Advertisement
Thai transcript
บนอานม้าแก่ๆข้าสดับเสียงลมหนาวเหนือภูเขาทิศประจิม
ราตรีมาเยือน ความฝันที่ยังไม่เป็นจริง ท่องเที่ยวเดียวดายบนเส้นทางที่หนาวเหน็บ
ท่ามกลางเสียงบรรเลงเพลงมากมาย สายลมพัดผ่านยอดเขาและสายธาร
แสงจันทร์ซีดจาง นำทางทหารบาดเจ็บหวนคืนบ้าน
ทหารบนกำแพงเมืองสลายหายไปเช่นฝุ่น หญิงงามจะร่ายรำสีชาดอีกนานเท่าใด?
เมื่อปราชัย พวกเขาล่าถอยดุจสายธารแห่งวสันต์
ในไอละอองของกระแสน้ำตกที่ไหลหลาก ผู้คนดิ้นรนเพื่อความรุ่งโรจน์ชั่วชีวิต
ในที่สุด จุดจบของมายาฝัน ผู้พิทักษ์เพียงหนึ่งยืนหยัด ณ ชายแดนท่ามกลางลมฝนและหิมะ
เก็บรวบรวมบุปผามากมาย เกราะของผู้กล้าสะท้อนแสงดุจตะวันจันทรา
หิมะดุจทราย นอกกำแพงดินแดนผู้ยอมจำนน สายลมดุจคมมีด ประกายจันทร์ดุจเกล็ดหิมะ
ความปรารถนาที่ขมขื่น ร่ายรำกับผีผาดุจหายนะของสงคราม
บรรเลงผลงานชิ้นเอก “พันเพลงรัก”
ควันเตือนภัยล่องลอย พื้นที่รกร้างเผยทิวทัศน์เวิงทรายและสายลมอันไม่สิ้นสุด
ท่ามกลางทะเลเลือด วิญญาณของผู้ร่วงหล่นกลาดเกลื่อนในหมู่ธงที่ถูกทำลาย
บนยอดหอคอยเมื่อจันทร์เต็มดวง ขึงธนูจนสุดสาย ร่ำสุราร้องเพลงบนหลังม้าในเส้นทางข้ามแม่น้ำปรภพ
แทนคุณบ้านเมือง การเสียสละของวีรบุรุษสามพันนายเป็นที่ยอมสยบ
ไม่ปรารถนาคำอำลา ละอองฝุ่นทะเลทรายคละคลุ้งบดบังนภา
เพียงชั่วขณะจิต ปลิวสะพัดเหนือสุสานที่ว่างเปล่า
บรรเลงเอ้อหูคู่เพลงพิณท่ามกลางสายฝนอันขมขื่น ใบไผ่พลิ้วไหวเหนือทะเลสาบเค่อชี
ด้วยน้ำตาที่อาบย้อมอาภรณ์ ระลึกถึงอดีตกว่าทศวรรษ ความทรงจำอันขมขื่นของสมรภูมิ
จันทราแขวนบนยอดผา หิมะพลิ้วสะพัดเหนือสมรภูมิ ล่องลอยดุจความโหยหาอาดูรที่เพิ่มพูนตามกาลเวลา
เฝ้าใฝ่หาความห่วงใยจากใครสักคน เหล่านักรบก้าวลงสู่สมรภูมิด้วยหัวใจที่ลังเล
สารธารรินไหลนับพันปีดังกึกก้องด้วยความขมขื่น เมื่อผมดำกลายเป็นขาว ผู้หนึ่งถอนหายใจให้หนึ่งชีวิตที่ไร้ค่า
บรรเลง “พันเพลงรัก” อันแผ่วเบา
เก็บรวบรวมบุปผามากมาย เกราะของผู้กล้าสะท้อนแสงดุจตะวันจันทรา
หิมะดุจทราย นอกกำแพงดินแดนผู้ยอมจำนน สายลมดุจคมมีด ประกายจันทร์ดุจเกล็ดหิมะ
ความปรารถนาอันขมขื่น ร่ายรำกับผีผาดุจหายนะของสงคราม
บรรเลงผลงานชิ้นเอก “พันเพลงรัก”
จันทราแขวนบนยอดผา หิมะพลิ้วสะพัดเหนือสมรภูมิ ล่องลอยดุจความโหยหาอาดูรที่เพิ่มพูนตามกาลเวลา
เฝ้าใฝ่หาความห่วงใยจากใครสักคน เหล่านักรบก้าวลงสู่สมรภูมิด้วยหัวใจที่ลังเล
สารธารรินไหลนับพันปีดังกึกก้องด้วยความขมขื่น เมื่อผมดำกลายเป็นขาว ผู้หนึ่งถอนหายใจให้หนึ่งชีวิตที่ไร้ค่า
บรรเลง “พันเพลงรัก” อันแผ่วเบา
ฟาดฟันคมดาบ คำรามดุจมังกร ยกจอกให้คำมั่น วันพรุ่งนี้จะดีกว่าวันวาน
เวิงทรายหมื่นลี้ คลื่นยักษ์ถาโถมแปรเปลี่ยนประเพณีคืนสู่ดั่งเดิม
ลมฤดูใบไม้ร่วงแจ่มชัด แสงจันทร์ในคืนวันสารท ช่วยให้ความปราถนายาวไกลไม่สิ้นสุด
เพลง “พันเพลงรัก”
ราตรีมาเยือน ความฝันที่ยังไม่เป็นจริง ท่องเที่ยวเดียวดายบนเส้นทางที่หนาวเหน็บ
ท่ามกลางเสียงบรรเลงเพลงมากมาย สายลมพัดผ่านยอดเขาและสายธาร
แสงจันทร์ซีดจาง นำทางทหารบาดเจ็บหวนคืนบ้าน
ทหารบนกำแพงเมืองสลายหายไปเช่นฝุ่น หญิงงามจะร่ายรำสีชาดอีกนานเท่าใด?
เมื่อปราชัย พวกเขาล่าถอยดุจสายธารแห่งวสันต์
ในไอละอองของกระแสน้ำตกที่ไหลหลาก ผู้คนดิ้นรนเพื่อความรุ่งโรจน์ชั่วชีวิต
ในที่สุด จุดจบของมายาฝัน ผู้พิทักษ์เพียงหนึ่งยืนหยัด ณ ชายแดนท่ามกลางลมฝนและหิมะ
เก็บรวบรวมบุปผามากมาย เกราะของผู้กล้าสะท้อนแสงดุจตะวันจันทรา
หิมะดุจทราย นอกกำแพงดินแดนผู้ยอมจำนน สายลมดุจคมมีด ประกายจันทร์ดุจเกล็ดหิมะ
ความปรารถนาที่ขมขื่น ร่ายรำกับผีผาดุจหายนะของสงคราม
บรรเลงผลงานชิ้นเอก “พันเพลงรัก”
ควันเตือนภัยล่องลอย พื้นที่รกร้างเผยทิวทัศน์เวิงทรายและสายลมอันไม่สิ้นสุด
ท่ามกลางทะเลเลือด วิญญาณของผู้ร่วงหล่นกลาดเกลื่อนในหมู่ธงที่ถูกทำลาย
บนยอดหอคอยเมื่อจันทร์เต็มดวง ขึงธนูจนสุดสาย ร่ำสุราร้องเพลงบนหลังม้าในเส้นทางข้ามแม่น้ำปรภพ
แทนคุณบ้านเมือง การเสียสละของวีรบุรุษสามพันนายเป็นที่ยอมสยบ
ไม่ปรารถนาคำอำลา ละอองฝุ่นทะเลทรายคละคลุ้งบดบังนภา
เพียงชั่วขณะจิต ปลิวสะพัดเหนือสุสานที่ว่างเปล่า
บรรเลงเอ้อหูคู่เพลงพิณท่ามกลางสายฝนอันขมขื่น ใบไผ่พลิ้วไหวเหนือทะเลสาบเค่อชี
ด้วยน้ำตาที่อาบย้อมอาภรณ์ ระลึกถึงอดีตกว่าทศวรรษ ความทรงจำอันขมขื่นของสมรภูมิ
จันทราแขวนบนยอดผา หิมะพลิ้วสะพัดเหนือสมรภูมิ ล่องลอยดุจความโหยหาอาดูรที่เพิ่มพูนตามกาลเวลา
เฝ้าใฝ่หาความห่วงใยจากใครสักคน เหล่านักรบก้าวลงสู่สมรภูมิด้วยหัวใจที่ลังเล
สารธารรินไหลนับพันปีดังกึกก้องด้วยความขมขื่น เมื่อผมดำกลายเป็นขาว ผู้หนึ่งถอนหายใจให้หนึ่งชีวิตที่ไร้ค่า
บรรเลง “พันเพลงรัก” อันแผ่วเบา
เก็บรวบรวมบุปผามากมาย เกราะของผู้กล้าสะท้อนแสงดุจตะวันจันทรา
หิมะดุจทราย นอกกำแพงดินแดนผู้ยอมจำนน สายลมดุจคมมีด ประกายจันทร์ดุจเกล็ดหิมะ
ความปรารถนาอันขมขื่น ร่ายรำกับผีผาดุจหายนะของสงคราม
บรรเลงผลงานชิ้นเอก “พันเพลงรัก”
จันทราแขวนบนยอดผา หิมะพลิ้วสะพัดเหนือสมรภูมิ ล่องลอยดุจความโหยหาอาดูรที่เพิ่มพูนตามกาลเวลา
เฝ้าใฝ่หาความห่วงใยจากใครสักคน เหล่านักรบก้าวลงสู่สมรภูมิด้วยหัวใจที่ลังเล
สารธารรินไหลนับพันปีดังกึกก้องด้วยความขมขื่น เมื่อผมดำกลายเป็นขาว ผู้หนึ่งถอนหายใจให้หนึ่งชีวิตที่ไร้ค่า
บรรเลง “พันเพลงรัก” อันแผ่วเบา
ฟาดฟันคมดาบ คำรามดุจมังกร ยกจอกให้คำมั่น วันพรุ่งนี้จะดีกว่าวันวาน
เวิงทรายหมื่นลี้ คลื่นยักษ์ถาโถมแปรเปลี่ยนประเพณีคืนสู่ดั่งเดิม
ลมฤดูใบไม้ร่วงแจ่มชัด แสงจันทร์ในคืนวันสารท ช่วยให้ความปราถนายาวไกลไม่สิ้นสุด
เพลง “พันเพลงรัก”