YouSub
Untitled

el Greek

Untitled Greek subtitles

0 downloads · 188 lines · added Oct 4, 2015

Report a problem
What's wrong?
Advertisement

Greek transcript

Καλώς ήρθατε στην Πράβντα. Αυτό είναι το πρόγραμμα Viewpoints, μαζί μου, την Galina Tichinskaya.
Σήμερα φιλοξενούμε τον Τάκη Φωτόπουλο, πολιτικό φιλόσοφο και οικονομολόγο,
ιδρυτή της Περιεκτικής Δημοκρατίας, εκδότη του International Journal of Inclusive Democracy.
Τάκη, είμαστε ευτυχείς που σας βλέπουμε, σας ευχαριστώ που είσαστε μαζί μας σήμερα.
Σας ευχαριστώ που με καλέσατε.
Λοιπόν, πείτε μας σας παρακαλώ, ποια πολιτική τάση αναδείχτηκε στην Ευρώπη με τη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα;
Συγνώμη, μπορείτε να επαναλάβετε την ερώτηση, γιατί δεν την άκουσα καλά.
Ποια πολιτική τάση αναδείχτηκε στην Ευρώπη με τη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα;
Στην πραγματικότητα, κατά τη γνώμη μου, υπάρχουν δύο βασικές πολιτικές τάσεις σήμερα
- όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και σε ολόκληρη την Ευρώπη, και θα έλεγα, στον υπόλοιπο κόσμο.
Η πρώτη τάση είναι αυτό που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε η παγκοσμιοποιητική τάση.
Αυτή είναι η τάση που δεν αμφισβητεί με κανέναν τρόπο την παγκοσμιοποίηση, ή τα θεσμικά όργανα της παγκοσμιοποίησης,
όπως η ΕΕ, αλλά απλώς αποσκοπεί στη βελτίωση των υπαρχόντων θεσμών.
Γι 'αυτό, για παράδειγμα, τόσο ο ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα και οι Podemos στην Ισπανία
όσο και το κόμμα Die Linke στη Γερμανία, τα οποία ανήκουν σε αυτή την τάση,
απλώς επικρίνουν τις πολιτικές λιτότητας που επιβάλλονται από την ΕΕ.
Ποτέ δεν εγείρουν κανένα ζήτημα εξόδου από την ΕΕ, ή για να δημιουργηθεί ένα διαφορετικό είδος ένωσης των λαών της Ευρώπης κ.ο.κ.
Αυτό είναι απολύτως λάθος κατά τη γνώμη μου, τόσο για πολιτικούς όσο και για οικονομικούς λόγους, αλλά μπορούμε να το συζητήσουμε αργότερα.
Και η άλλη τάση είναι η αντι-παγκοσμιοποιητική τάση, η οποία στην πραγματικότητα είναι μια εξέλιξη
του ιστορικού κινήματος της αντι-παγκοσμιοποίησης, που αναπτύχθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 2000,
ή στα τέλη της δεκαετίας του 1990, αλλά καταπνίγηκε από την κρατική βία,
καθώς και από τη συστηματική προσπάθεια της παγκοσμιοποιητικής Αριστεράς που αναπτύχθηκε εκείνη την εποχή
για να ευνουχίσει το κίνημα αυτό.
Έτσι, σήμερα, δεν υπάρχει κίνημα της αντι-παγκοσμιοποίησης, με την έννοια ενός αντισυστημικού κινήματος.
[Υπάρχουν] μόνο μερικοί άνθρωποι που επικρίνουν την παγκοσμιοποίηση, αλλά όχι σε όρους αλλαγής όλου του συστήματος
της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας, , ή, αυτό που μπορεί να ονομαστεί,
η Νέα Διεθνής Τάξη (ΝΔΤ) της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης.
[Νεοφιλελεύθερη] επειδή μπορεί εύκολα να δειχθεί ότι η παγκοσμιοποίηση σε μια καπιταλιστική οικονομία της αγοράς
μόνο νεοφιλελεύθερη μπορεί να είναι, δεν μπορεί να είναι τίποτε άλλο.
Έτσι, απλά το να επικρίνουμε τη Μέρκελ, ή οποιονδήποτε άλλον/η, ότι είναι νεοφιλελεύθεροι, είναι γελοίο,
αφού δεν θα μπορούσαν παρά να είναι νεοφιλελεύθεροι, εφ' όσον έχουν ανοίξει και απελευθερώσει τις αγορές τους.
Αυτή είναι η ουσία της παγκοσμιοποίησης.
Όπως γνωρίζετε, την περασμένη εβδομάδα, οι υπουργοί Οικονομικών της Ευρωζώνης που είχαν τις διαπραγματεύσεις τους με την Ελλάδα,
προσφέρθηκαν να επεκτείνουν το πρόγραμμα οικονομικής βοήθειας για την ανόρθωση της χώρας από την κρίση,
δηλαδή να επεκτείνουν το πρόγραμμα με τους ίδιους όρους για ένα εξάμηνο.
Η ελληνική αντιπροσωπεία απέρριψε αποφασιστικά αυτή την προσφορά,
αλλά στις πρόσφατες συνομιλίες της Παρασκευής στις Βρυξέλλες κατέληξαν σε συμφωνία για την επέκταση των κεφαλαίων διάσωσης της Ελλάδας για 4 μήνες.
Τι θα ακολουθήσει τώρα;
Ναι, το θέμα είναι ότι, στην πραγματικότητα, τα θεσμικά όργανα της ΕΕ, (δηλαδή η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα),
από κοινού με το ΔΝΤ, το οποία αποτελούσαν την παλιά Τρόικα (όπως συνηθίζαμε να τους αποκαλούμε),
είναι και πάλι εκεί και επιβάλλουν τις πολιτικές που θα έπρεπε να εφαρμοστούν από το ΣΥΡΙΖΑ --και ο ΣΥΡΙΖΑ το αποδέχθηκε αυτό.
Αυτό έγινε την περασμένη εβδομάδα, δηλαδή, ο ΣΥΡΙΖΑ «υπέγραψε», αν θέλετε να το ονομάσουμε έτσι,
μια λίστα διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων, ένα πρόγραμμα διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων, το οποίο,
στην πραγματικότητα, είναι ένα αντίγραφο του προηγούμενου Μνημονίου,
με άλλα λόγια, των προηγούμενων προγραμμάτων διάσωσης, που είχαν επιβληθεί από το 2010
το πρώτο Μνημόνιο και, στη συνέχεια, το 2012, το δεύτερο Μνημόνιο.
Έτσι, περίπου πάνω από το 70% των όρων που επιβάλλονται σήμερα στην Ελλάδα προέρχονται από το προηγούμενο Μνημόνιο.
Αυτό είναι κάτι που βέβαια ο ΣΥΡΙΖΑ αρνείται, αλλά μπορεί να δειχθεί, και ακόμη και ο Βαρουφάκης,
ο Υπουργός Οικονομικών δέχθηκε, ότι το 70% των υφιστάμενων διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων
στο [νέο] πρόγραμμα προέρχονται από το παλιό Μνημόνιο.
Έτσι, σχετικά με το τι θα ακολουθήσει τώρα, υπάρχει μια σύγκρουση, ακόμη και στο εσωτερικό του κυβερνώντος κόμματος.
Είχαν χθες μια μεγάλη σύσκεψη με την κοινοβουλευτική ομάδα και άλλα όργανα του κόμματος, και υπήρχε μια διάσταση απόψεων,
ορισμένοι τη χαρακτηρίζουν ακόμη και διάσπαση, εντός της κυβέρνησης [του κυβερνητικού κόμματος]:
μεταξύ μιας τάσης που υποστηρίζει την έξοδο από το Ευρώ (αυτό που ονομάζουμε και "Grexit"),
και μιας άλλης τάσης, που είναι η κυρίαρχη τάση και υποστηρίζεται από τον Τσίπρα, τον αρχηγό, και την πλειοψηφία του κόμματος,
η οποία είναι υπέρ της παραμονής τόσο εντός της ΕΕ όσο και στο εσωτερικό της Ευρωζώνης.
Ως εκ τούτου, έχουν πράγματι συνθηκολογήσει και τώρα πρέπει να δεχθούν
όλα αυτά που τους επιβάλλονται από τα κύρια όργανα της Τρόικας
η οποία, παρεμπιπτόντως, και πάλι, για επικοινωνιακούς λόγους άλλαξε το όνομά της από «Τρόικα» σε «θεσμούς», που είναι γελοίο.
Νομίζω ότι αυτά είναι απλά επικοινωνιακά παιχνίδια ούτως για να περάσει πιο εύκολα η [συγκεκριμένη] γραμμή στο λαό.
Έτσι, νομίζω ότι αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει καμία πιθανότητα η Ελλάδα να βγει από το Ευρώ, εκτός αν φυσικά η ίδια η Τρόικα το αποφασίσει.
Δηλαδή, αν για κάποιο λόγο αποφασίσουν ότι «δεν χρειαζόμαστε την Ελλάδα, είναι μπελάς, τόσο οικονομικός όσο και πολιτικός, οπότε ας την πετάξουμε έξω».
Αλλά, αν αυτό δεν συμβεί, τότε δε νομίζω ότι η σημερινή ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ θα έθετε ποτέ ακόμα και ζήτημα εξόδου από την Ευρωζώνη
αν και, στην πραγματικότητα, η έξοδος από την Ευρωζώνη δεν αποτελεί λύση, εάν δεν ολοκληρωθεί με την έξοδο από την ΕΕ.
Γιατί; Για το λόγο που μόλις είπα.
Δηλαδή, υπάρχουν ισχυροί οικονομικοί λόγοι για τους οποίους μια χώρα όπως η Ελλάδα, ή η Ισπανία κ.ο.κ,
δεν μπορεί στην πραγματικότητα να αναπτύξει μια τέτοια παραγωγική βάση, έτσι ώστε να γίνει ανταγωνιστική,
(δηλαδή, έτσι ώστε να μπορεί να ανταγωνιστεί) σε μια ένωση χωρών όπως η Ευρωζώνη.
Διότι τι είναι η Ευρωζώνη; Αποτελείται από χώρες οι οποίες είναι πολύ άνισες μεταξύ τους
’νισες από άποψη οικονομικής ανάπτυξης, από άποψη παραγωγικότητας, και συνεπώς από άποψη ανταγωνιστικότητας.
Τώρα, είτε χρησιμοποιήσουμε τη μαρξιστική θεωρία, είτε την ορθόδοξη οικονομική θεωρία, μπορεί να δειχθεί ότι αν έχεις μια οικονομική ένωση με τόσο μεγάλες ανισότητες μεταξύ των μελών,
τότε θα δημιουργηθούν αυτόματοι μηχανισμοί μεταφοράς οικονομικού πλεονάσματος από τα ασθενέστερα μέλη στα ισχυρότερα.
Αυτό δεν γίνεται απλά επειδή η Γερμανία είναι κακή, κ.λπ. Είναι επειδή η Γερμανία είναι η ισχυρότερη οικονομία,
και επομένως το μεγαλύτερο μέρος του οικονομικού πλεονάσματος από τις περιφερειακές χώρες μεταφέρεται προς στη Γερμανία.
Επομένως δεν μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τις ίδιες πολιτικές για την καταπολέμηση διαφορετικών προβλημάτων.
Αν, για παράδειγμα, η Γερμανία εισάγει πολιτικές λιτότητας, όπως έκανε πριν από 10 χρόνια, ο λόγος ήταν ότι το νόμισμα ήταν υπερτιμημένο και συνεπώς θα έπρεπε να μειώσει,
να συμπιέσει προς τα κάτω, τις τιμές και τους μισθούς στη Γερμανία.
Αλλά αν εφαρμόσετε την ίδια πολιτική σε μια χώρα όπως η Ελλάδα, το αποτέλεσμα είναι περαιτέρω ύφεση.
Και γι' αυτό στην Ελλάδα, τα τελευταία 4 χρόνια, είχαμε μια πτώση του εθνικού εισοδήματος σχεδόν κατά 1/3
και αύξηση της ανεργίας στο 25% του εργατικού δυναμικού, και η ανεργία στους νέους είναι τώρα πάνω από 50%, που είναι εξωφρενικό.
Δηλαδή, δεν μπορεί να λειτουργήσει κανένα είδος κοινωνίας με αυτού του είδους τα οικονομικά δεδομένα, κάποια στιγμή θα οδηγηθεί σε πολιτική και κοινωνική έκρηξη.
Γι αυτό λοιπόν είναι λάθος για οικονομικούς λόγους να προσπαθεί κάποιος/α απλά να εφαρμόσει πολιτικές λιτότητας.
Υπάρχουν όμως και πολιτικοί λόγοι, με την έννοια ότι δεν υπάρχει καμία πιθανότητα ο ΣΥΡΙΖΑ και οι Podemos στην Ισπανία να αλλάξουν τις πολιτικές της ΕΕ.
Γιατί; Επειδή υπάρχει ένα συμπαγές μπλοκ των πρώην σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων και των συντηρητικών κομμάτων, τα οποία μαζί με τα νέα κράτη-μέλη της Ανατολικής Ευρώπης,
δηλαδή τις χώρες του πρώην Σοβιετικού Μπλοκ, έχουν κάνει ένα πολύ ισχυρό μπλοκ που δεν θα δεχτεί ποτέ κανένα είδους αλλαγών στην ΕΕ,
όπως αυτές που προτείνει ο Τσίπρας στην Ελλάδα και ο Ιγκλέσιας στην Ισπανία.
Γι αυτό και δεν υπάρχει διέξοδος εντός της ΕΕ, διότι, τόσο σε πολιτική όσο και σε οικονομική βάση, η συνέχιση της συμμετοχής στην ΕΕ θα σήμαινε το ίδιο είδος πολιτικών που έχουμε τώρα.
Δεν έχει σημασία πώς το παρουσιάζετε ή πώς περιτυλίγετε το πακέτο, η ουσία θα παραμένει ίδια.
Μια από τις φιγούρες-κλειδιά της ελληνικής κυβέρνησης, ο Γιάνης Βαρουφάκης, ο υπουργός Οικονομικών,
ο οποίος αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Essex, αυτοαποκαλείται «ιδιόρρυθμος μαρξιστής». Γιατί;
Ναι, αυτό είναι μια άλλη θλιβερή ιστορία. Στην πραγματικότητα, ο Βαρουφάκης, ή μάλλον η θεωρία και η πράξη του Βαρουφάκη,
δεν έχουν καμία σχέση είτε με τη μαρξιστική είτε με την ελευθεριακή θεωρία, τουλάχιστον την αριστερή ελευθεριακή θεωρία.
Στην πραγματικότητα, είναι απλά ένας φιλελεύθερος κεϋνσιανός, (αποκαλεί και ο ίδιος τον εαυτό του κεϋνσιανό, εκτός από «ελευθεριακό μαρξιστή»),
αλλά στην πραγματικότητα είναι ένα ψευδο-κεϋνσιανός. Γιατί;
Διότι για να εφαρμόσεις κεϋνσιανές πολιτικές θα πρέπει να έχεις έθνος-κράτος, θα πρέπει να έχεις κυριαρχία, και στην πραγματικότητα,
το κύριο χαρακτηριστικό της ΕΕ είναι ότι όλα τα μέλη, ιδιαίτερα στην Ευρωζώνη, όλα τα μέλη που συμμετέχουν στην Ευρωζώνη
έχουν χάσει, στην πραγματικότητα, την εθνική τους κυριαρχία. Δεν είναι πια έθνη-κράτη, με την έννοια που γνωρίζαμε στο παρελθόν.
Γιατί; Διότι δεν ελέγχουν καθόλου τις οικονομικές πολιτικές τους.
Οι νομισματικές πολιτικές ελέγχονται από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, και όχι από την κεντρική τράπεζα της κάθε [χώρας-μέλους].
Οι δημοσιονομικές πολιτικές ελέγχονται επίσης από τις ίδιες ελίτ στο κέντρο της ΕΕ μέσω των διαφόρων όρων που επιβάλλουν στα κράτη-μέλη, προκειμένου να βελτιωθεί η ανταγωνιστικότητα.
Για παράδειγμα, στην Ελλάδα έχουν επιβάλλει, εδώ και δύο χρόνια, την απαίτηση ότι θα πρέπει να υπάρχει πλεόνασμα στον προϋπολογισμό από 4 έως 4,5%,
και ο Βαρουφάκης γιόρτασε το ότι κατάφερε να μειώσει μέσω διαπραγματεύσεων το πλεόνασμα αυτό, από 4% έως 2%, ή κάτι τέτοιο.
Αλλά αυτό είναι κάτι που δεν έχει ακόμη αποφασιστεί.
Ωστόσο, ακόμη και 2%, στην πραγματικότητα, είναι πάρα πολύ, δηλαδή, οι κυβερνήσεις θα πρέπει να είναι σε θέση να δαπανήσουν χρήματα,
ιδιαίτερα σε χώρες όπως η Ελλάδα, για δημόσιες επενδύσεις, για την επέκταση της παραγωγής μέσω της αλλαγής της παραγωγικής δομής και αντίστοιχα της καταναλωτικής δομής.
Μόνο με την αλλαγή των δομών και των επιπέδων παραγωγής και κατανάλωσης μιας χώρας μπορεί να επιτευχθεί κάποιο είδος ανταγωνιστικότητας,
προκειμένου να ανταγωνιστεί μέσα σε αυτή την ανοιχτή αγορά.
Όμως, αν μια κυβέρνηση δεν ελέγχει την οικονομική της πολιτική, τότε δεν έχει καμία οικονομική κυριαρχία.
Και αν δεν έχει οικονομική κυριαρχία, δεν έχει εθνική κυριαρχία.
Στην πραγματικότητα, λοιπόν, οι χώρες αυτές, οι περιφερειακές χώρες, όπως μπορούμε να ονομάσουμε τις χώρες του Νότου της ΕΕ,
δεν έχουν καμία οικονομική κυριαρχία, και συνεπώς καμία εθνική κυριαρχία. Αυτό που συμβαίνει είναι ότι οι χώρες-ελίτ του Βορρά,
δηλαδή οι προηγμένες χώρες όπως η Γερμανία, η Γαλλία, η Βρετανία, (αν και η Βρετανία δεν είναι μέλος της Ευρωζώνης παραμένει μέλος της ΕΕ),
έχουν ένα διαφορετικό είδος κυριαρχίας, αυτό που εγώ αποκαλώ υπερεθνική κυριαρχία,
υπό την έννοια ότι πολλές από τις Υπερεθνικές/Πολυεθνικές Εταιρίες εδράζονται σε αυτές τις χώρες, οι οποίες, όπως μπορεί να αποδειχθεί, ελέγχουν την παγκόσμια οικονομία σήμερα.
(Και είναι) υπερεθνικές επιχειρήσεις τόσο όσον αφορά την οικονομική τους δύναμη, αλλά και όσον αφορά την πολιτική τους δύναμη.
Έμμεσα ασκούν βέβαια σημαντικό βαθμό πολιτικής εξουσίας, και στην πραγματικότητα είχε δειχθεί στο παρελθόν
ότι το Ευρωπαϊκό Στρογγυλό Τραπέζι των Βιομηχάνων, το οποίο αποτελεί μια συνάντηση, μια ανεπίσημη συνάντηση των κύριων πολυεθνικών εταιριών στην Ευρώπη,
είχε συντάξει όλα τις κύριες συνταγματικές συνθήκες που εφαρμόζει σήμερα η ΕΕ.
Δηλαδή, τη Συνθήκη του Μάαστριχτ, τη Συνθήκη της Λισαβόνας κ.ο.κ.
Και το είδος του Συντάγματος που επέβαλαν αυτές οι συνθήκες, ήταν ο νεοφιλελευθερισμός.
Δηλαδή, όλα τα νεοφιλελεύθερα μέτρα που εφαρμόζονται σήμερα από την ΕΕ είναι οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές που έχουν προταθεί από τις πολυεθνικές εταιρίες.
Έτσι, σήμερα έχουμε ένα σύστημα διπλής, θα έλεγα, κυριαρχίας.
Έχουμε το σύστημα της υπερεθνικής κυριαρχίας, πράγμα που σημαίνει ότι ορισμένες χώρες, οι χώρες-ελίτ,
ή οι ελίτ σε αυτές τις χώρες, έχουν ένα πολύ σημαντικό βαθμό υπερεθνικής οικονομικής δύναμης, και όχι μόνο.
Έχουν επίσης [υπερεθνική] πολιτική δύναμη, πολιτιστική δύναμη, προπαγανδιστική δύναμη, κ.ο.κ.
Αυτός είναι ο τρόπος που ελέγχουν τον κόσμο: μέσα από αυτό που έχω ονομάσει Υπερεθνική Ελίτ,
η οποία είναι απλά οι ελίτ που εδράζονται σε αυτές τις χώρες, κυρίως, μπορούμε να πούμε, τις χώρες του G7, της «Ομάδας των Επτά».
Αυτές είναι οι ελίτ, οι οποίες ελέγχουν τον κόσμο σήμερα.
Δηλαδή, αν και δεν υπάρχει επίσημο όργανο που να τις εκφράζει, εντούτοις, με το να ελέγχουν τους διάφορους θεσμούς,
τα οικονομικά ιδρύματα (το ΔΝΤ, την Παγκόσμια Τράπεζα, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και κ.ο.κ), ή πολιτικούς θεσμούς
(όπως ο ΟΗΕ και κ.ο.κ, πέρα από το ΝΑΤΟ, κλπ),
ελέγχουν, στην πραγματικότητα, τον κόσμο, διότι ελέγχουν όλες τις μορφές εξουσίας.
Αυτό είναι ένα υπερεθνικό είδος εξουσίας, δεν είναι εθνική κυριαρχία.
Είναι υπερεθνική κυριαρχία, με την έννοια ότι στηρίζεται στον έλεγχο των πολιτικών, οικονομικών και άλλων μορφών δύναμης σε διεθνές επίπεδο.
Έτσι, ο μόνος τρόπος για μια χώρα σήμερα να έχει οποιοδήποτε είδος εθνικής εξουσίας, ή εθνικής κυριαρχίας, είναι αν κόψει τους δεσμούς της με τη ΝΔΤ της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης.
Αυτός είναι ο μόνος τρόπος.
Και γι' αυτό πιστεύω ότι η Ευρασιατική Ένωση είναι ένα βήμα προς αυτή την κατεύθυνση.
Εάν η Ευρασιατική Ένωση αναπτυχθεί ως μια ένωση κυρίαρχων κρατών, δηλαδή εθνών που να διατηρούν την εθνική τους κυριαρχία,
και αναπτυχθεί τόσο σε πολιτικό όσο και σε οικονομικό επίπεδο, τότε αυτό θα μπορούσε πολύ εύκολα να αποτελέσει έναν εναλλακτικό πόλο απέναντι στον παρόντα μονοπολικό κόσμο.
Έχουμε ένα μονοπολικό κόσμο αυτή τη στιγμή. Αυτό φαίνεται κυρίως από το ότι είναι η υπερεθνική ελίτ που ελέγχει τον κόσμο.
Εάν η Ευρασιατική Ένωση αναπτυχθεί και ανθίσει, και χώρες όπως η Ελλάδα, καθώς και άλλες χώρες της Λατινικής Αμερικής και ούτω καθεξής,
ενταχθούν σε αυτή, τότε, αυτό θα δημιουργήσει έναν άλλο πόλο και τότε θα μπορούσαμε να έχουμε ένα πραγματικό διπολικό κόσμο.
Μόνο με αυτό τον τρόπο μπορείς να αμφισβητήσεις την παρούσα ΝΔΤ.
Με αυτή την έννοια, με άλλα λόγια, μέσω μιας ένωσης όπως αυτή, οι χώρες θα μπορούσαν να διατηρήσουν την εθνική τους κυριαρχία,
την οικονομική τους κυριαρχία, και την ίδια στιγμή θα μπορούσαν να έχουν διαφορετικές αρχές συνεργασίας, αντί για τις παρούσες αρχές που επιβάλλει η ΝΔΤ.
Θα μπορούσε η Ελλάδα να ζητήσει βοήθεια από την Τράπεζα Ανάπτυξης των χωρών BRICS;
Όσον αφορά τις χώρες BRICS, το θέμα είναι ότι, πέρα από τη Ρωσία, η οποία έχει ένα σημαντικό βαθμό εθνικής και οικονομικής κυριαρχία
(αν και η ίδια η Ρωσία είναι ήδη ενσωματωμένη στη ΝΔΤ, μέσω του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου, κ.ο.κ.),
παρόλα αυτά, σε σύγκριση με όλες τις άλλες χώρες [BRICS], η Ρωσία έχει τον υψηλότερο βαθμό τόσο εθνικής όσο και οικονομικής κυριαρχίας.
Επομένως, γι αυτό είναι πολύ σημαντικό, αν η Ρωσία βοηθήσει περισσότερο το κίνημα για την Ευρασιατική Ένωση.
Οι άλλες χώρες των BRICS, όπως η Κίνα, η Ινδία, η Βραζιλία, κ.ο.κ, είναι πολύ πιο ενσωματωμένες στη ΝΔΤ,
με την έννοια ότι, για παράδειγμα, η οικονομική ανάπτυξη της Κίνας βασίστηκε σε πολυεθνικές εταιρίες της Δύσης, που μετακόμισαν εκεί.
Έτσι αναπτύχθηκε το κινεζικό οικονομικό «θαύμα». Και το ίδιο ισχύει για την Ινδία, κ.ο.κ.
Οι BRICS επομένως θα μπορούσαν να είναι χρήσιμες σε αυτή τη διαδικασία της δημιουργίας ενός εναλλακτικού πόλου,
υπό την προϋπόθεση, ωστόσο, ότι θα ξεκινήσουν να διαρρηγνύουν τους στενούς δεσμούς που έχουν αυτή τη στιγμή με τη ΝΔΤ και την Υπερεθνική Ελίτ.
Σε αντίθετη περίπτωση, εάν προσπαθήσουν να το παίζουν «δίπορτο», όπως για παράδειγμα κάνει αυτή τη στιγμή η Ινδία, και σε κάποιο βαθμό η Κίνα,
όταν προσπαθούν να έχουν καλές σχέσεις τόσο με την Υπερεθνική Ελίτ, τους Αμερικάνους, την ΕΕ, όσο και με τη Ρωσία, τότε δεν θα έχει αποτέλεσμα.
Όσον αφορά την ερώτησή σας αν η Ελλάδα θα πρέπει να ζητήσει τη βοήθεια των BRICS, αυτό εξαρτάται.
Δηλαδή, αν οι BRICS παραμείνουν όπως είναι τώρα, τότε φυσικά, οι εμπορικές σχέσεις με τις χώρες αυτές θα μπορούσαν να βοηθήσουν, αντί για το μονοπώλιο εμπορίου με την ΕΕ (που βασικά έχουμε σήμερα).
Αλλά μην ξεχνάμε ότι η Ελλάδα μπορεί να μην είναι καν σε θέση να επεκτείνει αυτά τα είδη των δεσμών όσο παραμένει μέλος της ΕΕ.
Δηλαδή, εφ' όσον βρίσκεται στην ΕΕ, τότε η ΕΕ μπορεί να μποϊκοτάρει κάθε είδους επέκτασης των σχέσεων με τις χώρες BRICS.
Αυτό συνέβη ήδη παλιότερα με τον αγωγό πετρελαίου Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη.
Ο Πρόεδρος Πούτιν υπέγραψε συμφωνία με την ελληνική κυβέρνηση (Καραμανλή εκείνη την εποχή),
και στη συνέχεια η ΕΕ ήρθε να μποϊκοτάρει τη συμφωνία αυτή με κάθε δυνατό τρόπο,
και τελικά κατέληξαν να αντικαταστήσουν τον Καραμανλή με ένα πιο υπάκουο όργανο της ΝΔΤ (τον Γιώργο Παπανδρέου), και έτσι να ακυρώσουν τη συμφωνία.
Θέλω να πω δηλαδή ότι δεν είναι είναι απλά ένα θέμα για το αν θα ήταν καλό για την Ελλάδα να έχει σχέσεις με τις χώρες BRICS κλπ.
Εξαρτάται από το τι είδους Ελλάδα μιλάμε. Η σημερινή Ελλάδα, η οποία είναι μέλος τόσο της ΕΕ όσο και της Ευρωζώνης, (ή ακόμη και αν δεν ήταν στην Ευρωζώνη, αλλά μόνο μέλος της ΕΕ)
δεν θα μπορούσε να επεκτείνει τους δεσμούς της με τις χώρες BRICS ή τη Ρωσία, εκτός και αν το εγκρίνει η ΕΕ.
Σε περίπτωση αποχώρησης από την Ευρωζώνη, η Ελλάδα θα στηρίξει την εχθρική πολιτική της ΕΕ απέναντι στη Ρωσία;
Και πάλι, ας δούμε τι συνέβη στην τελευταία συνεδρίαση των υπουργών Εξωτερικών της ΕΕ στις Βρυξέλλες, πριν από δέκα ημέρες.
Ο ΣΥΡΙΖΑ, επίσημα, πριν από την εκλογή του, ήταν κατά των κυρώσεων, ακόμη και ο σημερινός υπουργός Εξωτερικών είχε γράψει κατά των οικονομικών κυρώσεων στη Ρωσία.
Ωστόσο, όταν έγινε κυβέρνηση, τόσο αυτός ο υπουργός Εξωτερικών όσο και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ άλλαξαν ρότα.
Δηλαδή, αυτό που έκαναν στη συνεδρίαση στις Βρυξέλλες ήταν να εγκρίνουν τις κυρώσεις και απλά να προσπαθήσουν να μειώσουν την περίοδο διάρκειας των κυρώσεων αυτών.
Νομίζω ότι ήταν τον επόμενο Μάρτιο που θα έληγαν αρχικά οι κυρώσεις και τότε η ΕΕ θα έπρεπε να πάρει μια νέα απόφαση.
Έτσι όλο κι όλο αυτό που κατάφερε ο Έλληνας Υπουργός Εξωτερικών ήταν να μειώσει το χρονικό διάστημα από το ένα έτος στους έξι μήνες.
Αλλά φυσικά, αυτό σήμαινε ότι, εμμέσως, δέχτηκε τις κυρώσεις. Είναι μόνο στο διαδικαστικό ζήτημα που διαφέρει.
Στην πραγματικότητα, όταν ο ίδιος ο υπουργός Εξωτερικών πήγε στο Κίεβο την περασμένη εβδομάδα, είπε «ναι, οι κυρώσεις δεν είναι πάντα κάτι κακό, εξαρτάται από το τι είδους κυρώσεις μιλάμε και γιατί».
Δηλαδή, θέλω να πω ότι όσο παραμένει η Ελλάδα μέλος της ΕΕ και της Ευρωζώνης, τότε θα πρέπει να χορεύει στους ρυθμούς της ορχήστρας,
και η ορχήστρα δεν διευθύνεται από την Ελλάδα, αλλά από τις ελίτ της ΕΕ, με άλλα λόγια, τη Γερμανία και τις άλλες κύριες χώρες εντός της ΕΕ.
Έτσι, θα πρέπει να ακολουθήσει τις πολιτικές που επιβάλλονται από αυτές σχετικά με τη Ρωσία, την Ουκρανία, [ή ακόμη και να στηρίξει] οποιοδήποτε είδος πολέμου που μπορεί να ξεκινήσουν στη Μέση Ανατολή στο εγγύς μέλλον, κ.ο.κ.
Φυσικά, αν η Ελλάδα έβγαινε, όχι μόνο από την Ευρωζώνη, αλλά και από την ΕΕ, τότε τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά, τότε όλα θα ήταν ανοικτά.
Δηλαδή, στη συνέχεια, μπορείτε να περιμένετε ότι η Ελλάδα θα ακολουθήσει μια πολύ διαφορετική πολιτική
…

Need subtitles from another video?