Advertisement
Dutch transcript
Een samenleving kan niet zonder pioniers.
Mensen die vooruitlopen, die dingen durven te doen.
In de serie 'Polderpioniers' bezoeken we Nederlanders,
die veel hebben betekend voor de technologie.
In deze eerste aflevering gaan we langs bij Piet Beertema,
die Nederland aansloot op het Internet,
en het eerste .NL domein registreerde.
Het is begonnen als een klein dial-up netwerkje.
We hadden van meet af aan wel de gedachte:
"Kijk, dit zetten we op, primair voor onze wetenschappers",
want ja, je ziet het al voor je.
Wetenschappers die moeten elkaar, als ze iets ontdekt hebben,
moeten elkaar meteen bellen.
Nou als er een tijdsverschil is van 10-12 uur,
dan is dat verrekte onhandig. En een mailtje sturen, ja..
Dat is zo gebeurd, en dat kan je op je eigen tijd,
die uitkomt, kan je dat lezen.
In de loop der tijd is dat uitgegroeid, niet alleen in Europa,
niet alleen in Nederland, ook in de VS was er een uitgebreid,
op Unix gebasseerd netwerk.
En dat liep, en in 1986 is dat behoorlijk uit de handgelopen.
Er waren op dat moment iets van 22.000 computers wereldwijd
en ze moesten allemaal één unieke naam hebben van 7 tekens.
Nou, ga daar maar aanstaan, om dat te coördineren.
Dat is, en dat werd onwerkbaar.
Gelukkig was in '82, meen ik,
het domeinnamen-systeem op het ARPAnet ontwikkeld. Bedacht en ontwikkeld.
En dat was voor hier, Unet, de perfecte oplossing, om je probleem
in deel-probleempjes op te gaan splitsen.
Ik heb toen als eerste, .NL geregistreerd.
Dat was ook opzich, een experiment en misschien ook een vraagstuk.
"Het zal wel niets worden, maar we zien wel wat er gebeurd".
Vergeet niet, dit alles speelde in de tijd van de Koude Oorlog.
En we hebben letterlijk een periode gehad van 1 of 2 jaar.
Dat één of andere joker van de NSA gedropt was in Oostenrijk.
Nou, en dat liep via Unet, die verbindingen.
En die heeft dus 2 -3x gedreigd, onze trans-atlantische verbinding onderuit te halen,
want het werd te groot, te gevaarlijk, voor Amerika... althans, in hun perceptie.
Nou ja, natuurlijk bij de NSFnet, daar had ik mijn contacten.
En dat zijn heel prettige contacten geweest.
We hebben hier, op een gegeven moment in Den Haag geloof ik,
bij de NATO hoofdkwartier gezeten, want die hadden zo'n bloedsnelle,
56kbit sataliet verbinding. En dat vond ik toch wel leuk.
"misschien kunnen we daar ook wel een stukje van gebruiken".
En daar heb ik mensen van DARPA ontmoet. En dat is heel handig geweest,
want langs die weg, hebben we dus de weg kunnen vrijmaken,
voor die .NL registratie, bijvoorbeeld.
Officiële internettoegang bestond uit niets meer dan een entry in een tabel.
En die moest aan de overkant van de plas, moest die gemaakt worden.
Maar er moest wel toestemming van de 'hotemetoten' voor komen.
En dat was dus het echte werk. En wat er daarna gebeurde:
Ik kreeg een mailte, geloof half 3 's middags van:
"hey, Piet, het is klaar. Ga je gang".
En dat was het dan.
En dat betekende, dat wij op dat moment, in die acces-tabel waren gezet, en toegang hadden.
Nou, dat was alles.
Interviewer: "En dat liep gewoon toen ook over telefoon verbinding?".
Ja, het liep over een vaste telefoonlijn.
Een telefoontje over de oceaan, was 4,5 gulden/minuut.
Dus dat is zeg maar, ruim 2 euro. Per minuut.
We waren net 1 dag te vroeg, want NORAnet, dat waren de 3 noorse landen.
of, nee, de 4 noorse landen, hadden ook al een verbinding over de oceaan klaar liggen,
maar die werkte niet, en die van ons werkte net een dag eerder.
Interviewer: "Dus daarom had Nederland de eerste verbinding?"
Ja, en daarom waren wij de eerste, ja
Interviewer: "Oke."
Ja, dat was heel leuk.
En in 1990, toen is het eerste HTTP protocol ontwikkeld door Tim Berness-Lee.
En ja, toen werden de mogelijkheden opeens een stuk groter.
Dan zie je in '91-'92 de eerste grafische browsers verschijnen.
Je ziet clubs als Nowhere en XS4ALL komen.
Zo zie je in - pakweg 10 jaar tijd - een ontwikkeling,
van een speldenknop tot een gigantische luchtballon.
Ja, in sommige opzichten is het ook letterlijk een luchtbel geworden ook.
En wat daarna is gekomen, dat is ook alleen maar meer en groter.
Ja, en het CWI, dat is - dan gaan we terug naar 1980-'82,
toen is een club van de EUUG ( European Unix Users Group ) is bijeengekomen.
Nou, wij wilden dat netwerkje internationaal gaan opzetten.
Maarja, dan moeten we wel een centraal knooppunt hebben...
"Wie wil dat gaan doen?", nou "Nee, dat is niet goed..."
"nee, dat vind mijn baas niet goed..."
Nou wij van het CWI zeiden: "wij denken dat onze baas, onze directie,
dat wel goed zal vinden. Dus dan gaan wij dat doen."
En inderdaad, dat werd ook heel snel goedgekeurd,
dus vanaf dat moment, zijn wij het centrale knooppunt van Europa geworden.
Het CWI heeft zich geleidelijk daarna teruggetrokken.
En dat is naar de buren verhuisd, naar Sara en Nikhef,
en daar staat nu de AMS-IX.
Maar het is eigenlijk wel allemaal op hetzelfde terrein gebleven.
Dus dat kleine knooppunt van toen, heeft zich ontwikkeld,
tot één van de grootste knooppunten ter wereld, maar wel hier,
in de watergraafsmeer.
En opzich is dat leuk, en ook bijzonder.
Dit is iets wat echt uit de ontwikkelingshoek moest voortkomen.
Als het uit de overheidshoek was voortgekomen, nou ja,
Ik heb het al een beetje geschetst...
Dan had de wereld er tótaal anders uitgezien.
Echt helemaal.
Ik denk dat alle verbindingen aanzienlijk minder snel waren geweest.
Veel krakkemikkiger. Kijk naar alle grote overheidsprojecten;
Het werkt niet goed, het wordt commercieel aangepakt...
Er is dan geen echte ontwikkeling in.
Mensen die er met hart en ziel aan gaan werken. Dat ontbreekt eraan,
in het bedrijfsleven. Althans, teveel.
Dit is een hele gelijdelijke ontwikkeling geweest.
Van hele bevlogen mensen ook. En als je dat soort combinaties hebt,
ja, dat staat garant voor een goede ontwikkeling, een goed produkt.
Ik zeg: "Zoals het gegaan is, is het leuk geweest.
We hebben er heel veel plezier aan gehad, we hebben heel veel bereikt."
Ik denk niet dat we het echt anders hadden moeten doen.
Dan was de lol eraf geweest en...
Dan had waarschijnlijk toch de overheid of het bedrijfsleven het stokje overgenomen.
En hoe het er dan uit had gezien tegenwoordig, ja, ik weet het niet.
Volgende week gaan we voor de serie 'Polderpioniers' langs bij David Brons,
en Lex van Oorsprong.
Zij begonnen samen het softwarebedrijf Davilex.
Bekendste ontwikkelaar van boekhoudssoftware, en games zoals; A2 Racer.
Mensen die vooruitlopen, die dingen durven te doen.
In de serie 'Polderpioniers' bezoeken we Nederlanders,
die veel hebben betekend voor de technologie.
In deze eerste aflevering gaan we langs bij Piet Beertema,
die Nederland aansloot op het Internet,
en het eerste .NL domein registreerde.
Het is begonnen als een klein dial-up netwerkje.
We hadden van meet af aan wel de gedachte:
"Kijk, dit zetten we op, primair voor onze wetenschappers",
want ja, je ziet het al voor je.
Wetenschappers die moeten elkaar, als ze iets ontdekt hebben,
moeten elkaar meteen bellen.
Nou als er een tijdsverschil is van 10-12 uur,
dan is dat verrekte onhandig. En een mailtje sturen, ja..
Dat is zo gebeurd, en dat kan je op je eigen tijd,
die uitkomt, kan je dat lezen.
In de loop der tijd is dat uitgegroeid, niet alleen in Europa,
niet alleen in Nederland, ook in de VS was er een uitgebreid,
op Unix gebasseerd netwerk.
En dat liep, en in 1986 is dat behoorlijk uit de handgelopen.
Er waren op dat moment iets van 22.000 computers wereldwijd
en ze moesten allemaal één unieke naam hebben van 7 tekens.
Nou, ga daar maar aanstaan, om dat te coördineren.
Dat is, en dat werd onwerkbaar.
Gelukkig was in '82, meen ik,
het domeinnamen-systeem op het ARPAnet ontwikkeld. Bedacht en ontwikkeld.
En dat was voor hier, Unet, de perfecte oplossing, om je probleem
in deel-probleempjes op te gaan splitsen.
Ik heb toen als eerste, .NL geregistreerd.
Dat was ook opzich, een experiment en misschien ook een vraagstuk.
"Het zal wel niets worden, maar we zien wel wat er gebeurd".
Vergeet niet, dit alles speelde in de tijd van de Koude Oorlog.
En we hebben letterlijk een periode gehad van 1 of 2 jaar.
Dat één of andere joker van de NSA gedropt was in Oostenrijk.
Nou, en dat liep via Unet, die verbindingen.
En die heeft dus 2 -3x gedreigd, onze trans-atlantische verbinding onderuit te halen,
want het werd te groot, te gevaarlijk, voor Amerika... althans, in hun perceptie.
Nou ja, natuurlijk bij de NSFnet, daar had ik mijn contacten.
En dat zijn heel prettige contacten geweest.
We hebben hier, op een gegeven moment in Den Haag geloof ik,
bij de NATO hoofdkwartier gezeten, want die hadden zo'n bloedsnelle,
56kbit sataliet verbinding. En dat vond ik toch wel leuk.
"misschien kunnen we daar ook wel een stukje van gebruiken".
En daar heb ik mensen van DARPA ontmoet. En dat is heel handig geweest,
want langs die weg, hebben we dus de weg kunnen vrijmaken,
voor die .NL registratie, bijvoorbeeld.
Officiële internettoegang bestond uit niets meer dan een entry in een tabel.
En die moest aan de overkant van de plas, moest die gemaakt worden.
Maar er moest wel toestemming van de 'hotemetoten' voor komen.
En dat was dus het echte werk. En wat er daarna gebeurde:
Ik kreeg een mailte, geloof half 3 's middags van:
"hey, Piet, het is klaar. Ga je gang".
En dat was het dan.
En dat betekende, dat wij op dat moment, in die acces-tabel waren gezet, en toegang hadden.
Nou, dat was alles.
Interviewer: "En dat liep gewoon toen ook over telefoon verbinding?".
Ja, het liep over een vaste telefoonlijn.
Een telefoontje over de oceaan, was 4,5 gulden/minuut.
Dus dat is zeg maar, ruim 2 euro. Per minuut.
We waren net 1 dag te vroeg, want NORAnet, dat waren de 3 noorse landen.
of, nee, de 4 noorse landen, hadden ook al een verbinding over de oceaan klaar liggen,
maar die werkte niet, en die van ons werkte net een dag eerder.
Interviewer: "Dus daarom had Nederland de eerste verbinding?"
Ja, en daarom waren wij de eerste, ja
Interviewer: "Oke."
Ja, dat was heel leuk.
En in 1990, toen is het eerste HTTP protocol ontwikkeld door Tim Berness-Lee.
En ja, toen werden de mogelijkheden opeens een stuk groter.
Dan zie je in '91-'92 de eerste grafische browsers verschijnen.
Je ziet clubs als Nowhere en XS4ALL komen.
Zo zie je in - pakweg 10 jaar tijd - een ontwikkeling,
van een speldenknop tot een gigantische luchtballon.
Ja, in sommige opzichten is het ook letterlijk een luchtbel geworden ook.
En wat daarna is gekomen, dat is ook alleen maar meer en groter.
Ja, en het CWI, dat is - dan gaan we terug naar 1980-'82,
toen is een club van de EUUG ( European Unix Users Group ) is bijeengekomen.
Nou, wij wilden dat netwerkje internationaal gaan opzetten.
Maarja, dan moeten we wel een centraal knooppunt hebben...
"Wie wil dat gaan doen?", nou "Nee, dat is niet goed..."
"nee, dat vind mijn baas niet goed..."
Nou wij van het CWI zeiden: "wij denken dat onze baas, onze directie,
dat wel goed zal vinden. Dus dan gaan wij dat doen."
En inderdaad, dat werd ook heel snel goedgekeurd,
dus vanaf dat moment, zijn wij het centrale knooppunt van Europa geworden.
Het CWI heeft zich geleidelijk daarna teruggetrokken.
En dat is naar de buren verhuisd, naar Sara en Nikhef,
en daar staat nu de AMS-IX.
Maar het is eigenlijk wel allemaal op hetzelfde terrein gebleven.
Dus dat kleine knooppunt van toen, heeft zich ontwikkeld,
tot één van de grootste knooppunten ter wereld, maar wel hier,
in de watergraafsmeer.
En opzich is dat leuk, en ook bijzonder.
Dit is iets wat echt uit de ontwikkelingshoek moest voortkomen.
Als het uit de overheidshoek was voortgekomen, nou ja,
Ik heb het al een beetje geschetst...
Dan had de wereld er tótaal anders uitgezien.
Echt helemaal.
Ik denk dat alle verbindingen aanzienlijk minder snel waren geweest.
Veel krakkemikkiger. Kijk naar alle grote overheidsprojecten;
Het werkt niet goed, het wordt commercieel aangepakt...
Er is dan geen echte ontwikkeling in.
Mensen die er met hart en ziel aan gaan werken. Dat ontbreekt eraan,
in het bedrijfsleven. Althans, teveel.
Dit is een hele gelijdelijke ontwikkeling geweest.
Van hele bevlogen mensen ook. En als je dat soort combinaties hebt,
ja, dat staat garant voor een goede ontwikkeling, een goed produkt.
Ik zeg: "Zoals het gegaan is, is het leuk geweest.
We hebben er heel veel plezier aan gehad, we hebben heel veel bereikt."
Ik denk niet dat we het echt anders hadden moeten doen.
Dan was de lol eraf geweest en...
Dan had waarschijnlijk toch de overheid of het bedrijfsleven het stokje overgenomen.
En hoe het er dan uit had gezien tegenwoordig, ja, ik weet het niet.
Volgende week gaan we voor de serie 'Polderpioniers' langs bij David Brons,
en Lex van Oorsprong.
Zij begonnen samen het softwarebedrijf Davilex.
Bekendste ontwikkelaar van boekhoudssoftware, en games zoals; A2 Racer.