzia³em coœ w wizji. Jakiœ ciemny kszta³t.
Coœ obserwowa³o Rogera.
Cokolwiek to by³o, mo¿emy byæ pewni, ¿e nie jest to zwi¹zane z domem.
Ale jest zwi¹zane z sam¹ rodzin¹.
Myœlisz, ¿e to mo¿e jakiœ duch-mœciciel?
Jest kilka takich, które przyczepia³y siê do rodzin.
Angliery, strzygi.
To jest jak kl¹twa.
Wiêc pewnie Jim i Roger Miller byli zamieszani w coœ ciê¿kiego.
Coœ przez co warto by³o ich przekl¹æ.
A teraz coœ chce za to zemsty i cz³onkowie rodziny umieraj¹.
Myœlisz, ¿e Max jest w niebezpieczeñstwie?
RozgryŸmy to, zanim bêdzie.
Jedno mam wspólne z tymi ludŸmi.
Co takiego?
To, ¿e ich rodzina jest przeklêta?
Nasza nie jest przeklêta.
My po prostu mamy nasze ciemne miejsca.
Nasze ciemne miejsca s¹ bardzo ciemne.
Sam jesteœ ciemny.
Moja mama odpoczywa. Jest mocno rozbita.
Zrozumia³e.
Wszyscy ci ludzie ci¹gle przychodzili na przyk³ad z zapiekankami.
W koñcu musia³em im powiedzieæ, ¿eby sobie poszli.
Nic nie mówi bardziej "przykro mi", jak zapiekanka z tuñczykiem.
Jak siê trzymasz?
Dobrze.
Twój tata i wuj byli blisko?
Chyba tak, w koñcu byli braæmi.
Jak by³em ma³y, to ci¹gle ze sob¹ spêdzali czas.
Ale nie ostatnio?
Nie o to chodzi. Wuj by³ naszym s¹siadem, jak by³em ma³y.
Mieszkaliœmy po drugiej stronie miasta,
a wuj Roger mieszka³ obok, wiêc czêsto u nas siedzia³.
No tak.
Wiêc jak by³o w domu, kiedy by³eœ ma³y?
Normalnie.
Dlaczego?
Same dobre wspomnienia?
Nie pamiêtasz nic niezwyk³ego?
Coœ zwi¹zanego z twoim tat¹ i wujem?
Dlaczego mnie o to pytacie?
Tak tylko.
Nie. Nic takiego nie by³o. Byliœmy normaln¹ rodzin¹.
Szczêœliwi.
To dobrze.
Naprawdê dobrze.
Musisz byæ wykoñczony. Powinniœmy ju¿ jechaæ.
Racja.
Dziêki.
¯adna rodzina nie jest zupe³nie normalna i szczêœliwa.
Widzia³eœ, jak mówi³ o swoim starym domu?
Wygl¹da³ na przestraszonego.
Nie powiedzia³ nam wszystkiego.
Poszukajmy ich starego s¹siedztwa i dowiedzmy siê, jak to by³o naprawdê.
D³ugo pan tu mieszka?
Tak, ju¿ prawie 20 lat. Jest tu przyjemnie spokojnie.
A co? Szukacie domu?
Nie. W³aœciwie to siê zastanawialiœmy czy nie pamiêta pan pewnej rodziny.
Mieszkali po drugiej strony ulicy.
Millerowie. Mieli ma³ego ch³opca imieniem Max.
Racja.
Tak pamiêtam.
Brat mieszka³ dom obok.
A o co chodzi?
Wszystko w porz¹dku z tym biednym ch³opakiem?
Co ma pan na myœli?
W ¿yciu nie widzia³em tak traktowanego dziecka.
Nie dosyæ, ¿e pan Miller ci¹gle krzycza³ i rzuca³ wszystkim,
to by³ strasznym pijakiem. Ci¹gle bi³ Maxa.
Siniaki, z tego co wiem, to mia³ ze dwa z³amania rêki.
I to siê zdarza³o regularnie?
Praktycznie codziennie.
W dodatku jego brat te¿ siê do tego przyk³ada³.
Ale najgorsza by³a jego macocha.
Ona tylko sta³a i nawet nie kiwnê³a palcem, ¿eby go ochroniæ.
Wzywa³em policjê z 7 czy 8 razy i nic to nie da³o.
Powiedzia³ pan, ¿e macocha?
Jego prawdziwa mama umar³a, chyba w wypadku samochodowym.
Nic ci nie jest?
- Jest w porz¹dku. - Dziêkujemy.
- Tak, dziêkujemy. - ChodŸ.
Nie wiem, co masz na myœli.
Wiesz dobrze, ¿e nic nie zrobi³am.
No w³aœnie.
Nic nie zrobi³aœ.
Nie powstrzyma³aœ ich ani razu.
Jak to...
Max, proszê.
Ale za ka¿dym razem sta³aœ tam i siê przygl¹da³aœ.
Udawa³aœ, ¿e to siê nie dzieje.
Przepraszam.
Wcale nie.
Po prostu nie chcesz umrzeæ.
Max to zrobi³.
Wszystko to, co widzia³em.
Jesteœ tego pewien?
Tak, widzia³em go.
Jak to robi?
Nie wiem. Wygl¹da³o na telekinezê.
Wiêc jest jasnowidzem? Wyginaczem ³y¿ek?
Nawet nie zdawa³em sobie z tego sprawy, ¿e przez ten ca³y czas on tam by³.
By³ przed gara¿em, kiedy zgin¹³ jego ojciec, by³ w pobli¿u mieszkania Rogera.
Przez te wizje nie by³em po³¹czony z Millerami, tylko z samym Maxem.
Tylko nie rozumiem dlaczego.
Mo¿e dlatego, ¿e jesteœmy do siebie podobni.
O czym ty mówisz? On jest zupe³nie inny od ciebie.
Obaj mamy nadprzyrodzone moce. Obaj...
Obaj co?
Sam, Max jest potworem. Ju¿ zabi³ dwoje ludzi i ma zamiar trzeci¹.
Po tym, co przeszed³, przez to bicie.
Chce zemsty na tych ludziach. Wybacz, ale to wcale nie jest ob³¹kany pomys³.
Ale nie usprawiedliwia zamordowania ca³ej swojej rodziny.
Dean.
Nie ró¿ni siê niczym, na co wczeœniej polowaliœmy.
Musimy siê nim zaj¹æ.
Nie zabijesz Maxa.
No to co?
Oddamy go policji i co powiemy?
Proszê go zamkn¹æ. Zabija³ si³¹ swojego umys³u?
Daj spokój. Nie da rady, stary.
Sam, on...
Jest cz³owiekiem.
Mo¿emy z nim pogadaæ.
Obiecaj mi, ¿e zrobimy to po mojemu.
No dobra.
Ale nie pozwolê, ¿eby jeszcze kogoœ skrzywdzi³.
Wiesz dobrze, ¿e nic nie zrobi³am.
No w³aœnie.
Nic nie zrobi³aœ.
Nie powstrzyma³aœ ich ani razu.
Ksiê¿a?
Co wy tu robicie?
Przepraszamy za najœcie.
Max czy moglibyœmy z tob¹ pogadaæ na zewn¹trz przez chwilê?
O czym?
To osobiste.
Nie chcielibyœmy zawracaæ tym g³owy twojej mamie.
Nie zajmie to du¿o czasu. Obiecujê.
Dobrze.
Œwietnie.
Nie jesteœ ksiêdzem!
Max, co siê dzieje?
Zamknij siê.
Co ty robisz?
Powiedzia³em, zamknij siê.
Max, uspokój siê.
Kim jesteœcie?
Chcemy tylko z tob¹ pogadaæ.
No jasne! Dlatego przyszliœcie z tym!
To by³ b³¹d.
Tak samo jak k³amanie kim jesteœmy, ale ju¿ koniec z k³amstwami, Max.
Proszê ciê. Wys³uchaj mnie.
O czym?
Widzia³em, jak to robisz.
Widzia³em, jak zabi³eœ swojego ojca i wuja, zanim to siê wydarzy³o.
Co?
Mam wizje o tobie, Max.
Jesteœ szalony.
Wiêc nie mia³eœ zamiaru przebiæ no¿em swojej macochy?
W tym miejscu?
Tak ciê¿ko w to uwierzyæ? Zobacz co ty potrafisz.
Coœ mnie tu przyci¹gnê³o.
Myœlê, ¿e jestem tu, by ci pomóc.
Nie mo¿esz mi pomóc.
Pozwól mi spróbowaæ. Tylko porozmawiamy.
Tylko ty i ja.
Wyprowadzimy st¹d Deana i Alice.
Nie. Nie da rady.
Nikt nie opuœci tego domu!
I nikt nie musi. Oni po prostu pójd¹ na górê.
Sam, nie zostawiê ciê z nim samego.
Zrobisz, co mówiê.
S³uchaj, Max. Ty tu rz¹dzisz. Wszyscy o tym wiemy.
Nikt nie zrobi niczego czego ty nie chcesz, a ja chcê tylko z tob¹ pogadaæ przez 5 minut.
Sam.
5 minut.
IdŸ.
Pos³uchaj...
Wiem, ¿e nie jestem w stanie poj¹æ, przez co przeszed³eœ...
- Zgadza siê, nie jesteœ w stanie. - Max, to musi siê skoñczyæ.
I skoñczy siê. Jak zginie moja macocha.
Nie.
Musisz jej wybaczyæ.
Dlaczego?
Czy ona ciê bi³a?
Nie.
Ale te¿ nie próbowa³a mnie uratowaæ, wiêc jest te¿ tego czêœci¹.
Za to co tobie robili, kiedy dorasta³eœ, wszyscy powinni zostaæ ukarani.
Kiedy dorasta³em?
A za to z zesz³ego tygodnia?
Mój tata wci¹¿ mnie bi³, tyle ¿e w miejsca, których nie widaæ.
Chyba ciê¿ko zabiæ stare przyzwyczajenie.
Przykro mi.
Kiedy po raz pierwszy siê dowiedzia³em, ¿e mogê przesuwaæ rzeczy,
zrozumia³em, ¿e to dar.
Przez ca³e moje ¿ycie nie mia³em, jak siê broniæ.
A teraz mam to.
W zesz³ym tygodniu tata znowu siê upi³.
Po raz pierwszy od d³u¿szego czasu.
I mocno mnie pobi³, po raz pierwszy od bardzo dawna.
I wtedy ju¿ wiedzia³em, co muszê zrobiæ.
Dlaczego po prostu nie odszed³eœ?
Bo tu nie chodzi o ucieczkê.
Sama myœl, ¿e oni gdzieœ tam s¹, sprawia, ¿e ciê¿ko przestaæ siê baæ.
Zawsze widzia³em nienawiœæ do mnie w oczach mojego taty.
Wiesz, jakie to uczucie?
Nie.
Obwinia³ mnie o wszystko.
Za jego pracê.
Za jego ¿ycie.
Za œmieræ mojej mamy.
Dlaczego ciê za to obwinia³?
Poniewa¿ umar³a w moim dzieciêcym pokoju, kiedy spa³em w swoim ³ó¿eczku.
Tak jakby to czyni³o mnie winnym.
Umar³a w twoim pokoju?
Tak.
By³ po¿ar.
A kiedy siê upija³, to wymyœla³ jakieœ zwariowane opowieœci o jej œmierci.
Mówi³, ¿e sp³onê³a podczepiona pod sufitem.
Wys³uchaj mnie, Max.
To, co powiedzia³ twój ojciec o œmierci twojej mamy, to prawda.
Co?
To samo sta³o siê mojej mamie.
Dok³adnie tak samo.
Mój pokój, moje ³ó¿eczko. Mój tata widzia³ j¹ pod sufitem.
Twój tata musia³ byæ równie pijany, jak mój.
Nie.
To dok³adnie to samo, Max.
To samo zabi³o nasze matki.
To niemo¿liwe.
To pewnie powód, dlaczego mam wizje na jawie.
Albo dlaczego staj¹ siê bardziej intensywne.
Poniewa¿ ty i ja musimy byæ w jakiœ sposób ze sob¹ powi¹zani.
Twoje umiejêtnoœci pojawi³y siê jakieœ 6 czy 7 miesiêcy temu?
Ni st¹d ni zow¹d?
Sk¹d o tym wiesz?
Poniewa¿ wtedy te¿ pojawi³y siê moje umiejêtnoœci.
Co prawda ty wydajesz siê byæ w bardziej zaawansowanym stanie,
ale to wci¹¿ coœ znaczy, prawda?
Z jakiegoœ powodu, ty i ja zostaliœmy wybrani.
Do czego?
Nie wiem.
Ale mój brat, Dean i ja polujemy na zabójcê twojej mamy.
Poszukujemy odpowiedzi, które mog¹ nam obu pomóc.
Ale musisz nas wypuœciæ, Max.
Musisz wybaczyæ swojej macosze.
Nie.
Przez to, co mi zrobili, wci¹¿ mam koszmary.
Wci¹¿ jestem przera¿ony.
Tak jakbym czeka³ na kolejne bicie.
Jestem ju¿ zmêczony strachem, a kiedy to zrobiê, to bêdzie ju¿ koniec.
Nie rozumiesz tego?
To siê nie skoñczy. Koszmary siê nie skoñcz¹.
Nie po tym.
To tylko doda wiêcej bólu.
I staniesz siê równie z³y jak oni.
Max, nie musisz przez to przechodziæ sam.
Przykro mi.
Nie!
Max!
Nie.
Max!
Max.
Nie.
Sukin...
Max.
Odsuñ siê.
Tu nie chodzi o ciebie.
Je¿eli chcesz j¹ zabiæ, to musisz wpierw zabiæ mnie.
No dobrze.
Nie.
Nie!
Max.
Nie.
Odsuñ siê.
Tu nie chodzi o ciebie.
Je¿eli chcesz j¹ zabiæ, to musisz wpierw zabiæ mnie.
No dobrze.
Nie! Nie rób tego!
Proszê ciê.
Proszê ciê, Max.
Max, mo¿emy ci pomóc.
Ale to, co robisz, nie jest rozwi¹zaniem.
To niczego nie naprawi.
Masz racjê.
Nie!
Max mnie zaatakowa³.
Grozi³ mi pistoletem.
A ci dwaj?
To przyjaciele rodziny.
Zadzwoni³am do nich, jak tylko wróci³ Max. Ba³am siê.
Próbowali go powstrzymaæ.
Walczyli o broñ.
Sk¹d Max mia³ broñ?
Nie wiem.
Przyszed³ z ni¹.
Ju¿ w porz¹dku, pani Miller.
Straci³am wszystkich.
Zadzwonimy, jeœli bêdziemy mieæ wiêcej pytañ.
Dziêkujemy.
ChodŸ.
Gdybym powiedzia³ coœ innego...
i w jakiœ sposób do niego dotar³. Nie rób tak.
Jak?
Nie zadrêczaj siê. Maxa ju¿ nie da³o siê uratowaæ.
Myœlê o tym, jak na mnie patrzy³ chwilê wczeœniej.
Powinienem by³ coœ zrobiæ.
Daj spokój. Ryzykowa³eœ swoim ¿yciem.
Mo¿e jakbyœmy dotarli do niego 20 lat wczeœniej.
Powiem ci jedno. Mieliœmy szczêœcie, ¿e mieliœmy tatê.
Nie myœla³em, ¿e to kiedyœ us³yszê z twoich ust.
Zobacz, jak to mog³o siê potoczyæ po œmierci mamy.
Trochê wiêcej Tequilli, trochê mniej polowañ na demony
i mielibyœmy dzieciñstwo takie jak Max.
Zwa¿ywszy na to, to jesteœmy normalni.
Dziêki niemu.
Zwa¿ywszy na to.
- Dean, tak sobie pomyœla³em. - To nigdy dobrze siê nie zapowiada.
Mówiê powa¿nie.
Tak myœlê, dlaczego ten demon...
Dlaczego zabi³o mamê, Jessicê i mamê Maxa? Czego to chce?
Nie mam pojêcia.
Myœlisz, ¿e przyszed³ po nas? Po Maxa i mnie?
Dlaczego tak myœlisz?
Czy to przepowiednie, czy telekineza, obaj mamy jakieœ umiejêtnoœci.
Mo¿e chcia³ nas z jakiegoœ powodu.
Sam, gdyby ciê chcia³, to by ciê po prostu zabra³.
W porz¹dku? To nie twoja wina.
Nie chodzi o ciebie.
To o co chodzi?
Chodzi o to coœ, co zrobi³o to naszej rodzinie.
O t¹ rzecz, któr¹ znajdziemy i zabijemy.
To wszystko.
W³aœciwie to jest jeszcze coœ.
Jezu, co?
Kiedy Max zamkn¹³ mnie w tej szafie, zasun¹³ j¹ t¹ wielk¹ szaf¹.
Przesun¹³em j¹.
Jesteœ silniejszy, ni¿ by siê wydawa³o.
Nie, stary. Przesun¹³em to, tak jak Max.
No tak.
Tak.
Zegnij to.
Nie umiem tego w³¹czaæ i wy³¹czaæ.
Wiêc jak to zrobi³eœ?
Nie wiem. Nie panujê nad tym.
Zobaczy³em, jak umierasz i sta³o siê.
Coœ jakby strza³ adrenaliny.
Jestem pewien, ¿e to siê ju¿ nie powtórzy.
Mo¿e.
Nie boisz siê? Nie boisz siê, ¿e stanê siê Maxem albo coœ?
Nie. Nie da rady.
Wiesz dlaczego?
Nie. Dlaczego?
Bo masz jedn¹ rzecz, której Max nie mia³.
Tatê?
Jeœli tak, to taty tu nie ma, Dean.
Nie.
Mnie.
Dopóki ja jestem w pobli¿u, nic z³ego ci siê nie stanie.
A teraz...
Wiem, co musimy zrobiæ z twoimi przepowiedniami.
Wiem, gdzie musimy jechaæ.
Gdzie?
Do Vegas.
No co?
No dalej, stary.
Wyczyœcimy wszystkie sto³y.

Need subtitles from another video?