YouSub
Untitled

el Greek

Untitled Greek subtitles

0 downloads · 401 lines · added Sep 16, 2015

Report a problem
What's wrong?
Advertisement

Greek transcript

Αυτή η ταινία είναι αφιερωμένη σε όλους εκείνους που έδωσαν τη ζωή τους πολεμώντας για τις ιδέες τους.
ΙΒΑΝ.
Στη μνήμη του φίλου μας.
Η αστυνομία της Μόσχας επεξεργάζεται τις πρώτες θεωρίες για τη δολοφονία που διαπράχθηκε χθες το βράδυ στη Μόσχα.
Ο δράστης πυροβόλησε ένα ενεργό μέλος του αντι-φασιστικού κινήματος, τον Ivan Khutorskoi.
Ο δολοφόνος περίμενε τον Ivan Khutorskoi στην πόρτα. Ο 26χρονος πυροβολήθηκε εξ επαφής, η σφαίρα τον βρήκε στο κεφάλι και ο Khutorskoi πέθανε επί τόπου.
Κάποιοι γείτονες άκουσαν κάτι δυνατά χτυπήματα αλλά δεν αντιλήφθηκαν κανέναν ύποπτο στην πόρτα ή έξω στον δρόμο.
(Δημοσιογράφος)"Πώς συνέβη; Ποιος θα μπορούσε να το έχει κάνει;"
(Γείτονας)"Δεν ξέρω"
Στις 20:40 ένα άτομο αγνώστων στοιχείων στην εξωπόρτα Νο.1 πυροβόλησε τουλάχιστον μια φορά εναντίον του θύματος, του Khutorskoi.
Πυροβόλησε τουλάχιστον μια φορά εναντίον του Khutorskoi.
Ο Ivan Khutorskoi, ενεργό μέλος του αντι-φασιστικού κινήματος,
λίγο καιρό πριν τη δολοφονία οργάνωσε ένα μικτό πρωτάθλημα πάλης ανάμεσα στους συντρόφους του.
Οι φίλοι του Khutorskoi είναι σίγουροι ότι πίσω από τη δολοφονία κρύβονται νεοναζιστικές ομάδες.
Το ένστικτο αυτοσυντήρησής του είχε ίσως ατονίσει,
η διεύθυνση του σπιτιού του ήταν καταχωρημένη, παρά το γεγονός ότι είχε δεχτεί αρκετές επιθέσεις.
Οπότε, ήταν εύκολο να τον βρει κανείς και να τον σκοτώσει μπροστά στην πόρτα του με τέτοιο ύπουλο τρόπο.
Η ζωή που μας έδωσε η φύση είναι σύντομη, αλλά η μνήμη μιας αξιόλογης ζωής είναι αιώνια -Μάρκος Τούλιος Κικέρων.
Γνώρισα τον Ιβάν πολύ καιρό πριν, και μου είχε κάνει εντύπωση,
γιατί ήταν στρογγυλός και παχουλός, με πράσινη μοικάνα. Έδειχνε σχεδόν διπλάσιος από τα άλλα αγόρια της ηλικίας του.
Ναι, όταν ο Βάνια ήταν νέος είχε αστεία όψη,
ήταν ένας μεγαλόσωμος τύπος με καρό παντελόνι, με μια γυαλιστερή πράσινη μοικάνα που δεν ταίριαζε με το σχήμα του σώματός του.
(Ιβάν)"Καλήμέρα!"
Είχε πολύ ξεχωριστή εμφάνιση, διατηρούσε μια street-punk εικόνα.
Θυμάμαι είχε μπλε παντελόνι, μοικάνα, ένα μπλουζάκι με τιράντες, ζώνες με μεταλλικά καρφιά.
Μοικάνα... Mετά έκανε στρατιωτικό κούρεμα. Στην αρχή του έλεγα:
"Έλα, σταμάτα τις βλακείες, γιατί δεν έχεις μια φυσιολογική εμφάνιση;".
Αλλά αυτός έλεγε: "Όχι, μαμά, έτσι είναι η μόδα τώρα, έτσι είναι το punk στυλ!"
Στην αρχή ήμασταν πολύ επιφυλακτικοί με την εμφάνιση του,
αλλά μετά τη συνηθίσαμε και συνειδητοποιήσαμε ότι δεν υπήρχε πρόβλημα,
ότι δεν είναι κακό να ξεχωρίζει κάποιος από το πλήθος και να έχει εκκεντρική εμφάνιση.
Σε κάθε punk συναυλία που πήγαινα, τον έβλεπα που τραβούσε πάνω του την προσοχή,
κυρίως επειδή ήταν αρκετά μεγαλόσωμος σε σύγκριση με τα άλλα αγόρια...
που πήγαιναν τότε σε punk συναυλίες, και ήταν συνήθως ασθενικά, μικρόσωμα παιδιά.
Έπεσε αμέσως το μάτι μου πάνω του λόγω του μεγέθους του σώματός του.
Όταν γνώρισα τον Ιβάν "Bonebreaker" για πρώτη φορά,
με έβγαλε νοκ-άουτ σε μια σχιζοφρένεια, σε μια punk συναυλία.
Φυσικά, στην αρχή, απλά τον είχα ακουστά, τον Βάνια "Bonebreaker", κι αργότερα τον γνώρισα.
Υπήρχε ένας θρύλος στην κοινότητά μας, για έναν τεράστιο πανκιό με δυο μοικάνες,
που πήγαινε σε όλες τις punk συναυλίες, και ήταν τόσο μεγάλος και δυνατός που πέταγε έξω με τις κλωτσιές όλους τους ναζί.
(Φίλος του Ιβάν)"Πάμε με το τρία."
(Μεθυσμένος χωριάτης στο τραίνο)"Δεν με νοιάζει, είμαι σκληρό καρύδι."
(Ivan)"OK, ένα, δύο, τρία."
(Μεθυσμένος)"Όχι, δεν είναι σωστό, δεν άκουσα ότι είπες 'τρία'".
(Ivan)"Οκ, πες μου όταν είσαι έτοιμος. Έτοιμος;"
(Μεθυσμένος)"Έλα, πάμε."
(Μεθυσμένος)"Ω, γαμώτο, εσύ είσαι πραγματικά δυνατός."
Ήταν θρυλική φυσιογνωμία, και μιλούσαν πολύ γι αυτόν σε όλες τις υποκουλτούρες (subcultures).
Όταν έπαιρνε τη συγκοινωνία, κάποιοι δεξιοί γυρνούσαν το κεφάλι τους για να δουν τον περίφημο "Bonebreaker".
Γενικά, είχε πολύ ξεχωριστή εμφάνιση, δύσκολο να τον ξεχάσεις.
Σε μια συναυλία, οι φίλοι μου έδειξαν προς το μέρος του και είπαν ότι αυτός είναι ο Βάνια ο "Bonebreaker", πολύ σημαντική φυσιογνωμία.
Ένας άνδρας ασύλληπτου μεγέθους, με μια μοικάνα στο κεφάλι και αυτό το ακραίο punk ντύσιμο.
Η πρώτη μου σκέψη ήταν ότι πρέπει να είναι επικίνδυνος τύπος.
(Ιβάν)"Ιδού, τα απομεινάρια της παλιάς δόξας."
(Ιβάν)"Να κόψω τα μαλλιά μου για να γίνω 'hardcore star'. Μετά θα κολλήσω αυτό στα γένια μου."
Αργότερα του πέρασε, κι άρχισε να ντύνεται πιο φυσιολογικά. Αγόρασε μόνος του τα ρούχα του, με τον μισθό του.
Ο Βάνια φορούσε πάντα κόκκινες "Dr. Martens", στενές τιράντες, και ένα πόλο "Fred Perry".
Ντυνόταν πάντα πολύ καλά, σε "γνήσιο στυλ σκινά", δεν τον ενδιέφερε η "casual" ή η "σύγχρονη" μόδα.
Δεν τον είδα ποτέ να φοράει τίποτα άθλια μπουφάν, "Stone Island" και τέτοιες μαλακίες.
Πάντα θαύμαζε το στυλ των σκινχεντ.
Η πρώτη φορά που τον συνάντησα ήταν όταν είχε ήδη ξυρίσει τη μοικάνα του και έμοιαζε με Νεουορκέζο σκινά.
(Ιβάν)"Σταμάτα να με βιντεοσκοπείς. Τράβα καλύτερα τη φαλάκρα μου."
Παρόλο που άλλαξε εμφάνιση δεν άλλαξε τα πιστεύω του. Αυτά παρέμειναν ίδια.
Πάντα πίστευε στα ιδανικά της punk rock: στην ελευθερία, στην αυτοέκφραση και στην ατομικότητα.
Αργότερα, όταν έγινε σκινάς, ήταν μόνο στην εξωτερική εμφάνιση.
Τα πιο σημαντικά πράγματα γι αυτόν ήταν η κοινωνική δικαιοσύνη, η αλληλεγγύη, η φιλία, η ενότητα.
Το στυλ του άλλαξε, η μοικάνα αντικαταστάθηκε από ρούχα σκίνχεντ, έγινε πιο σοβαρός, και αργότερα έκοψε το ποτό.
Αλλά ένα πράγμα δεν άλλαξε ποτέ:
υποστήριζε πάντα με πάθος τα αγαπημένα του συγκροτήματα.
Χόρευε ασταμάτητα.
(Πλήθος)"Βάνια! Έλα!!"
Κάποιος γνωστός που με σύστησε, ο αδελφός μου και μερικά άλλα παιδιά.
Εκείνη την εποχή ο Βάνια έφτιαχνε την "ομάδα" του για να παρέχει υπηρεσίες ασφάλειας σε ορισμένες εκδηλώσεις.
Είχα ακούσει για τον Ιβάν τον "Bonebreaker" πριν τον γνωρίσω.
ʼκουσα ότι υπήρχαν κάποια παιδιά στη Μόσχα, που είχαν αρχίσει να παρέχουν υπηρεσίες ασφάλειας σε συναυλίες.
Αν θυμάμαι καλά, αυτό ίσχυε κυρίως για συναυλίες που γίνονταν στο κλαμπ "Estakada",
όπου συνέβαιναν καυγάδες και επεισόδια, περισσότερο από οπουδήποτε αλλού.
Αν δε σύχναζες στο "Estakada" το 2002-2004, θα σου πω εγώ πως ήταν: μια παλιά εργατική περιοχή της Μόσχας.
Παρόλο που δεν είναι πολύ μακριά από το κέντρο της πόλης,
η ζωή εκεί ήταν πολύ σκληρή, ακόμα και για εκείνη την εποχή.
Και στο δρόμο για το κλαμπ, αν έπαιρνες το λεωφορείο ή πήγαινες με τα πόδια, πάντα υπήρχαν "εκπληξούλες",
όπως τραμπούκοι της περιοχής που επιτίθεντο στις punk συναυλίες και προσπαθούσαν να τους κάνουν να εγκαταλείψουν την περιοχή, και νεοναζί.
Μόλις είχαμε αρχίσει να αντιμετωπίζουμε απειλές και συγκρούσεις με ναζί,
και δεν ξέραμε πως να τους χειριστούμε. Για μας σημασία είχε μόνο το απολίτικο punk κοινό μας.
Εκείνη την εποχή οργάνωνα πολλές συναυλίες στη Μόσχα και αρχίσαμε να συζητάμε με την ομάδα το θέμα της ασφάλειας στις συναυλίες.
Προσπαθούσαμε να οργανώσουμε μόνοι μας την ασφάλεια διότι το προσωπικό ασφάλειας του κλαμπ ήταν επαγγελματίες και δεν είχαν ιδέα από το χώρο του punk,
και τους κανόνες συμπεριφοράς στις συναυλίες, όπως το slamming, το pogoing, και το stage diving, και μερικές φορές η ασφάλεια ήταν πολύ επιθετική,
και πολύ συχνά οι συναυλίες στο τέλος της δεκαετίας '90 - αρχές του 2000 κατέληγαν περίπου σε λουτρό αίματος.
Μερικοί ιδιοκτήτες κλαμπ προσλάμβαναν απλώς ανεγκέφαλους κακοποιούς ή κτηνώδεις γορίλες, για να δέρνουν τα πανκιά και δεν είχαν την παραμικρή ιδέα τι συνέβαινε στο κλαμπ.
Αυτό προφανώς δεν άρεσε σε κανέναν, ούτε στα συγκροτήματα ούτε στο κοινό.
Τα περισσότερα συγκροτήματα, και μεις μαζί, ενθάρρυναν τον Βάνια και τα άλλα παιδιά που πήραν την πρωτοβουλία αντί για τους φύλακες,
να εξασφαλίζουν την τάξη γύρω από τη σκηνή και να φροντίζουν να μη σπάσει κανείς τον εξοπλισμό και τα μόνιτορ.
Συχνά η δουλειά τους ήταν να προστατεύουν τη σκηνή.
Μάλλον στο punk, δεν θα πρέπει να ονομάζεται "προστασία" με τη συνηθισμένη έννοια, δεν χρησιμοποιούσαν βία εναντίον του πλήθους,
ήταν κάτι σαν την εξασφάλιση του stage diving.
Όταν είσαι σε ένα πανκ συγκρότημα, γίνεται χαμός στις συναυλίες, και το κοινό μεταφέρει τον χαμό επί σκηνής.
Ο Βάνια ήταν ένας απ' αυτούς που μας βοήθησαν να διατηρούμε την τάξη κατα τη διάρκεια της συναυλίας.
Ο Ιβάν είχε έναν "όχλο" από παιδιά σαν κι αυτόν, σκληρούς πανκ ρόκερς,
με τους οποίους αρχίσαμε να συνεργαζόμαστε. Και η συνεργασία αυτή οδήγησε στη φιλία.
Ο Ιβάν παρείχε ασφάλεια όχι μόνο στους Distemper αλλά και σε πολλά άλλα συγκροτήματα.
Οι διοργανωτές τον προσλάμβαναν, γιατί ήξεραν ότι με κάποιον σαν τον Ιβάν,
το κοινό είναι πάντα ασφαλές και υπάρχει ένα υπεύθυνο πρόσωπο που με την ομάδα του θα τους υπερασπιστούν και θα τους βοηθήσουν.
Αντιμετωπίσαμε το πρόβλημα να εμφανίζονται ομάδες ναζί στις συναυλίες μέσα στο κλαμπ και να χτυπούν τους θεατές.
Σύντομα έγινε όχι μόνο ενοχλητικό, αλλά αφόρητο και αναγκαστήκαμε να λάβουμε σκληρά μέτρα.
Ο Βάνια ήταν από τους πρώτους που έκαναν κάτι γι' αυτό.
Ο Ιβάν ήταν ένας από τους λίγους ανθρώπους που είχαν πλήρη επίγνωση...
της νοσηρής κατάστασης που υπήρχε ανάμεσα στο 1995 και στις αρχές της δεκαετίας του 2000 στη Μόσχα.
Ένα ισχυρό νεοναζιστικό κίνημα γεννήθηκε εκεί.
Έψαχναν έναν τρόπο για να διεισδύσουν σε νεολαιίστικες υποκουλτούρες και να επιβάλουν τους δικούς τους κανόνες.
Η σκηνή της Μόσχας φιλοξενούσε τέτοια "υπέροχα" στυλ μουσικής όπως το "nazi-ska» και τη νέα πατριωτική Ρωσική "λευκή ραπ".
Αλλά οι βασικοί αντίπαλοι των Ρώσων νεοναζί στις αρχές της δεκαετίας του 2000 ήταν παλαιάς κοπής συμμορίες ράπερ, όπως οι "White Smoke Clan".
Στη συνέχεια, από το 2000 και μετά, το κίνημα της ραπ άρχισε να διαλύεται και οι ναζί άρχισαν να αναζητούν καινούριο εχθρό.
Καθώς οι επιθέσεις κατά μεταναστών στις λαϊκές αγορές δεν ήταν ιδιαίτερα ασφαλείς για τους "ʼριους πολεμιστές", σταδιακά οι punk συναυλίες έγιναν ο πιο εύκολος στόχος.
Ανακαλώντας εκείνα τα χρόνια, ο Ιβάν ήταν πραγματικά ο πρώτος punk στη Μόσχα, που άρχισε να προστατεύει τη δική του σκηνή,
ο πρώτος punk που όρθωσε το ανάστημά του και πάλεψε για τον εαυτό του και τους φίλους του. Και οι άλλοι ακολούθησαν και κράτησαν κι αυτοί το κεφάλι ψηλά.
Ήταν ένας από τους πρώτους που, μαζί με τους φίλους του, αντιστάθηκε στους φασίστες και σε άλλους ηλίθιους που έρχονταν στις συναυλίες γυρεύοντας καυγά.
Έτσι, η αντίσταση άρχισε να παίρνει μορφή. Ο Βάνια ήταν ένας άνθρωπος που δεν αδιαφορούσε για αυτά τα πράγματα.
Κι ήταν ένας από τους ιδρυτές αυτού του αντι-ναζιστικού punk κινήματος στη Μόσχα.
Αρκετές φορές είδαμε επιθέσεις ναζί σε συναυλίες, που εμφανίζονταν ξαφνικά και ξεκινούσαν το μακελειό.
Φυσικά ξυλοκοπούσαν τους punk θεατές. Οι ναζί μισούν πραγματικά τα πανκιά.
Οι punk ήταν εύκολος στόχος, ήμασταν όλοι πολύ ανοργάνωτοι και πολύ νέοι,
πολύ νεότεροι από τους χούλιγκανς, τους νεοναζι ή τους τραμπούκους.
Και ο Βάνια ήταν ο πρώτος, που ήταν έτοιμος να τους αντισταθεί. Και το παράδειγμά του ενέπνευσε πολλούς άλλους.
Ειδικά επειδή ήταν σωματικά δυνατός, σκληρός και γενναίος.
Φυσικά τα νεαρά, ανένταχτα, άτολμα αγόρια, θα τις φάνε μερικές φορές.
Αλλά όταν έχουν ένα παράδειγμα και βλέπουν ότι μπορούν να αντισταθούν και να παλέψουν,
κάποια στιγμή σταματούν να το ανέχονται και αρχίζουν να αντεπιτίθενται.
Και εκείνη την εποχή ήταν μια απίστευτα γενναία κίνηση. Κανείς δεν το τολμούσε, ο καθένας προσπαθούσε να περάσει απαρατήρητος, όλοι ήταν πολύ φοβισμένοι.
Ελάχιστοι προσπαθούσαν να αντισταθούν στους τραμπούκους ή τους νεοναζί, που επιτίθεντο μέσα στα λεωφορεία, σε αγόρια και κορίτσια, στους πάντες.
Απλά απολάμβαναν τη βία στους δρόμους. Έτσι αποφασίσαμε να ενωθούμε και να τους χαλάσουμε τη διασκέδαση.
Ο Βάνια έδειξε σε όλους πώς γίνεται αυτό, πώς να αντιστέκεσαι με τις δυνάμεις σου. Μάθαμε όλοι τον αυτοσεβασμό εκείνη την εποχή.
Μια κανονική και ισχυρή Ρωσική πανκ σκηνή, όπως έχουμε τώρα, ανεβαίνει, όταν οι άνθρωποι στην σκηνή έχουν αυτοσεβασμό.
Και πώς μπορείς να απκτήσεις αυτοσεβασμό, όταν στο δρόμο για τη συναυλία, εσύ και οι φίλοι σου τις τρώτε συνεχώς; Τώρα έχεις λόγους να αντισταθείς.
Αυτό που συνέβη είναι ότι είδαμε ανθρώπους να δέχονται επιθεση, και στη συνέχεια αρχίσαμε να οργανωνόμαστε σε ομάδες και να αντιστεκόμαστε.
Μερικές φορές κερδίζαμε, μερικές φορές χάναμε. Βλέπαμε και μαθαίναμε, και η εμπειρία ήρθε με τον καιρό.
Εμφανιζόταν μια ομάδα ναζί που στεκόταν στο κέντρο της πίστας, φωνάζοντας φασιστικά συνθήματα,
και καταστρέφοντας με την παρουσία της το κλίμα της συναυλίας.
Και πανκιά από όλες τις κατευθύνσεις κατευθύνονταν προς το κέντρο και είναι προφανές τι επακολουθούσε.
Έτσι, οι ναζί απλά έφευγαν από την εκδήλωση με σπασμένα κεφάλια.
Εμποδίζαμε την παρουσία ανεπιθύμητων στις συναυλίες.
Αν κάποιοι ηλίθιοι, παρ' όλα αυτά, κατάφερναν να μπουν, έφευγαν με ανοιγμένες μύτες.
Και σιγά-σιγά αυτοί οι μαλάκες άρχισαν να φοβούνται και σταμάτησαν να έρχονται στις συναυλίες μας.
Οι ναζί άρχισαν να φοβούνται να εμφανιστούν σε συναυλίες,
και συχνά περίμεναν μετά τις συναυλίες σε τίποτα πίσω αυλές, στους δρόμους.
Όταν το κοινό της συναυλίας έφευγε απο το κλαμπ, οι ναζί την έπεφταν σε μικρές ομάδες θεατών που επέστρεφαν στο σπίτι τους.
Και οι άνθρωποι έπρεπε να παλέψουν για να υπερασπιστούν τους εαυτούς τους, και πολύ συχνά οι ναζί το έβαζαν στα πόδια αμέσως.
Έτσι, δέκα από εμάς κήρυξαμε τον πόλεμο και άρχισε να φαίνεται ότι δεν είχε καμιά σημασία...
εάν είναι "ʼρειοι" ή όχι, το θέμα ήταν ότι όταν αντιμετώπιζαν αντίπαλες δυνάμεις, ήταν οι πιο γρήγοροι στο τρέξιμο.
Όταν έμαθα ότι κάποιες αντιναζιστικές ομάδες απάντησαν δυναμικά σε αυτή την επίθεση,
εγώ και ο αδελφός μου, και άλλα παιδιά, ενωθήκαμε μαζί τους και ο Βάνια μας προστάτευε.
Αρχίσαμε να πολεμούμε μεθοδικά τον ναζισμό στη Μόσχα.
Και αρχίσαμε να μαζευόμαστε πιο οργανωμένα. Υπήρχε κάτι μεγαλύτερο που μας ένωνε.
Η εμφάνιση της αντιφασιστικής κουλτούρας του δρόμου προκάλεσε επιθέσεις...
από νεοναζιστικές ομάδες, ειδικά σε συναυλίες hardcore, rap, punk, ska.
(ένας ναζί)"Ελάτε, μπάσταρδοι, θα σας σκοτώσουμε όλους, γαμημένοι αντίφα."
Ήταν το 2002-2003 όταν έγινε η πρώτη μεγάλη μάχη στο δρόμο κοντά στο κλαμπ "Estakada",
εναντίον ναζί, δεξιών χούλιγκαν και τραμπούκων της περιοχής.
Έτσι, όταν οι ναζί συνειδητοποίησαν ότι υπήρχαν άνθρωποι σαν τον Βάνια τον "Bonebraker" και τα παιδιά,
αισθάνθηκαν ότι οι πανκηδες είχαν ξεπεράσει τα όρια, και ότι κάτι έπρεπε να γίνει.
Αυτό που συνέβη στη συνέχεια ήταν πόλεμος στο δρόμο, δεν ξέρω πώς αλλιώς να το πω. Υπήρχε προετοιμασία και από τις δύο πλευρές.
Στα πρώτα χρόνια, ποτέ δεν επιτεθήκαμε πρώτοι και ποτέ δεν τους προκαλέσαμε,
υπερασπιζόμασταν μόνο ό,τι είχαμε και την punk rock σκηνή.
Αργότερα, η άμυνά μας άλλαξε μορφή, πηγαίναμε σε συναυλίες ska, hardcore, και πετούσαμε έξω τους ναζί.
Βαρεθήκαμε να είμαστε καρπαζοεισπράκτορες,
και αποφάσισαμε να οργανωθούμε για να προστατεύουμε τις εκδηλώσεις μας. Όπως γνωρίζουμε "η καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση".
Έτσι αποφασίσαμε να μην περιμένουμε την επόμενη σύγκρουση και παίρναμε εμείς την πρωτοβουλία.
Εκείνη την εποχή η αστυνομία δεν ενδιαφερόταν για μας,
γιατί απλούστατα αρνούνταν την ύπαρξη της βίας με φυλετικά κίνητρα και την απέδιδε στον "χουλιγκανισμό".
Σε πολλές περιπτώσεις, όταν υπήρχαν ανθρώπινα θύματα, δεν χαρακτηρίζονταν ως εξτρεμιστική δράση...
αλλά ως εγκληματικότητα μικρής κλίμακας ή χουλιγκανισμός.
Και ακόμα κι αν συλλαμβάνονταν κάποιοι ναζί. αφήνονταν σύντομα ελεύθεροι και με ελάχιστους περιοριστικούς όρους.
Την εποχή της σύλληψής τους (της νεοναζιστικής οργάνωσης που είχε επιτεθεί στη συναυλία των Distemper) δεν υπήρχαν σύμβολα κάποιου κινήματος,
δεν υπήρχαν συνθήματα ή οτιδήποτε άλλο που θα μπορούσαν να τους χαρακτηρίσουν ως εξτρεμιστική ομάδα.
Γι αυτό οι ναζί σκίνχεντ αισθάνονταν ότι τους ανήκε όλη η Μόσχα,
και ότι υπερτερούσαν ηθικά και αριθμητικά.
Το σημείο καμπής, τότε που πολλοί άνθρωποι συνειδητοποίησαν ότι ήταν ένας εχθρός που έπρεπε να τον πολεμήσουν...
ήταν τον Απρίλιο του 2005, όταν σε
ένα προαστιακό τρένο κοντά στη Μόσχα,
μουσικοί από τα απολίτικα punk συγκροτήματα "Shluz" και "Tushka" δέχθηκαν επίθεση από νεοναζί.
Αργά το βράδυ της Κυριακής, τα μέλη κάποιων μουσικών συγκροτημάτων, που επέστρεφαν στην Μόσχα από τη Dubna,
δέχθηκαν επίθεση από περίπου είκοσι εξαγριωμένους νεαρούς.
Ως αποτέλεσμα, δεκατέσσερις μουσικοί τραυματίστηκαν σοβαρά. Ένας από αυτούς μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο με σοβαρό τραύμα στο κεφάλι.
Έτσι ξεκίνησε το ταξίδι στην Dubna (περιοχή της Μόσχας). Οι μουσικοί φαίνονται να χαμογελούν και να ποζάρουν με τις κιθάρες.
Αλλά αυτό που θα παραμείνει στη μνήμη δεν είναι μόνο αυτές οι φωτογραφίες αλλά και τα σημάδια από τους σιδερολοστούς και τα πολλαπλά κατάγματα.
Η πλάτη του είναι γεμάτη μώλωπες και το δεξί του χέρι έχει σπάσει σε δύο σημεία. Αλλά Ο Denis θεωρεί τον εαυτό του πιο τυχερό από τους φίλους του.
Ένας από αυτούς, ένας μπασίστας, είναι τώρα στο νοσοκομείο στην πόλη Lobnya.
Ο Vlad μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο Botkinskaya πριν από λίγες μέρες. Μεταφέρθηκε από το νοσοκομείο της Lobnya με σοβαρό τραύμα στο κεφάλι.
Το βράδυ της 3ης Απριλίου, οι μουσικοί επέστρεφαν από μια περιοδεία στην Dubna.
Για τον Vlad, τον μπασίστα, ήταν η πρώτη του περιοδεία με το συγκρότημα μετά από ένα μακροχρόνιο διάλειμμα.
Όλα συνέβησαν εδώ σε αυτήν την πλατφόρμα στην Iksha (περιοχή της Μόσχας). Το τρένο στο οποίο ταξίδευαν οι μουσικοί έφτασε στην ώρα του, στις 23:29.
Δεν υπήρχε κανείς άλλος στο βαγόνι εκτός από αυτούς. Μόλις άνοιξαν οι πόρτες του τρένου, όρμησαν μέσα περίπου είκοσι νέοι με ρούχα παραλλαγής.
Οπλισμένοι με σιδερολοστούς, άρχισαν να χτυπούν τους μουσικούς.
Αυτό το βίντεο γυρίστηκε με κινητό αμέσως μετά την επίθεση. Όλα έγιναν μέσα σε μια στιγμή.
Ο Vlad ήταν ο λιγότερο τυχερός από όλους. Κοιμόταν μέχρι τη στιγμή που ο σιδερολοστός έπεσε στο κεφάλι του.
Δεν ένιωσα τίποτα εκείνη την στιγμή και δεν
έχω καμία ανάμνηση του τι συνέβη.
Είχαν βάλει στο στόχαστρο μόνο τα κεφάλια. Οι μουσικοί προσπάθησαν να προφυλαχτούν με τα χέρια τους. Το μπράτσο του Denis είναι σπασμένο σε δυο σημεία.
Σκόπιμα σημάδευαν τα κεφάλια με τους σιδερολοστούς.
Η αστυνομία ανέβηκε στο τρένο μόνο μετά από μερικούς σταθμούς στη Lobnya. Οι τραυματισμένοι μουσικοί μεταφέρθηκαν σε τοπικό νοσοκομείο.
Ο Vlad Tarasov, ο πιο βαριά τραυματισμένος, μεταφέρθηκε αμέσως σε μονάδα εντατικής θεραπείας και συνδέθηκε με συσκευή οξυγόνου.
Μετά από δύο χειρουργεία μεταφέρθηκε στη Μόσχα. Στο νοσοκομείο Botkinskaya οι νευροχειρουργοί τον χειρούργησαν...
για την αφαίρεση ενός θρόμβου. Σύμφωνα με τους γιατρούς, η εγχείρηση πέτυχε.
Πάω καλύτερα. Ο αντίχειράς μου δουλεύει, καλύτερα από πριν. Τα χειρότερα είναι πίσω μου.
Η αστυνομία δεν κατάφερε να πιάσει τους δράστες. Σύμφωνα με τη αστυνομία, αυτό που συνέβη ήταν ένας συνηθισμένος καυγάς,
και δεν είχε σχέση με εθνικιστές. Απλά κάποιοι νέοι που διαφώνησαν στα μουσικά τους γούστα.
Κάποιοι ταξίδευαν με το τρένο και έπαιζαν κιθάρα,
και κάποιοι άλλοι από την κοντινή πόλης Dmitrov ταξίδευαν στο ίδιο βαγόνι και δεν τους άρεσε η μουσική, να το πούμε έτσι.
Αυτή την εβδομάδα, έγινε μια συναυλία σε ένα rock κλαμπ της Μόσχας για να μαζέψουν χρήματα για τη θεραπεία του μπασίστα των Tushka, του Vlad Tarasov.
Το κρανίο του έσπασε από σιδερολοστό σε επίθεση σε ένα προαστιακό τρένο.
Μετά από αυτό, ετερογενείς ομάδες άρχισαν να ενώνονται: πανκιά, αναρχικοί, S.H.A.R.P. και R.A.S.H. σκινχεντ,
και απλοί άνθρωποι που αγαπούσαν τη μουσική και είχαν απαυδήσει με τη ναζιστική δικτατορία.
Οι νέοι που προσχώρησαν στην κίνηση είδαν ότι τα βασικά μέλη της κάτι έκαναν, και ότι υπήρχε αντίσταση,
και δεν είχαν τον φόβο του ξυλοδαρμού σε μια συναυλία. Ήξεραν ότι υπήρχαν 30 ή 50 ή 60 άτομα να τους προστατεύσουν.
Μέσα στο κλαμπ, κοντά στο κλαμπ και στους γύρω δρόμους, ήμασταν πάντα εκεί και φροντίζαμε για την ασφάλεια των θεατών.
Και πολλοί από όσους έρχονταν στις συναυλίες μας βοηθούσαν να δέρνουμε τις δεξιές ομάδες που δε γούσταραν τις συναυλίες.
Αυτός ο πανικός που ήταν πραγματικά πολύ συχνός στις αρχές του 2000, όπου ξαφνικά υπήρχε μια φήμη ότι κάποιοι ναζί θα προκαλούσαν καυγά,
ή ότι θα την είχαν στημένη κάπου, ή ότι κατευθύνονταν προς τη συναυλία και θα μας έσπαγαν όλους στο ξύλο, άρχισε να αλλάζει.
Και από το 2007 περίπου και μετά άρχισε να έχει τελείως διαφορετικό νόημα. Οι άνθρωποι άρχισαν να είναι πιο θαρραλέοι.
Μόλις ο κόσμος άκουγε τέτοιες φήμες, ξεσηκώνονταν, οι άνθρωποι έλεγαν:
"Έρχονται οι ναζί να μας χτυπήσουν; Τέλεια, θα βγούμε και θα τους δώσουμε ένα καλό μάθημα".
Στις ακροδεξιές ο
…

Need subtitles from another video?