Advertisement
Dutch transcript
Een samenleving kan niet zonder pioniers.
Mensen die vooruitlopen. Die dingen durven te doen.
In de serie 'Polderpioniers' bezoeken wij Nederlanders, die veel hebben betekend voor de technologie.
in deze aflevering van 'Polderpioniers', vertelt Kees Schouhamer Immink over zijn uitvinding:
de codering van de CD, DVD en blu-ray.
De meeste van mijn uitvindingen die je zal tegen komen in de huiskamer,
die hebben te doen met het 'vertalen' van 1'en en 0'en van bijvoorbeeld geluid of video,
naar een andere reeks van 1'en en 0'en die geschikt zijn om op te nemen op een optische plaat, of magnetische tape.
Op een zodanige manier dat je zowel de efficiëntie, dus zeg maar de speelduur maximaliseert en ook de betrouwbaarheid maximaliseert.
Daar komt het eigenlijk wel op neer.
ik ben in begin 80'er jaren bij Philips op een natlab aan de optische recorder begonnen.
Dat was toentertijd nog aan de analoge video-langspeelplaat.
En daar was mijn opdracht als jonge Ingenieur om aan de regelsystemen te werken.
Zoals uw weet, is er geen mechanisch contact tussen de opnemer en de plaat, zoals bij een grammafoon.
maar word met behulp van laserlicht wordt er gekeken wat het signaal is.
En omdat er geen contact is zijn er regelsystemen die volgen het spoor, in zowel de hoogte als de diepte ; in 3 dimensies.
op een gegeven ogenblik was er interesse gegroeid in het maken van, niet in videoplaten, maar ook van audioplaten.
Platen waar alleen maar geluid op zit.
Uiteindelijk is er besloten om, vanwege de kwaliteit om, - en de mogelijkheden die de Compact Disc - of die optische recorder gaf.
Om over te gaan naar digitale opslag. Mij is toen gevraagd om die conversie van geluid, van digitaal geluid
zo goed mogelijk over te zetten met de juiste eigenschappen op zo'n optische plaat.
Je kunt namelijk niet een geluidssignaal, wat uit 1'en en 0'en bestaat,
direct opnemen op een plaat. Dat zou in principe niet goed werken.
Ik zal je uitleggen waarom dat niet zo goed zou werken:
Een willekeurige stroom van 1'en en 0'en kan ook bijvoorbeeld hele lange reeksen van 0'en bevatten.
Nietwaar, het is een willekeurige reeks, je kunt ook 100.000 keer achter elkaar een 0 krijgen, of een miljoen keer achter elkaar.
En dat zou beteken dat je gedurende een miljoen keer - een korte tijdsspanne - geen spoor zou hebben.
Dus dat betekend dat je het spoor zelf helemaal kwijt zou raken, omdat er geen spoor geschreven wordt.
Dat zou betekenen dat bepaalde stukken nooit gespeeld zouden kunnen worden.
Dus je moet ervoor zorgen dat er toch op een bepaalde regelmatige manier 1'en en 0'en gevormd worden.
Dat is in iedergeval de eerste eis die je kunt stellen.
De eerste van Sony die staat daar onderop, dat is de CDP-101.
Loeizwaar. Loeizwaar, werkelijk. Alleen de voeding al, het is ongelovelijk eigenlijk. Ik denk dat het al gauw 10 kilo is of zo.
Het aardige, wat ik tenminste wel lollig vond, toen ik - ik heb er namelijk ook 1 gekocht,
is dat die laadjes, - de huidige laadjes, als je daar tegen tikt, dan gaan ze dicht.
En hier zit er een apart schakelaartje nog voor.
Dus er heeft later nog iemand gedacht ; die is niet nodig, je kan alleen maar op het laadje tikken.
"Hello? Remember me?"
"Yes you do! You know!"
"Ring any bells?"
"Well, you know, those SONY-people 'computerize' anything. Take the NEW compact-disc "
"One hour of Mozart out of the violin. Pure sound, played bij laser! "
- sound -
".. Just listen to that!"
"No hissles and crackles, ofcourse! "
"But, if you do want that; munch up this cookie, sip up the Coco; and it'll sound just like your old record player."
- sound + sipping noise -
"See what I mean?"
"Fancy a dance?"
"Sony, whatever will they think of next?"
Wat je doet is een 8-bits; of nou ja, het geluidsignaal wat 16-bits is, dat splits je op in 2 bytes.
En elke byte wordt geconverteerd naar 14 bits, die zulke eigenschappen heeft,
dat hele korte, en hele lange reeksen van 1'en en 0'en niet voor kunnen komen.
Die reeksen van 14 bits, die worden dan, omdat je ook in de overgangen van 2 opéénvolgende blokken;
die betreffende eigenschappen van korte en lange wil garanderen. Worden die gekoppeld met 3 bits.
En zodanig, dat de totale reeks die je dan op een plaat schrijft, dat die voldoet dat er;
Tenminste 3 1'en en 3 0'en achter elkaar komen, en maximaal 11 0'en en 11 1'en.
Dit is de eerste speler die door Philips op de markt gebracht werd. De CD-100.
Oh kijk, hij blijft al hangen. Ah zo.
Hartstikke mooi ding. Met een mooi klepje, en het speelde fantastisch.
Die zijn nog volop op 'marktplaats.nl' te verkrijgen, als je daar liefhebber van zou zijn.
En ze spelen nog leuk.
Voor de DVD heb ik eigenlijk ook zo een zelfde code ontwikkeld. Alleen was die 6% efficiënter.
Bij de compact-disc had je voor elke byte had je 17 kanaalbits nodig. In de DVD heb je er maar 16 kanaalbits voor nodig.
Dat betekent dat je overhead 6% kleiner is, en dat betekend ook dat je speelduur 6% langer is.
Dan kan je zeggen : "Nou, nou, heb je daar nou 10 jaar over gedaan? Om die 6% te winnen? "
Dat is dan de vraag. En dat zeg je: "Ja, daar doe je 10 jaar over".
Ja, er wordt niet elke dag een vraag gesteld van : "Wil je een code ontwikkelen dat voor dit apparaat of dat apparaat ".
Er zat gewoon meer dan 10 jaar tussen de introductie van de CD en de DVD.
"THIS IS DVD!"
"and this..."
- WHOOO~ -
"...is what happens"
"when you watch DVD!"
We zijn in '96, vrijwel meteen nadat de DVD besloten was.
Zijn Philips en Sony in het labaratorium begonnen aan een samenwerking voor een specificatie van de blu-ray.
Maar omdat er in '97 - '98 helemaal geen blauwe lasers waren voor een redelijke prijs.
Heeft het wel 10 jaar geduurd, voordat - ik geloof in 2004, misschien weet u beter wanneer het precies is gekomen,
maar laten we zeggen 2005 - de blu-ray uitgekomen is.
Ja, dat heeft een lange tijd geduurd.
Maar ik was toen bij Philips weg, en ik heb een jaar - of langer, toen ik weg bij Philips. Heb ik toen ook nog weer alternatieven bedacht.
En die heb ik kunnen verkopen aan een koreaanse maatschappij, namelijk LG.
Interviewer: "Wat ik heb begrepen, is dat dat uiteindelijk de blu-ray specificatie is geworden."
Dat had ik graag ook gezien ja, maar dat is helaas niet gebeurd, want - Nee, helaas, want met LG was afgesproken dat ik een % zou krijgen van de opbrengst.
En bij Philips krijg je dat natuurlijk niet.
Interviewer: "Oke."
Want dat hoorde dan bij lopende contracten. Bij het looncontract.
LG heeft die codering van mij, met een verbeterde specificatie van mij gekocht.
Die was 10% beter qua dichtheid, qua speelduur, dan dat ik gemaakt had - wij gemaakt hadden in '96.
Maar ja, LG kwam daar dan mee op de proppen bij onderhandelingen met Philips en Sony toen zij samen wilden gaan werken in het 'blu-ray forum'.
Maar Philips en SONY zeiden : " Ja, wij hebben alle chips al klaar, we hebben dit al klaar en we gaan niet meer om". En nou ja, goed.
"It only takes one look, ... "
"... one listen"
"to realize how far you can go beyond DVD"
"introducing: Blu-Ray Disc "
In dat lab, heb ik 30 jaar gewerkt, met groot plezier, maar de laatste jaren, vond ik het wat onplezierig worden.
Ik kon niet meer zo leuk werken met de aardige mensen waar ik graag mee zou willen werken.
En ik heb toen besloten om weg te gaan.
Eigenlijk ook op advies van mijn vrouw, die vond dat ik een bittere, ouwe vent begon te worden.
Die niet meer altijd plezier had. Nou, en ik vond dat het heel verstandig was om dat te doen.
Niet iedereen heeft natuurlijk de mogelijkheid financieel, om gewoon zijn baan op te zeggen, en dan te zien wat er gebeurd.
Maar uiteindelijk, - mijn vrouw zei : "beter een arme Kees, dan een dooie Kees".
En daar heeft ze natuurlijk wel gelijk in.
Als je toch aan het verbitteren slaat... Er waren natuurlijk ook wel verstandige mensen die bij Philips zeiden:
"ach, je had natuurlijk ook laag kunnen gaan liggen en dan had je nog wel 10 jaar kunnen volmaken, bij Philips".
Ik ben op mijn 50'ste weggegaan bij Philips, dus tot mijn 60'e - " 10 jaar had je wel volgemaakt, als je het echt financieel nodig had "
Maar ik had daar helemaal geen zin in.
dit is de D-50 van SONY. De allereerste van - even kijken - ... Het is een geweldig apparaat.
Door die verkoop van mijn uitvinding aan LG, en andere bedrijven, ben ik financieel verschrikkelijk onafhankelijk geworden.
Dat verandert je leven wel.
Interviewer: "Dus u bent er wel rijk mee geworden, uiteindelijk ".
Financieel onafhankelijk, zullen we het zo zeggen?
Het is niet zo rijk, dat je een jacht van 70 meter kunt kopen met bemanning van 100 man.
Zo rijk is het ook niet; had gekund natuurlijk, als die code in de blu-ray gekomen was natuurlijk.
Maar het is ruim genoeg om die dingen te kunnen kopen, en doen die je wil, en dat is uiteindelijk het belangrijkste.
In de volgende aflevering, gaan we langs bij Marleen Stekker.
Zij was de oprichter van de digitale stad.
De eerste organisatie in Nederland, die internet aanbood aan doorsnee gebruikers.
Mensen die vooruitlopen. Die dingen durven te doen.
In de serie 'Polderpioniers' bezoeken wij Nederlanders, die veel hebben betekend voor de technologie.
in deze aflevering van 'Polderpioniers', vertelt Kees Schouhamer Immink over zijn uitvinding:
de codering van de CD, DVD en blu-ray.
De meeste van mijn uitvindingen die je zal tegen komen in de huiskamer,
die hebben te doen met het 'vertalen' van 1'en en 0'en van bijvoorbeeld geluid of video,
naar een andere reeks van 1'en en 0'en die geschikt zijn om op te nemen op een optische plaat, of magnetische tape.
Op een zodanige manier dat je zowel de efficiëntie, dus zeg maar de speelduur maximaliseert en ook de betrouwbaarheid maximaliseert.
Daar komt het eigenlijk wel op neer.
ik ben in begin 80'er jaren bij Philips op een natlab aan de optische recorder begonnen.
Dat was toentertijd nog aan de analoge video-langspeelplaat.
En daar was mijn opdracht als jonge Ingenieur om aan de regelsystemen te werken.
Zoals uw weet, is er geen mechanisch contact tussen de opnemer en de plaat, zoals bij een grammafoon.
maar word met behulp van laserlicht wordt er gekeken wat het signaal is.
En omdat er geen contact is zijn er regelsystemen die volgen het spoor, in zowel de hoogte als de diepte ; in 3 dimensies.
op een gegeven ogenblik was er interesse gegroeid in het maken van, niet in videoplaten, maar ook van audioplaten.
Platen waar alleen maar geluid op zit.
Uiteindelijk is er besloten om, vanwege de kwaliteit om, - en de mogelijkheden die de Compact Disc - of die optische recorder gaf.
Om over te gaan naar digitale opslag. Mij is toen gevraagd om die conversie van geluid, van digitaal geluid
zo goed mogelijk over te zetten met de juiste eigenschappen op zo'n optische plaat.
Je kunt namelijk niet een geluidssignaal, wat uit 1'en en 0'en bestaat,
direct opnemen op een plaat. Dat zou in principe niet goed werken.
Ik zal je uitleggen waarom dat niet zo goed zou werken:
Een willekeurige stroom van 1'en en 0'en kan ook bijvoorbeeld hele lange reeksen van 0'en bevatten.
Nietwaar, het is een willekeurige reeks, je kunt ook 100.000 keer achter elkaar een 0 krijgen, of een miljoen keer achter elkaar.
En dat zou beteken dat je gedurende een miljoen keer - een korte tijdsspanne - geen spoor zou hebben.
Dus dat betekend dat je het spoor zelf helemaal kwijt zou raken, omdat er geen spoor geschreven wordt.
Dat zou betekenen dat bepaalde stukken nooit gespeeld zouden kunnen worden.
Dus je moet ervoor zorgen dat er toch op een bepaalde regelmatige manier 1'en en 0'en gevormd worden.
Dat is in iedergeval de eerste eis die je kunt stellen.
De eerste van Sony die staat daar onderop, dat is de CDP-101.
Loeizwaar. Loeizwaar, werkelijk. Alleen de voeding al, het is ongelovelijk eigenlijk. Ik denk dat het al gauw 10 kilo is of zo.
Het aardige, wat ik tenminste wel lollig vond, toen ik - ik heb er namelijk ook 1 gekocht,
is dat die laadjes, - de huidige laadjes, als je daar tegen tikt, dan gaan ze dicht.
En hier zit er een apart schakelaartje nog voor.
Dus er heeft later nog iemand gedacht ; die is niet nodig, je kan alleen maar op het laadje tikken.
"Hello? Remember me?"
"Yes you do! You know!"
"Ring any bells?"
"Well, you know, those SONY-people 'computerize' anything. Take the NEW compact-disc "
"One hour of Mozart out of the violin. Pure sound, played bij laser! "
- sound -
".. Just listen to that!"
"No hissles and crackles, ofcourse! "
"But, if you do want that; munch up this cookie, sip up the Coco; and it'll sound just like your old record player."
- sound + sipping noise -
"See what I mean?"
"Fancy a dance?"
"Sony, whatever will they think of next?"
Wat je doet is een 8-bits; of nou ja, het geluidsignaal wat 16-bits is, dat splits je op in 2 bytes.
En elke byte wordt geconverteerd naar 14 bits, die zulke eigenschappen heeft,
dat hele korte, en hele lange reeksen van 1'en en 0'en niet voor kunnen komen.
Die reeksen van 14 bits, die worden dan, omdat je ook in de overgangen van 2 opéénvolgende blokken;
die betreffende eigenschappen van korte en lange wil garanderen. Worden die gekoppeld met 3 bits.
En zodanig, dat de totale reeks die je dan op een plaat schrijft, dat die voldoet dat er;
Tenminste 3 1'en en 3 0'en achter elkaar komen, en maximaal 11 0'en en 11 1'en.
Dit is de eerste speler die door Philips op de markt gebracht werd. De CD-100.
Oh kijk, hij blijft al hangen. Ah zo.
Hartstikke mooi ding. Met een mooi klepje, en het speelde fantastisch.
Die zijn nog volop op 'marktplaats.nl' te verkrijgen, als je daar liefhebber van zou zijn.
En ze spelen nog leuk.
Voor de DVD heb ik eigenlijk ook zo een zelfde code ontwikkeld. Alleen was die 6% efficiënter.
Bij de compact-disc had je voor elke byte had je 17 kanaalbits nodig. In de DVD heb je er maar 16 kanaalbits voor nodig.
Dat betekent dat je overhead 6% kleiner is, en dat betekend ook dat je speelduur 6% langer is.
Dan kan je zeggen : "Nou, nou, heb je daar nou 10 jaar over gedaan? Om die 6% te winnen? "
Dat is dan de vraag. En dat zeg je: "Ja, daar doe je 10 jaar over".
Ja, er wordt niet elke dag een vraag gesteld van : "Wil je een code ontwikkelen dat voor dit apparaat of dat apparaat ".
Er zat gewoon meer dan 10 jaar tussen de introductie van de CD en de DVD.
"THIS IS DVD!"
"and this..."
- WHOOO~ -
"...is what happens"
"when you watch DVD!"
We zijn in '96, vrijwel meteen nadat de DVD besloten was.
Zijn Philips en Sony in het labaratorium begonnen aan een samenwerking voor een specificatie van de blu-ray.
Maar omdat er in '97 - '98 helemaal geen blauwe lasers waren voor een redelijke prijs.
Heeft het wel 10 jaar geduurd, voordat - ik geloof in 2004, misschien weet u beter wanneer het precies is gekomen,
maar laten we zeggen 2005 - de blu-ray uitgekomen is.
Ja, dat heeft een lange tijd geduurd.
Maar ik was toen bij Philips weg, en ik heb een jaar - of langer, toen ik weg bij Philips. Heb ik toen ook nog weer alternatieven bedacht.
En die heb ik kunnen verkopen aan een koreaanse maatschappij, namelijk LG.
Interviewer: "Wat ik heb begrepen, is dat dat uiteindelijk de blu-ray specificatie is geworden."
Dat had ik graag ook gezien ja, maar dat is helaas niet gebeurd, want - Nee, helaas, want met LG was afgesproken dat ik een % zou krijgen van de opbrengst.
En bij Philips krijg je dat natuurlijk niet.
Interviewer: "Oke."
Want dat hoorde dan bij lopende contracten. Bij het looncontract.
LG heeft die codering van mij, met een verbeterde specificatie van mij gekocht.
Die was 10% beter qua dichtheid, qua speelduur, dan dat ik gemaakt had - wij gemaakt hadden in '96.
Maar ja, LG kwam daar dan mee op de proppen bij onderhandelingen met Philips en Sony toen zij samen wilden gaan werken in het 'blu-ray forum'.
Maar Philips en SONY zeiden : " Ja, wij hebben alle chips al klaar, we hebben dit al klaar en we gaan niet meer om". En nou ja, goed.
"It only takes one look, ... "
"... one listen"
"to realize how far you can go beyond DVD"
"introducing: Blu-Ray Disc "
In dat lab, heb ik 30 jaar gewerkt, met groot plezier, maar de laatste jaren, vond ik het wat onplezierig worden.
Ik kon niet meer zo leuk werken met de aardige mensen waar ik graag mee zou willen werken.
En ik heb toen besloten om weg te gaan.
Eigenlijk ook op advies van mijn vrouw, die vond dat ik een bittere, ouwe vent begon te worden.
Die niet meer altijd plezier had. Nou, en ik vond dat het heel verstandig was om dat te doen.
Niet iedereen heeft natuurlijk de mogelijkheid financieel, om gewoon zijn baan op te zeggen, en dan te zien wat er gebeurd.
Maar uiteindelijk, - mijn vrouw zei : "beter een arme Kees, dan een dooie Kees".
En daar heeft ze natuurlijk wel gelijk in.
Als je toch aan het verbitteren slaat... Er waren natuurlijk ook wel verstandige mensen die bij Philips zeiden:
"ach, je had natuurlijk ook laag kunnen gaan liggen en dan had je nog wel 10 jaar kunnen volmaken, bij Philips".
Ik ben op mijn 50'ste weggegaan bij Philips, dus tot mijn 60'e - " 10 jaar had je wel volgemaakt, als je het echt financieel nodig had "
Maar ik had daar helemaal geen zin in.
dit is de D-50 van SONY. De allereerste van - even kijken - ... Het is een geweldig apparaat.
Door die verkoop van mijn uitvinding aan LG, en andere bedrijven, ben ik financieel verschrikkelijk onafhankelijk geworden.
Dat verandert je leven wel.
Interviewer: "Dus u bent er wel rijk mee geworden, uiteindelijk ".
Financieel onafhankelijk, zullen we het zo zeggen?
Het is niet zo rijk, dat je een jacht van 70 meter kunt kopen met bemanning van 100 man.
Zo rijk is het ook niet; had gekund natuurlijk, als die code in de blu-ray gekomen was natuurlijk.
Maar het is ruim genoeg om die dingen te kunnen kopen, en doen die je wil, en dat is uiteindelijk het belangrijkste.
In de volgende aflevering, gaan we langs bij Marleen Stekker.
Zij was de oprichter van de digitale stad.
De eerste organisatie in Nederland, die internet aanbood aan doorsnee gebruikers.