Advertisement
Persian transcript
سخنرانی های استاد اعظم چینگ های
به تنهایی،
متد مدیتیشن کامل نیستند.
لطفاً بدون راهنما آنرا امتحان نکنید.
برای راهنمایی رایگان،
لطفا به این سایت مراجعه کرده:
www.godsdirectcontact.org
یا با مراکز مراقبه ما
در نزدیکی خود تماس بگیرید.
گردهمایی بین المللی
با استاد اعظم چینگ های
در اروپا
ژوئیه - اوت ۲۰۱۳
خود را اصلاح کنید تا
بسیار شریف و از خود گذشته شوید
۲۹ ژوئیه، ۲۰۱۳
اروپا
دی وی دی ۱۰۳۱
چطورید بچه ها؟
(خوبیم.)
همه چیز خوب است؟
وای.
چرا می خندید؟
(از دیدن شما خوشحالم.)
خوشحالید. خوب است.
از کجا آمدید؟
اندونزی. (استرالیا.)
استرالیا؟ (زلاند نو.)
سلام، رفیق!
چطورید رفقا؟
آه، کشور شما دوباره
دچار مشکل شده.
بله. زلزله آمد.
زیاد قوی نبود.
این بار زیاد بد نبود، درسته؟
(بله، زیاد بد نبود.)
خدا را شکر.
از اندونزی هستی؟ (بله.)
اندونزی؟
امروز از اندونزی فقط دو نفر داریم؟
سه، چهار، پنج؟
خوب هستید؟ (بله.)
پروازتان طولانی بود؟
من هم پرواز طولانی ای داشتم.
پرواز بازگشت از آنجا به اینجا.
بعضی روزها حس خوبی داریم،
بعضی روزها نه.
مثل امروز که از همین اول،
میکروفون نداریم، درسته؟
(آنجا آویزان شده.)
آنجا آویزان شده؟
سلام!
اما آیا صدای مرا می شنوید؟
(بله.)
عقبی ها چطور؟ شما می شنوید؟
(بله. بله.)
طبقه بالا، صدای ترجمه را
می شنوند؟
چرا اینقدر بالا آویزان کردید؟
نیاز نیست اینقدر بالا باشد،
خدای من!
نگران بودم که چهره زیبایم
پوشانده شود، بله؟
نگران نباشید. (بله.)
امروز زیبا، فردا زشت.
به هر حال همه چیز
بسیار، بسیار زودگذر است.
امروز جوانیم، فردا پیر هستیم.
امروز زنده ایم و فردا
از دنیا می رویم.
چه کسی می داند؟
اینجا خانه ما نیست.
این، کالبد ما نیست.
همه چیز موقتی است.
این حتی خانواده مان نیست.
همه چیز موقتی است.
موقتی.
یک روز از اینجا می رویم و
همه چیز را پشت سر میگذاریم.
پس باید نگران این باشیم که
به کجا میرویم و با خود چه می بریم.
پس هر از گاهی
من باید به شما یادآوری کنم که
چرا باید مدیتیشن کنیم و
با "خانه" مان ارتباط برقرار کنیم،
با "خانه" واقعی مان،
قبل از آنکه خیلی دیر شود.
کسی هست که
یک سؤال ضروی داشته باشد؟
همه چیز خوب است؟ (بله.)
بگویید هر گروه از کجا آمده اند؟
اینها را میدانم، از استرالیا هستند.
(لندن، بریتانیا.)
لندن، بریتانیا.
(کلمبیا.)
کلمبیا.
اُلا! (سلام به اسپانیایی)
(آمریکا.)
آمریکا.
امروز چند نفر از کلمبیا هستند؟
دو نفر؟
سلام. چطورید؟ (به زبان اسپانیایی)
خوبیم، شما چطورید؟ (به اسپانیایی)
اینجا همه چیز خوب است؟
(خوب است.)
خوب نیست؟ خیلی خوبه؟ (به فرانسوی)
خیلی خوبه. (به فرانسوی)
خیلی خوب است.
"تر بین" (خیلی خوب به فرانسوی)
کلمبیایی است.
بله، شما میدانید، درسته؟
ببخشید که خانه
همیشه کوچک است.
مهم نیست چقدر بزرگ باشد، درسته؟
تعداد افراد همیشه زیاد است،
هر چقدر هم که خانه بزرگ باشد.
به خاطر
"استاندارد زندگی" پر زحمت
و ناراحت، متاسفم.
شما کل روز را می نشینید.
اما مهم نیست،
فقط باسن تان خسته میشود،
درسته؟
بقیه چیزها مشکلی ندارند،
مگر نه؟
به همین خاطر است که
نمیتوانید مدت طولانی بمانید.
اگر مدت طولانی بمانید،
حال خوبی نخواهید داشت.
چقدر می مانید؟
(هشت روز.)
هشت روز؟
کافی است.
شما چطور رفیق؟ (نُه روز.)
نُه.
شما؟ (هفت روز.)
فقط هفت روز.
خوب است.
همه شما هفت روز می مانید،
درسته؟ (بله.)
همینقدر هم خوب است.
نه، من میخواستم شما را ببینم،
اما نه اینجوری که جای کافی
برای دراز کشیدن نداشته باشید.
همه جا اسباب و اثاثیه شماست.
همین هم خیلی خوب است.
اگر در فورموسا (تایوان) باشیم،
حتی یک اتاق هم ندارید.
باید اتاقتان را با خودتان بیاوردید،
اتاق پلاستیکی تان، چادرتان را.
و گاهی هوا بارانی است.
و شرایط خیلی سخت میشود.
در چنین شرایطی
در فورموسا (تایوان) بودید؟
چند نفر از شما؟
آن شرایط را دوست داشتید؟
بله؟ نه، نه.
واقعاً؟
بله، شیهو جای خوبی است.
شیهو، خوب است، میدانم -
اما وقتی باران می بارد
و وسائل و چادرتان خیس میشوند
و با کفش های گلی
بیرون می آیید،
باز هم دوست دارید؟ (بله.)
آه، شما پر طاقت و قوی هستید،
خیلی خوب است. خوشحالم.
خوب است که خود را آموزش دهید
تا در شرایط مختلف باشید.
من هم در هیمالیا
چنین مشکلاتی داشتم و
چند سال همینطور بود.
من فقط یک جفت کفش داشتم.
وقتی در هوای سرد
کفش هایم خیس میشد،
پاهایم ورم میکرد،
متورم میشد و... سرد.
یخ، سرد است.
حتی اگر موقتی باشد،
گاهی تمرین خوب است.
تا جسم و ذهن
به شرایط مختلف عادت کنند،
تا بتوانیم همیشه
تعادل مان را حفظ کنیم.
و بعد وقتی در یک شرایط راحت
قرار گرفتیم،
در شرایط راحت تر،
قدر آن را بدانیم و
بیشتر از آن لذت ببریم.
و اگر هم چنین شرایط راحتی نبود،
به میلیون ها نفر آدمی فکر کنیم که
خانه ندارند و حتی
یک سقف پوشالی هم
بالای سرشان نیست.
در تلویزیون از این چیزها می بینید.
آنها به جای سقف، از تعدادی
شاخه به هم بسته شده استفاده میکنند.
گاهی حتی همین را هم ندارند.
گاهی در آفریقا
یافتن چوب خشک برای
درست کردن چادر،
سخت است.
و در چنان هوای گرمی،
آنها هیچ چیز ندارند تا
روی آنها را بپوشاند.
پناهجویان باید
همه چیزشان را ترک کنند.
چون زندگی بعضی از مردم،
به روستا و دام و کشاورزی
وابسته است.
و اگر جنگ شود یا
هر فاجعه طبیعی روی دهد،
آنها باید همه چیز را ترک کنند و
نمیتوانند...
مگر چی دارند؟
فقط دست هایشان را دارند تا
با آن کشت کنند.
و اگر زمین شان را رها کنند،
دیگر هیچ چیز ندارند.
زندگی آنها با دام ها و
کشاروزی میگذرد.
وقتی مجبور به ترک اینها شوند یا
همین ها هم از بین بروند،
دیگر هیچ چیز ندارند.
هیچ چیز.
من در تلویزیون دیدم که
بعضی ها از پلاستیک استفاده میکنند،
هر پلاستیک کهنه ای که
به دست شان برسد را بعنوان سقف
استفاده میکنند که حتی
کل چیزی که بنا کردند را هم
نمی پوشاند.
و خیلی سختی های دیگر هم دارند.
اگر تلویزیون نگاه کنید،
متوجه میشوید.
نیاز نیست من به شما بگویم.
این چیزها قلب مان را می شکند.
اما تا وقتی که این مدل
روش زندگی را داریم،
و زندگی مان و همه جا را
کشتارگاه انسان ها و حیوانات
کرده ایم، نمیتوانیم
از کارمای بد (پیامد اعمال بد)
فرار کنیم.
بالاخره به نوعی،
در این زندگی یا زندگی بعد،
این به خودمان بازمیگردد.
و باید سختی، درد و رنج را
تحمل کنیم تا هر کارمای بدی که
در زندگی گذشته ایجاد کردیم را
پاک کنیم.
من در هر شرایطی که زندگی کنم،
هرگز شکایت نمیکنم.
من خودم را برای این "شرایط"
آماده کرده بودم.
پس دیگر هیچ چیز
من را نمی ترساند.
وقتی در این جهان زندگی میکنیم،
باید خیلی از شرایط را بپذیریم.
همیشه نمیتوانیم این را بخواهیم،
آنرا بخواهیم و
چیزهای دیگر را بخواهیم.
باید خود را آموزش دهیم.
باید ذهن را آموزش دهیم
تا شرایط را بپذیرد.
و هر جایی که میروید،
مسلماً سعی کنید
شرایط را تا حد امکان
بهبود ببخشید،
آن هم به شیوه خودتان
و اگر موقعیتش باشد.
همانجا ننشینید و
منتظر بمانید که یک کسی بیاید و
از شما مراقبت کند.
من در مورد همه حرف میزنم،
نه فقط این گروه در اینجا.
به طور کلی صحبت میکنم.
اگر یک شرایطی پیش آمد که
هوا سرد شد،
لباسهای بیشتری بپوشید. (بله.)
اگر هوا گرم شد،
لباسهای کمتری بپوشید،
نه اینکه هیچ چیز نپوشید!
نه، مردها میتوانند چیزی نپوشند.
مردها میتوانند بالاتنه نپوشند،
اما به زن ها توصیه نمیکنم
که چنین کاری انجام دهند.
کسی چیزی نمیگوید،
اما ممکن است هر لحظه
پلیس بیاید
و من مسئول
این جور مواقع نیستم.
در این مواقع
به من دعا نکنید. خب؟
ما میتوانیم برای چیزهای منطقی
و چیزهایی که واقعاً ضروری اند،
دعا کنیم.
نه اینکه همیشه برای
هر چیز کوچکی دعا کنیم و بگوییم،
"استاد، فلان کار را
برایم انجام بده."
این واقعاً وحشتناک است.
این شرایط پیش می آید
تا شما بتوانید
از نظر معنوی و روانی،
عاطفی، روحی، فیزیولوژیکی
قویتر شوید.
همه لغات آخرش
"-ی، -ی، -ی" دارد.
پس اگر مشکل
زیاد خطرناک نیست،
همیشه از آن فرار نکنید.
اگر خطرناک است، مسلماً
به شما توصیه میکنم که فرار کنید،
همانطور منتظر، آنجا نمانید.
(و بگویید) "استاد می آید و
من را می برد."
اگر شرایط خطرناک باشد،
خود من هم میدوم.
شما وظیفه دارید
از خودتان محفاظت کنید.
شما وظیفه دارید تا روزی که
کارمای (پیامد اعمال) تان
در این سیاره تمام شود،
از این معبد حفاظت کنید.
شما باید این وظیفه را انجام دهید.
پس اطمینان حاصل کنید که
به جسم تان لباس گرم یا راحت
پوشانده شود.
و در خانه،
اگر پیر هستید، لطفاً
در یک جای راحت بخوابید.
روی زمین نخوابید و مثل اینجا
اینطوری ننشینید که
کمردرد بگیرید.
"آه، استاد، من درد دارم!"
من چه کار باید بکنم؟
بیایم شما را ماساژ دهم؟
اگر مشکل دارید،
به پزشک مراجعه کنید.
اگر بعد از مدتی،
دردتان از بین نرفت،
یعنی شاید مشکل تان جدی است.
به پزشک مراجعه کنید.
و اگر بعد از مراجعه
به پزشکان بسیار، کسی نتوانست
دردتان را درمان کند،
یعنی باید آن را تحمل کنید تا بتوانید
کارمای بدتان (پیامد اعمال بد تان) را
پاک کنید.
من هم همین کار را میکنم.
به دکتر مراجعه میکنم
و اگر از دست دکتر هم
کاری بر نیامد،
بعد شرایط را می پذیرم.
و بعد به مرور زمان،
مشکل برطرف میشود.
اما مدام برای همه چیز دعا نکنید.
خدای من.
شما برای هر جوش کوچک
روی صورت تان هم دعا میکنید.
شاید وقتی جوش بزنید،
زیباتر بشوید،
صورت تان نسبت به قبل که
خیلی ساده بوده، جذاب تر بشود.
برای هر چیز کوچکی دعا نکنید.
مثلاً در مورد اینکه دخترتان
خانه را ترک کرده و پسرتان
با شما سازگار نیست.
من نمیتوانم آنها را مجبور کنم که
وقتی کارمای (پیامد اعمال) آنها
با شما تمام شده،
در کنار شما بمانند.
به شما گفتم که در این اعتکاف
سؤالات دنیوی از من نپرسید.
بیماری تان را درمان کنید،
(بله.)
جوش تان و هر چیز دیگرتان را
درمان کنید.
اینجور (سؤالات را) نکنید.
منظورم در درون هم هست.
منظورم این نیست که
در بیرون صحبت نکنید و
بعد در درون برای
این چیزهای بیهوده دعا کنید.
همه چیز زودگذر است،
خودتان میدانید.
اگر دخترتان خانه را ترک کرده،
آن خوب است.
وقت بیشتری برای ممارست دارید.
او دیگر بزرگ شده.
نمیتوانید جلوی او را بگیرید.
نمیتوانید تا همیشه او را کنترل کنید.
خانواده های ما، زندان نیست.
ما حداکثر سعی مان را کردیم
تا آنها را آموزش دهیم و مطمئن
شویم که آنها ایمن هستند
و هر چه لازم دارند، فراهم است.
اما اگر تصمیم آنها این باشد که
این چیزها را نخواهند،
آن هم اشکالی ندارد.
یا اگر میخواهید،
میتوانید به پلیس بگویید و
به دنبال آنها بگردید.
همیشه برای انجام هر کاری
به استاد دعا نکنید.
برای هر چیزی دعا کنیم،
آن را به دست می آوریم.
اما باید قبل از دعا کردن،
مجدداً روی آن فکر کنیم.
باید به آنچه میخواهیم فکر کنیم.
وقتی برای گرفتن تشرف از من
آمدید، آیا به شما قول دادم که
بیماری تان را درمان میکنم؟
بله یا خیر؟ (خیر.)
آیا به شما قول دادم که
شوهرتان تا همیشه
شما را دوست خواهد داشت؟
بله یا خیر؟ (خیر.)
آیا به شما قول دادم که
همسرتان از شما طلاق نمی گیرد؟
بله یا خیر؟ (خیر.)
آیا به شما قول دادم که
فرزندانتان تا همیشه در کنارتان میمانند
و شجاع، خوب و مهربان میشوند
و وظایف فرزندی را رعایت میکنند؟
بله؟ (خیر.)
چه قولی به شما دادم؟
(رستگاری.)
رستگاری و بازگشت به خانه.
بله، همین.
من به شما قول دادم که میتوانید
خود را بشناسید،
خود اعظم تان را بشناسید،
خدا را بشناسید.
فقط همین ها را قول دادم.
و آیا شما گام به گام
به این رسیدید؟ (بله.)
بله.
پس من به قولم وفا میکنم.
شما هم تکلیف تان را انجام دهید.
خانواده تان -
به من ربطی ندارد.
هر مشکلی که
به زندگی مادی ربط داشته باشد -
به من ربط ندارد.
من فقط میخواهم شما را به جایی
ببرم که در آن مشکلی وجود ندارد.
تا زمانیکه اینجا هستید،
مشکل وجود خواهد داشت.
من هرگز به شما قول ندادم که
بعد از گرفتن تشرف در این زندگی،
دیگر هرگز هیچ مشکلی
نخواهید داشت و همه چیز
در آرامش و عشق
و آرام است - نه.
من چنین قولی دادم؟
من چنین حرفی زدم؟ (نه.)
نه!
چطور ممکن است در زندان باشید
و اسیر نباشید؟
اگر من یک وکیل باشم
و از شما دفاع کنم و
شما در اصل بی گناه باشید
و به شما قول بدهم،
"خب، من پرونده شما را
بعهده میگیرم و شما آزاد میشوید"،
در زمانی که من
درگیر کارهای اداری و
تشریفات اداری و قوانین هستم،
شما در زندان می مانید. درسته؟
تا اینکه اینها تمام شوند.
وقتی شما در زندان هستید،
نمیتوانید از من بپرسید:
"مرسدس من کجاست؟
محافظ شخصی من کجاست؟
صبحانه در تختخواب من
چی شد؟"
نمیتوانید این چیزها را بپرسید.
من به شما قول دادم که آزاد شوید.
و باید صبر کنید.
خب؟ (بله.)
در این جهان هم،
باید همه شرایط را بپذیرید.
و اگر میخواهید که
کارها سریعتر و بهتر پیش بروند،
بیشتر مدیتیشن کنید.
تکلیف تان را انجام دهید.
همیشه به این زن پیر کوچک
تکیه نکنید تا کارها را
برایتان انجام دهد.
اگر چنین کاری کنم، به فرض که
بتوانم، شما به هیچ جا نمی رسید.
شرایط زندان را بپذیرید.
اگر نگهبان زندان به شما میگوید،
"امروز آشپزی کن"،
امروز آشپزی کنید.
اگر میگوید،
"لباس همه زندانی ها را بشور"،
باید بروید و لباس همه زندانی ها را
بشورید.
اینطور نکنید که به وکیل تان زنگ
بزنید و بگویید، "ببین، من آزادم،
من بی گناهم،
من همه چیز هستم، من...
تو نماینده من هستی،
چرا هنوز باید در اینجا
لباس بشورم و زمین را
تمیز کنم؟"
تا زمانی که در زندان هستید،
هر چه که
نگهبان زندان می گوید را انجام دهید.
وگرنه، آزادی تان
به تأخیر می افتد.
چون میگویند که
به مسئولان بی احترامی کردید.
یا حتی اگر با نگهبان زندان
دعوا کنید،
همانجا می مانید.
اگر احیاناً بین شما و پلیس آنجا
مشکلی پیش بیاید،
وکیل نمیتواند کاری انجام دهد.
و یا اگر نگهبان زندان را
کتک بزنید،
دیگر کارتان تمام است.
ما اینجا هستیم.
ما همه کارهای لازم را
در اینجا انجام میدهیم.
اگر باید کار کنید،
کار کنید.
اگر باید از فرزندان تان
مراقبت کنید،
از فرزندان تان مراقبت کنید.
اگر هر کدام خانه را ترک کردند،
به پلیس بگویید که
به دنبال آنها بگردد.
و اگر پلیس نتوانست آنها را
پیدا کند، خب نتوانسته دیگر.
هیچ موقعیتی را به من تحمیل نکنید.
بسیار خب؟
به فرض که من همه کار برای شما
انجام دهم، بعد شما چی هستید؟
یک مرده متحرک؟
یک موجود ناتوان که نمیتواند
فکر کند، واکنش نشان بدهد
و از هوشش استفاده کند؟
شما چه کار میکنید؟
برای همه چیز استاد را صدا میزنید.
پس خودتان چه کار میکنید؟
برای چی زندگی میکنید؟
فقط برای خوردن و خوابیدن؟
هر موقعیتی را
یک چالش خدادادی یا
موقعیتی برای پاک کردن
کارمای بد (پیامد اعمال بد) بدانید.
اگر یک چیزی از دست دادیم،
در عوض یک چیزی بدست می آوریم.
همیشه همینطور هست.
هر چیزی که اتفاق می افتد،
دلیلی دارد.
هر کسی میتواند
این را به شما بگوید.
پس فقط خیلی راحت یا آسان
برای هر چیز کوچکی که
خودتان هم میتوانید به آن
رسیدگی کنید، دعا نکنید.
اگر بیمار هستید، به استاد دعا نکنید
تا شما را شفا دهد.
به پزشک مراجعه کنید.
مگر اینکه شرایط حاد باشد
و کاری از دست تان بر نیاید،
آن موقع،
شاید بتوانید (دعا کنید).
اما به شما گفتم که اگر
احکام را رعایت کنید،
فرشتگان از شما محفاظت میکنند.
اطمینان حاصل کنید که هر چه
میخورید، پاک و تمیز باشد.
اطمینان حاصل کنید که
به قدر کافی مدیتیشن میکنید.
آنگاه همه شرایط،
به شرایطی بسیار قابل تحملی
تبدیل میشوند.
مشکلات بزرگ،
کوچک میشوند.
مشکلات کوچک،
هیچ میشوند.
این یک امر طبیعی است،
اگر احکام را رعایت کنید،
غذاهای کاملاً وگان بخورید
و خوب مدیتیشن کنید.
خب؟ (بله.)
گاهی اگر خوب مدیتیشن نکنیم
یا احکام را خوب رعایت نکنیم،
حتی یک ذره هم،
همه چیز در بهشت به حساب می آید.
شاید من آنجا نباشم،
شاید کسی شما را نگاه نکند،
اما بهشت همه چیز را میداند.
پس فکر نکنید که میتوانید
تقلب کنید.
و اگر آنرا انجام ندهید،
گاهی پیامدها بدتر از آنچه که
باید باشند، می شوند.
چون مایا، نیروی منفی،
در این جهانی که ما زندگی میکنیم،
خواستار اجرای عدالت
و رفتار دقیق و منصفانه،
برای همه موجودات
در این سیاره است.
پس میتوانیم هر کاری میخواهیم،
انجام دهیم اما
باید بهای آن را بپردازیم.
فرض کنید که
همه کارها را انجام داده ایم،
خوب مدیتیشن کرده ایم،
با وجود این، یک چیزی
برای ما اتفاق می افتد.
آن موقع، بی خیال آن شوید.
این بهای کارمای بد
(پیامد اعمال بد)
از زندگی های گذشته است
تا اینکه آزاد شویم.
حتی یک ذره کوچک را
باید بازپرداخت کنیم،
تا پاک شویم و بتوانیم بالا برویم.
گاهی کمی مشکل داریم،
یا یک چیزی اذیت مان میکند،
اما بعد از آن
به سطح بالاتری می رویم.
پس اجر معنوی تان را
فقط با کمی راحتی
در این جهان مبادله نکنید.
نفس شما، زندگی تان،
روزهایتان، سالهایتان در اینجا،
بر روی زمین
بسیار ارزشمند هستند.
طوری از آن استفاده کنید که
وقتی بالا میروید، لبخند بزنید.
"آه، من برای انجام ممارست معنوی
حداکثر تلاشم را کردم.
من اینجا هستم چون
استحقاق آن را دارم."
و به همه این وسوسه های کوچک
در این جهان و کمی راحتی
در این زندگی دلبسته نباشید و
فرصت معنوی برای
رفتن به سطح بالاتر را از دست ندهید.
قدرت استاد میتواند شما را متبرک کند،
اما اگر از آن
برای هر چیز دیگر استفاده کنید،
یا فقط برای کسب
سود کوچک دنیوی یا کمی لذت
از آن سوء استفاده کنید،
آن را از دست میدهید.
و بعد از مرگ تان
در یک جایی، شاید
در سطح آسترال یا سطح دوم
یا سطح سوم می نشینید،
همه شاگردان دیگر را می بینید
که پروازکنان از کنار شما
رد میشوند.
بعد احساس تأسف میکنید و
می فهمید که نباید اینقدر
به این جهان دلبسته می شدید.
وقتی شما برای تشرف
به نزد من آمدید،
برای رسیدن به خدا آمدید، نه؟
برای دستیابی به
بالاترین سطح ممکن
از رستگاری معنوی، نه؟
یا برای این آمدید که
دختر یا پسرتان
در امتحانات قبول شوند،
یا دخترتان با اینکه زشت است،
و هیچکس حتی نمیخواهد
به او نگاه کند،
با یک مرد خوش تیپ ازدواج کند؟
اگر برای این اهداف دنیوی
به نزد من آمدید،
متأسفم،
این دیدگاه غلط است.
باید آن را تغییر دهید.
اگر کسی شما را ترک کند،
بررسی کنید که
خودتان چه اشکالی دارید.
اگر صادقانه به این نتیجه رسیدید
که هیچ مشکلی ندارید،
خب پس شاید
زمان آن اتفاق رسیده بوده.
کارما (پیامد اعمال) پاک شده
تا اینکه هر دو شما بتوانید در
صلح و آرامش همدیگر را ترک کنید.
بعد شاد باشید، وقت بیشتری
به مدیتیشن اختصاص دهید.
به چیزی که دیگر مال شما نیست،
دلبسته نباشید.
آن هیچگاه مال شما نبوه،
هیچ چیز این سیاره مال شما نیست.
هیچ چیز.
آیا شما با خودتان، چیزی
به این جهان آورده اید؟ (نه.)
خب. پس چرا چیزی میخواهید؟
حتی اگر هم دختر یا پسری
به این جهان آورده اید،
اول حسابی غذا خورده اید،
به مدت بیست سال،
و بعد برای مثال یک دختر
به دنیا آوردید.
و همان موقع هم
چند نفر مراقب شما بودند؟
پزشک، پرستار،
کارکنان بخش پزشکی،
دارو، زمان بندی.
آنها نصف شب
بیدار شده اند تا
بچه را به دنیا بیاورید،
تسلی تان بدهند
و بعد از زایمان
شما را معاینه کردند،
و بعد از به دنیا آمدن بچه
شما را معاینه کردند،
و در زمان رشد بچه
شرایط را بررسی میکنند.
تا همین جا،
چند نفر برای شما کار کرده اند؟
پس آیا چیزی وجود دارد که
واقعاً متعلق به شما باشد؟
شما به همه این افراد مدیون هستید.
و همچنین به دولت.
و به همه کسانی که مثل شما
مالیات پرداخت میکنند.
یا شاید شما حتی مالیات هم
پرداخت نکردید،
اما از بیمارستان استفاده کردید،
از خدمات پزشک استفاده کردید،
از داروی رایگان استفاده کردید،
و از همه چیزهای دیگر.
آیا هرگز به این چیزها
فکر کردید؟
و
…
به تنهایی،
متد مدیتیشن کامل نیستند.
لطفاً بدون راهنما آنرا امتحان نکنید.
برای راهنمایی رایگان،
لطفا به این سایت مراجعه کرده:
www.godsdirectcontact.org
یا با مراکز مراقبه ما
در نزدیکی خود تماس بگیرید.
گردهمایی بین المللی
با استاد اعظم چینگ های
در اروپا
ژوئیه - اوت ۲۰۱۳
خود را اصلاح کنید تا
بسیار شریف و از خود گذشته شوید
۲۹ ژوئیه، ۲۰۱۳
اروپا
دی وی دی ۱۰۳۱
چطورید بچه ها؟
(خوبیم.)
همه چیز خوب است؟
وای.
چرا می خندید؟
(از دیدن شما خوشحالم.)
خوشحالید. خوب است.
از کجا آمدید؟
اندونزی. (استرالیا.)
استرالیا؟ (زلاند نو.)
سلام، رفیق!
چطورید رفقا؟
آه، کشور شما دوباره
دچار مشکل شده.
بله. زلزله آمد.
زیاد قوی نبود.
این بار زیاد بد نبود، درسته؟
(بله، زیاد بد نبود.)
خدا را شکر.
از اندونزی هستی؟ (بله.)
اندونزی؟
امروز از اندونزی فقط دو نفر داریم؟
سه، چهار، پنج؟
خوب هستید؟ (بله.)
پروازتان طولانی بود؟
من هم پرواز طولانی ای داشتم.
پرواز بازگشت از آنجا به اینجا.
بعضی روزها حس خوبی داریم،
بعضی روزها نه.
مثل امروز که از همین اول،
میکروفون نداریم، درسته؟
(آنجا آویزان شده.)
آنجا آویزان شده؟
سلام!
اما آیا صدای مرا می شنوید؟
(بله.)
عقبی ها چطور؟ شما می شنوید؟
(بله. بله.)
طبقه بالا، صدای ترجمه را
می شنوند؟
چرا اینقدر بالا آویزان کردید؟
نیاز نیست اینقدر بالا باشد،
خدای من!
نگران بودم که چهره زیبایم
پوشانده شود، بله؟
نگران نباشید. (بله.)
امروز زیبا، فردا زشت.
به هر حال همه چیز
بسیار، بسیار زودگذر است.
امروز جوانیم، فردا پیر هستیم.
امروز زنده ایم و فردا
از دنیا می رویم.
چه کسی می داند؟
اینجا خانه ما نیست.
این، کالبد ما نیست.
همه چیز موقتی است.
این حتی خانواده مان نیست.
همه چیز موقتی است.
موقتی.
یک روز از اینجا می رویم و
همه چیز را پشت سر میگذاریم.
پس باید نگران این باشیم که
به کجا میرویم و با خود چه می بریم.
پس هر از گاهی
من باید به شما یادآوری کنم که
چرا باید مدیتیشن کنیم و
با "خانه" مان ارتباط برقرار کنیم،
با "خانه" واقعی مان،
قبل از آنکه خیلی دیر شود.
کسی هست که
یک سؤال ضروی داشته باشد؟
همه چیز خوب است؟ (بله.)
بگویید هر گروه از کجا آمده اند؟
اینها را میدانم، از استرالیا هستند.
(لندن، بریتانیا.)
لندن، بریتانیا.
(کلمبیا.)
کلمبیا.
اُلا! (سلام به اسپانیایی)
(آمریکا.)
آمریکا.
امروز چند نفر از کلمبیا هستند؟
دو نفر؟
سلام. چطورید؟ (به زبان اسپانیایی)
خوبیم، شما چطورید؟ (به اسپانیایی)
اینجا همه چیز خوب است؟
(خوب است.)
خوب نیست؟ خیلی خوبه؟ (به فرانسوی)
خیلی خوبه. (به فرانسوی)
خیلی خوب است.
"تر بین" (خیلی خوب به فرانسوی)
کلمبیایی است.
بله، شما میدانید، درسته؟
ببخشید که خانه
همیشه کوچک است.
مهم نیست چقدر بزرگ باشد، درسته؟
تعداد افراد همیشه زیاد است،
هر چقدر هم که خانه بزرگ باشد.
به خاطر
"استاندارد زندگی" پر زحمت
و ناراحت، متاسفم.
شما کل روز را می نشینید.
اما مهم نیست،
فقط باسن تان خسته میشود،
درسته؟
بقیه چیزها مشکلی ندارند،
مگر نه؟
به همین خاطر است که
نمیتوانید مدت طولانی بمانید.
اگر مدت طولانی بمانید،
حال خوبی نخواهید داشت.
چقدر می مانید؟
(هشت روز.)
هشت روز؟
کافی است.
شما چطور رفیق؟ (نُه روز.)
نُه.
شما؟ (هفت روز.)
فقط هفت روز.
خوب است.
همه شما هفت روز می مانید،
درسته؟ (بله.)
همینقدر هم خوب است.
نه، من میخواستم شما را ببینم،
اما نه اینجوری که جای کافی
برای دراز کشیدن نداشته باشید.
همه جا اسباب و اثاثیه شماست.
همین هم خیلی خوب است.
اگر در فورموسا (تایوان) باشیم،
حتی یک اتاق هم ندارید.
باید اتاقتان را با خودتان بیاوردید،
اتاق پلاستیکی تان، چادرتان را.
و گاهی هوا بارانی است.
و شرایط خیلی سخت میشود.
در چنین شرایطی
در فورموسا (تایوان) بودید؟
چند نفر از شما؟
آن شرایط را دوست داشتید؟
بله؟ نه، نه.
واقعاً؟
بله، شیهو جای خوبی است.
شیهو، خوب است، میدانم -
اما وقتی باران می بارد
و وسائل و چادرتان خیس میشوند
و با کفش های گلی
بیرون می آیید،
باز هم دوست دارید؟ (بله.)
آه، شما پر طاقت و قوی هستید،
خیلی خوب است. خوشحالم.
خوب است که خود را آموزش دهید
تا در شرایط مختلف باشید.
من هم در هیمالیا
چنین مشکلاتی داشتم و
چند سال همینطور بود.
من فقط یک جفت کفش داشتم.
وقتی در هوای سرد
کفش هایم خیس میشد،
پاهایم ورم میکرد،
متورم میشد و... سرد.
یخ، سرد است.
حتی اگر موقتی باشد،
گاهی تمرین خوب است.
تا جسم و ذهن
به شرایط مختلف عادت کنند،
تا بتوانیم همیشه
تعادل مان را حفظ کنیم.
و بعد وقتی در یک شرایط راحت
قرار گرفتیم،
در شرایط راحت تر،
قدر آن را بدانیم و
بیشتر از آن لذت ببریم.
و اگر هم چنین شرایط راحتی نبود،
به میلیون ها نفر آدمی فکر کنیم که
خانه ندارند و حتی
یک سقف پوشالی هم
بالای سرشان نیست.
در تلویزیون از این چیزها می بینید.
آنها به جای سقف، از تعدادی
شاخه به هم بسته شده استفاده میکنند.
گاهی حتی همین را هم ندارند.
گاهی در آفریقا
یافتن چوب خشک برای
درست کردن چادر،
سخت است.
و در چنان هوای گرمی،
آنها هیچ چیز ندارند تا
روی آنها را بپوشاند.
پناهجویان باید
همه چیزشان را ترک کنند.
چون زندگی بعضی از مردم،
به روستا و دام و کشاورزی
وابسته است.
و اگر جنگ شود یا
هر فاجعه طبیعی روی دهد،
آنها باید همه چیز را ترک کنند و
نمیتوانند...
مگر چی دارند؟
فقط دست هایشان را دارند تا
با آن کشت کنند.
و اگر زمین شان را رها کنند،
دیگر هیچ چیز ندارند.
زندگی آنها با دام ها و
کشاروزی میگذرد.
وقتی مجبور به ترک اینها شوند یا
همین ها هم از بین بروند،
دیگر هیچ چیز ندارند.
هیچ چیز.
من در تلویزیون دیدم که
بعضی ها از پلاستیک استفاده میکنند،
هر پلاستیک کهنه ای که
به دست شان برسد را بعنوان سقف
استفاده میکنند که حتی
کل چیزی که بنا کردند را هم
نمی پوشاند.
و خیلی سختی های دیگر هم دارند.
اگر تلویزیون نگاه کنید،
متوجه میشوید.
نیاز نیست من به شما بگویم.
این چیزها قلب مان را می شکند.
اما تا وقتی که این مدل
روش زندگی را داریم،
و زندگی مان و همه جا را
کشتارگاه انسان ها و حیوانات
کرده ایم، نمیتوانیم
از کارمای بد (پیامد اعمال بد)
فرار کنیم.
بالاخره به نوعی،
در این زندگی یا زندگی بعد،
این به خودمان بازمیگردد.
و باید سختی، درد و رنج را
تحمل کنیم تا هر کارمای بدی که
در زندگی گذشته ایجاد کردیم را
پاک کنیم.
من در هر شرایطی که زندگی کنم،
هرگز شکایت نمیکنم.
من خودم را برای این "شرایط"
آماده کرده بودم.
پس دیگر هیچ چیز
من را نمی ترساند.
وقتی در این جهان زندگی میکنیم،
باید خیلی از شرایط را بپذیریم.
همیشه نمیتوانیم این را بخواهیم،
آنرا بخواهیم و
چیزهای دیگر را بخواهیم.
باید خود را آموزش دهیم.
باید ذهن را آموزش دهیم
تا شرایط را بپذیرد.
و هر جایی که میروید،
مسلماً سعی کنید
شرایط را تا حد امکان
بهبود ببخشید،
آن هم به شیوه خودتان
و اگر موقعیتش باشد.
همانجا ننشینید و
منتظر بمانید که یک کسی بیاید و
از شما مراقبت کند.
من در مورد همه حرف میزنم،
نه فقط این گروه در اینجا.
به طور کلی صحبت میکنم.
اگر یک شرایطی پیش آمد که
هوا سرد شد،
لباسهای بیشتری بپوشید. (بله.)
اگر هوا گرم شد،
لباسهای کمتری بپوشید،
نه اینکه هیچ چیز نپوشید!
نه، مردها میتوانند چیزی نپوشند.
مردها میتوانند بالاتنه نپوشند،
اما به زن ها توصیه نمیکنم
که چنین کاری انجام دهند.
کسی چیزی نمیگوید،
اما ممکن است هر لحظه
پلیس بیاید
و من مسئول
این جور مواقع نیستم.
در این مواقع
به من دعا نکنید. خب؟
ما میتوانیم برای چیزهای منطقی
و چیزهایی که واقعاً ضروری اند،
دعا کنیم.
نه اینکه همیشه برای
هر چیز کوچکی دعا کنیم و بگوییم،
"استاد، فلان کار را
برایم انجام بده."
این واقعاً وحشتناک است.
این شرایط پیش می آید
تا شما بتوانید
از نظر معنوی و روانی،
عاطفی، روحی، فیزیولوژیکی
قویتر شوید.
همه لغات آخرش
"-ی، -ی، -ی" دارد.
پس اگر مشکل
زیاد خطرناک نیست،
همیشه از آن فرار نکنید.
اگر خطرناک است، مسلماً
به شما توصیه میکنم که فرار کنید،
همانطور منتظر، آنجا نمانید.
(و بگویید) "استاد می آید و
من را می برد."
اگر شرایط خطرناک باشد،
خود من هم میدوم.
شما وظیفه دارید
از خودتان محفاظت کنید.
شما وظیفه دارید تا روزی که
کارمای (پیامد اعمال) تان
در این سیاره تمام شود،
از این معبد حفاظت کنید.
شما باید این وظیفه را انجام دهید.
پس اطمینان حاصل کنید که
به جسم تان لباس گرم یا راحت
پوشانده شود.
و در خانه،
اگر پیر هستید، لطفاً
در یک جای راحت بخوابید.
روی زمین نخوابید و مثل اینجا
اینطوری ننشینید که
کمردرد بگیرید.
"آه، استاد، من درد دارم!"
من چه کار باید بکنم؟
بیایم شما را ماساژ دهم؟
اگر مشکل دارید،
به پزشک مراجعه کنید.
اگر بعد از مدتی،
دردتان از بین نرفت،
یعنی شاید مشکل تان جدی است.
به پزشک مراجعه کنید.
و اگر بعد از مراجعه
به پزشکان بسیار، کسی نتوانست
دردتان را درمان کند،
یعنی باید آن را تحمل کنید تا بتوانید
کارمای بدتان (پیامد اعمال بد تان) را
پاک کنید.
من هم همین کار را میکنم.
به دکتر مراجعه میکنم
و اگر از دست دکتر هم
کاری بر نیامد،
بعد شرایط را می پذیرم.
و بعد به مرور زمان،
مشکل برطرف میشود.
اما مدام برای همه چیز دعا نکنید.
خدای من.
شما برای هر جوش کوچک
روی صورت تان هم دعا میکنید.
شاید وقتی جوش بزنید،
زیباتر بشوید،
صورت تان نسبت به قبل که
خیلی ساده بوده، جذاب تر بشود.
برای هر چیز کوچکی دعا نکنید.
مثلاً در مورد اینکه دخترتان
خانه را ترک کرده و پسرتان
با شما سازگار نیست.
من نمیتوانم آنها را مجبور کنم که
وقتی کارمای (پیامد اعمال) آنها
با شما تمام شده،
در کنار شما بمانند.
به شما گفتم که در این اعتکاف
سؤالات دنیوی از من نپرسید.
بیماری تان را درمان کنید،
(بله.)
جوش تان و هر چیز دیگرتان را
درمان کنید.
اینجور (سؤالات را) نکنید.
منظورم در درون هم هست.
منظورم این نیست که
در بیرون صحبت نکنید و
بعد در درون برای
این چیزهای بیهوده دعا کنید.
همه چیز زودگذر است،
خودتان میدانید.
اگر دخترتان خانه را ترک کرده،
آن خوب است.
وقت بیشتری برای ممارست دارید.
او دیگر بزرگ شده.
نمیتوانید جلوی او را بگیرید.
نمیتوانید تا همیشه او را کنترل کنید.
خانواده های ما، زندان نیست.
ما حداکثر سعی مان را کردیم
تا آنها را آموزش دهیم و مطمئن
شویم که آنها ایمن هستند
و هر چه لازم دارند، فراهم است.
اما اگر تصمیم آنها این باشد که
این چیزها را نخواهند،
آن هم اشکالی ندارد.
یا اگر میخواهید،
میتوانید به پلیس بگویید و
به دنبال آنها بگردید.
همیشه برای انجام هر کاری
به استاد دعا نکنید.
برای هر چیزی دعا کنیم،
آن را به دست می آوریم.
اما باید قبل از دعا کردن،
مجدداً روی آن فکر کنیم.
باید به آنچه میخواهیم فکر کنیم.
وقتی برای گرفتن تشرف از من
آمدید، آیا به شما قول دادم که
بیماری تان را درمان میکنم؟
بله یا خیر؟ (خیر.)
آیا به شما قول دادم که
شوهرتان تا همیشه
شما را دوست خواهد داشت؟
بله یا خیر؟ (خیر.)
آیا به شما قول دادم که
همسرتان از شما طلاق نمی گیرد؟
بله یا خیر؟ (خیر.)
آیا به شما قول دادم که
فرزندانتان تا همیشه در کنارتان میمانند
و شجاع، خوب و مهربان میشوند
و وظایف فرزندی را رعایت میکنند؟
بله؟ (خیر.)
چه قولی به شما دادم؟
(رستگاری.)
رستگاری و بازگشت به خانه.
بله، همین.
من به شما قول دادم که میتوانید
خود را بشناسید،
خود اعظم تان را بشناسید،
خدا را بشناسید.
فقط همین ها را قول دادم.
و آیا شما گام به گام
به این رسیدید؟ (بله.)
بله.
پس من به قولم وفا میکنم.
شما هم تکلیف تان را انجام دهید.
خانواده تان -
به من ربطی ندارد.
هر مشکلی که
به زندگی مادی ربط داشته باشد -
به من ربط ندارد.
من فقط میخواهم شما را به جایی
ببرم که در آن مشکلی وجود ندارد.
تا زمانیکه اینجا هستید،
مشکل وجود خواهد داشت.
من هرگز به شما قول ندادم که
بعد از گرفتن تشرف در این زندگی،
دیگر هرگز هیچ مشکلی
نخواهید داشت و همه چیز
در آرامش و عشق
و آرام است - نه.
من چنین قولی دادم؟
من چنین حرفی زدم؟ (نه.)
نه!
چطور ممکن است در زندان باشید
و اسیر نباشید؟
اگر من یک وکیل باشم
و از شما دفاع کنم و
شما در اصل بی گناه باشید
و به شما قول بدهم،
"خب، من پرونده شما را
بعهده میگیرم و شما آزاد میشوید"،
در زمانی که من
درگیر کارهای اداری و
تشریفات اداری و قوانین هستم،
شما در زندان می مانید. درسته؟
تا اینکه اینها تمام شوند.
وقتی شما در زندان هستید،
نمیتوانید از من بپرسید:
"مرسدس من کجاست؟
محافظ شخصی من کجاست؟
صبحانه در تختخواب من
چی شد؟"
نمیتوانید این چیزها را بپرسید.
من به شما قول دادم که آزاد شوید.
و باید صبر کنید.
خب؟ (بله.)
در این جهان هم،
باید همه شرایط را بپذیرید.
و اگر میخواهید که
کارها سریعتر و بهتر پیش بروند،
بیشتر مدیتیشن کنید.
تکلیف تان را انجام دهید.
همیشه به این زن پیر کوچک
تکیه نکنید تا کارها را
برایتان انجام دهد.
اگر چنین کاری کنم، به فرض که
بتوانم، شما به هیچ جا نمی رسید.
شرایط زندان را بپذیرید.
اگر نگهبان زندان به شما میگوید،
"امروز آشپزی کن"،
امروز آشپزی کنید.
اگر میگوید،
"لباس همه زندانی ها را بشور"،
باید بروید و لباس همه زندانی ها را
بشورید.
اینطور نکنید که به وکیل تان زنگ
بزنید و بگویید، "ببین، من آزادم،
من بی گناهم،
من همه چیز هستم، من...
تو نماینده من هستی،
چرا هنوز باید در اینجا
لباس بشورم و زمین را
تمیز کنم؟"
تا زمانی که در زندان هستید،
هر چه که
نگهبان زندان می گوید را انجام دهید.
وگرنه، آزادی تان
به تأخیر می افتد.
چون میگویند که
به مسئولان بی احترامی کردید.
یا حتی اگر با نگهبان زندان
دعوا کنید،
همانجا می مانید.
اگر احیاناً بین شما و پلیس آنجا
مشکلی پیش بیاید،
وکیل نمیتواند کاری انجام دهد.
و یا اگر نگهبان زندان را
کتک بزنید،
دیگر کارتان تمام است.
ما اینجا هستیم.
ما همه کارهای لازم را
در اینجا انجام میدهیم.
اگر باید کار کنید،
کار کنید.
اگر باید از فرزندان تان
مراقبت کنید،
از فرزندان تان مراقبت کنید.
اگر هر کدام خانه را ترک کردند،
به پلیس بگویید که
به دنبال آنها بگردد.
و اگر پلیس نتوانست آنها را
پیدا کند، خب نتوانسته دیگر.
هیچ موقعیتی را به من تحمیل نکنید.
بسیار خب؟
به فرض که من همه کار برای شما
انجام دهم، بعد شما چی هستید؟
یک مرده متحرک؟
یک موجود ناتوان که نمیتواند
فکر کند، واکنش نشان بدهد
و از هوشش استفاده کند؟
شما چه کار میکنید؟
برای همه چیز استاد را صدا میزنید.
پس خودتان چه کار میکنید؟
برای چی زندگی میکنید؟
فقط برای خوردن و خوابیدن؟
هر موقعیتی را
یک چالش خدادادی یا
موقعیتی برای پاک کردن
کارمای بد (پیامد اعمال بد) بدانید.
اگر یک چیزی از دست دادیم،
در عوض یک چیزی بدست می آوریم.
همیشه همینطور هست.
هر چیزی که اتفاق می افتد،
دلیلی دارد.
هر کسی میتواند
این را به شما بگوید.
پس فقط خیلی راحت یا آسان
برای هر چیز کوچکی که
خودتان هم میتوانید به آن
رسیدگی کنید، دعا نکنید.
اگر بیمار هستید، به استاد دعا نکنید
تا شما را شفا دهد.
به پزشک مراجعه کنید.
مگر اینکه شرایط حاد باشد
و کاری از دست تان بر نیاید،
آن موقع،
شاید بتوانید (دعا کنید).
اما به شما گفتم که اگر
احکام را رعایت کنید،
فرشتگان از شما محفاظت میکنند.
اطمینان حاصل کنید که هر چه
میخورید، پاک و تمیز باشد.
اطمینان حاصل کنید که
به قدر کافی مدیتیشن میکنید.
آنگاه همه شرایط،
به شرایطی بسیار قابل تحملی
تبدیل میشوند.
مشکلات بزرگ،
کوچک میشوند.
مشکلات کوچک،
هیچ میشوند.
این یک امر طبیعی است،
اگر احکام را رعایت کنید،
غذاهای کاملاً وگان بخورید
و خوب مدیتیشن کنید.
خب؟ (بله.)
گاهی اگر خوب مدیتیشن نکنیم
یا احکام را خوب رعایت نکنیم،
حتی یک ذره هم،
همه چیز در بهشت به حساب می آید.
شاید من آنجا نباشم،
شاید کسی شما را نگاه نکند،
اما بهشت همه چیز را میداند.
پس فکر نکنید که میتوانید
تقلب کنید.
و اگر آنرا انجام ندهید،
گاهی پیامدها بدتر از آنچه که
باید باشند، می شوند.
چون مایا، نیروی منفی،
در این جهانی که ما زندگی میکنیم،
خواستار اجرای عدالت
و رفتار دقیق و منصفانه،
برای همه موجودات
در این سیاره است.
پس میتوانیم هر کاری میخواهیم،
انجام دهیم اما
باید بهای آن را بپردازیم.
فرض کنید که
همه کارها را انجام داده ایم،
خوب مدیتیشن کرده ایم،
با وجود این، یک چیزی
برای ما اتفاق می افتد.
آن موقع، بی خیال آن شوید.
این بهای کارمای بد
(پیامد اعمال بد)
از زندگی های گذشته است
تا اینکه آزاد شویم.
حتی یک ذره کوچک را
باید بازپرداخت کنیم،
تا پاک شویم و بتوانیم بالا برویم.
گاهی کمی مشکل داریم،
یا یک چیزی اذیت مان میکند،
اما بعد از آن
به سطح بالاتری می رویم.
پس اجر معنوی تان را
فقط با کمی راحتی
در این جهان مبادله نکنید.
نفس شما، زندگی تان،
روزهایتان، سالهایتان در اینجا،
بر روی زمین
بسیار ارزشمند هستند.
طوری از آن استفاده کنید که
وقتی بالا میروید، لبخند بزنید.
"آه، من برای انجام ممارست معنوی
حداکثر تلاشم را کردم.
من اینجا هستم چون
استحقاق آن را دارم."
و به همه این وسوسه های کوچک
در این جهان و کمی راحتی
در این زندگی دلبسته نباشید و
فرصت معنوی برای
رفتن به سطح بالاتر را از دست ندهید.
قدرت استاد میتواند شما را متبرک کند،
اما اگر از آن
برای هر چیز دیگر استفاده کنید،
یا فقط برای کسب
سود کوچک دنیوی یا کمی لذت
از آن سوء استفاده کنید،
آن را از دست میدهید.
و بعد از مرگ تان
در یک جایی، شاید
در سطح آسترال یا سطح دوم
یا سطح سوم می نشینید،
همه شاگردان دیگر را می بینید
که پروازکنان از کنار شما
رد میشوند.
بعد احساس تأسف میکنید و
می فهمید که نباید اینقدر
به این جهان دلبسته می شدید.
وقتی شما برای تشرف
به نزد من آمدید،
برای رسیدن به خدا آمدید، نه؟
برای دستیابی به
بالاترین سطح ممکن
از رستگاری معنوی، نه؟
یا برای این آمدید که
دختر یا پسرتان
در امتحانات قبول شوند،
یا دخترتان با اینکه زشت است،
و هیچکس حتی نمیخواهد
به او نگاه کند،
با یک مرد خوش تیپ ازدواج کند؟
اگر برای این اهداف دنیوی
به نزد من آمدید،
متأسفم،
این دیدگاه غلط است.
باید آن را تغییر دهید.
اگر کسی شما را ترک کند،
بررسی کنید که
خودتان چه اشکالی دارید.
اگر صادقانه به این نتیجه رسیدید
که هیچ مشکلی ندارید،
خب پس شاید
زمان آن اتفاق رسیده بوده.
کارما (پیامد اعمال) پاک شده
تا اینکه هر دو شما بتوانید در
صلح و آرامش همدیگر را ترک کنید.
بعد شاد باشید، وقت بیشتری
به مدیتیشن اختصاص دهید.
به چیزی که دیگر مال شما نیست،
دلبسته نباشید.
آن هیچگاه مال شما نبوه،
هیچ چیز این سیاره مال شما نیست.
هیچ چیز.
آیا شما با خودتان، چیزی
به این جهان آورده اید؟ (نه.)
خب. پس چرا چیزی میخواهید؟
حتی اگر هم دختر یا پسری
به این جهان آورده اید،
اول حسابی غذا خورده اید،
به مدت بیست سال،
و بعد برای مثال یک دختر
به دنیا آوردید.
و همان موقع هم
چند نفر مراقب شما بودند؟
پزشک، پرستار،
کارکنان بخش پزشکی،
دارو، زمان بندی.
آنها نصف شب
بیدار شده اند تا
بچه را به دنیا بیاورید،
تسلی تان بدهند
و بعد از زایمان
شما را معاینه کردند،
و بعد از به دنیا آمدن بچه
شما را معاینه کردند،
و در زمان رشد بچه
شرایط را بررسی میکنند.
تا همین جا،
چند نفر برای شما کار کرده اند؟
پس آیا چیزی وجود دارد که
واقعاً متعلق به شما باشد؟
شما به همه این افراد مدیون هستید.
و همچنین به دولت.
و به همه کسانی که مثل شما
مالیات پرداخت میکنند.
یا شاید شما حتی مالیات هم
پرداخت نکردید،
اما از بیمارستان استفاده کردید،
از خدمات پزشک استفاده کردید،
از داروی رایگان استفاده کردید،
و از همه چیزهای دیگر.
آیا هرگز به این چیزها
فکر کردید؟
و
…