Advertisement
Dutch transcript
Een samenleving kan niet zonder pioniers.
Mensen die vooruit denken, die dingen durven te doen.
In de serie 'Polderpioniers', bezoeken wij Nederlanders,
die veel betekend hebben voor de technologie.
Vandaag gaan we langs bij Marleen Stikker,
Zij was de oprichter van de digitale stad.
De eerste organisatie in Nederland,
die internet aanbood aan doorsnee gebruikers.
De digitale stad, was in de eerste plaats een toegangspoort,
en ook een metafoor die mensen begrepen;
het was geen systeem-taal, software-taal.
Je hoefde niet met de computer te praten,
je ging deelnemen aan een project,
waar je jezelf in kon herkennen.
Het internet bestond natuurlijk al langer,
Maar was slechts voor enkelen beschikbaar,
buiten de wetenschappelijke wereld om.
Begin '93 heb ik voor het eerst wat mensen toegelaten,
via hun eigen ' toegangspoort '.
Dat waren vooral journalisten,
ook mensen die nog steeds rondlopen van Cisco,
Ik was één van de mensen, die er als eerste toegang tot had.
En dat waren ook mensen die er graag over wilden schrijven,
dat waren mensen die eenzelfde soort facinatie hadden van:
"Wow, wat is dit? Dit is zo krachtig. ".
Het paste ook bij een bepaalde generatie,
een generatie die niet graag in de hiërarchie mee wilde doen,
zoals posities bekeleden,
van mensen die directeur ergens van zijn.
Wij willen onze eigen beslissingen nemen, autarkisch zijn,
onze eigen verantwoordelijkheden nemen.
Maar ze konden het niet kwijt,
en toen wij met de digitale stad kwamen.
was het voor veel journalisten,
een mogelijkheid om erover te schrijven.
En in een begrijpelijke taal, het was overdraagbaar,
je kon het aan de gewonen mensen uitleggen.
Dat was de hele exercitie van de digitale stad;
om de gewone mensen te betrekken bij het internet.
Wat de digitale stad heeft gedaan;
voor mensen die geen Unix kende, wat ik wel heb geleerd.
Ik zat er enthausiast gebruik van te maken,
maar niemand snapte wat ik aan het doen was.
Ik had zo het gevoel van; Je moet iets maken,
een interface - een toegangspoort -,
zodat andere mensen ook gebruik kunnen maken
van alle mogelijkheden die er zijn.
De eerste versie was een zwart scherm,
met daarop een menu, 'De Digitale Stad',
En daar kon je kiezen van;
kies 1 voor dit, kies 2 voor help, kies 3 voor Het Postkatoor...
het was echt een tekststad.
In diezelfde periode, eind ' 93,
was Tim Berners-Lee bezig, met het protocol voor de browsers,
We zijn ook in April toen overgegan, naar een web-versie.
Eerst was het een vrij platte web-interface, en daarna, DDS 3.0,
dat was echt geavanceerd,
dat was een interface met pleinen en dynamische informatie,
met huizenpleinen en het hele fenomeen van avatars;
todo's noemden we ze toen.TDS'ers,
van die plaatjes die zelf gegenereerd worden,
gewoon eigenlijk dat hele idee van je homepage,
maar ook je identiteit online.
Waar later ook anderen, zoals Hyves groot mee zijn geworden,
,,, dat zat allemaal in de 3.0 versie van De Digitale Stad.
And here with my computer I can acces the World Wide Web,
using a program called: A Webbrowsers.
And there are probably a lot of things,
that may look unfamiliar to you here,
I'll try to describe it to you all, in just a bit.
,,,
Je moest dus een modem hebben in die tijd, ja nu nog steeds, ,,,
Je moest dus een modem hebben in die tijd, ja nu nog steeds,
maar het was toen totaal onbekend wat dat was,
Dus de eerste weken van de digitale stad,
stond in de krant, dat de modems waren uitverkocht.
in de hele omtrek. Niet alleen hier in Amsterdam,
maar in heel Nederland waren de modems uitverkocht.
In de begintijd hadden we 20 modems,
en die moesten we ook nog bewaken,
dus we sliepen er 'snachts naast.
Dan hadden we een bedje, en lagen we 'snachts onze modems te bewaken.
En dan hoorde je dus die 'hansdhakes',
die modems maakten van die 'prr'- 'prrooe' - 'prr' geluiden,
en als iemand inbelde,
ging het 'prr'- 'proe'-'prr' wanneer de modems,
'handshakes' maakten, en dan was er een connectie.
Ik heb het in het begin ervaren als iets fysieks,
als een fysiek netwerk.
Het werd ook een soort monster achtig ding
-- 56kbit modem inbel geluid --
We hadden in de eerste maanden van de Digitale Stad,
100.000'en mensen die gingen inbellen,
of die 'bewoner werden',
het zijn er een paar miljoen geweest in de eerste 2-3 jaar,
gebruik zijn gaan maken van het internet.
Er waren een paar kleine providers;
Hectic was er één van, later XS4ALL,
Nowhere, dat was een Utrechts initiatief.
En verder NLnet,
maar die leverde internetdiensten aan universiteiten,
en aan een aantal opleidingen.
Er zijn ook wel een aantal mensen geweest,
die naar mij toen zijn gekomen van:
"Ah, nu kan ik aan mijn investeerders vertellen wat het internet is",
want die snapten het van tevoren niet,
dus het heeft een heleboel dingen versneld.
De initiatiefnemers van PLanetInternet kwamen naar mij toe van:
"Dankjewel voor de digitale stad,
want nou snappen investeerders wat het is,
nou snapt KPN wat het is,
,,,, nou snapt Maarten van den Biggelaar - de directeur toen - wat het is. "
So the Internet is not just some guys kinda thing,
it's really valuable to the business users,
Lots a ways to share research, lots of ways to netwerk,
lots of ways to get the word out.
If a smalle business is not looking at the internet,
they better, because the competition is.
Ik ben zelf als 'burgemeester' opgestapt,
in de zin dat je echt het werk verricht voor de digitale stad.
En daarna is buiten mij door het bestuur en de toenmalige directie,
besloten om de hele omgeving van de community,
de redactionele omgeving, stop te zetten.
En verder te gaan als een gewone provider.
En dat is toen, een wel - of niet,
verstandig besluit geweest. Dat weten we niet.
In iedergeval kon het toen niet anders,
want er waren geen inkomsten.
Het interessante van de digitale stad is,
dat het internet heeft geintroduceert,
in Nederland, als een publiek domein, als
een plek waar iedereen actief kan zijn.
Een eigen plek kan veroveren en kan inrichten.
Zie het als een stad die je samen bouwt,
die metafoor klopte daar dan ook heel erg bij.
En je ziet in andere landen dat het internet,
meer is begonnen als een commercieel domein.
Als een domein waar je geld moet verdienen,
In Nederland, heeft het internet verschillende betekenissen,
en als je nu praat over ; users, designers en web 2.0,
dan was de digitale stad al de plek waar je dat als burgers samen deed.
Dus als individuen samen bouwen.
Het was mijn 'claim to fame', het is zo een uniek moment geweest,
en laatst werd ik er aan herinnerd,
bij het 25 jarig bestaand van,
wat al het zijn? NLnet? of domeinregistratie van internet,
hebben ze een filmpje laten zien uit 1994,
waar ik werd geinterviewd,
En iedereen zei dat ik het allemaal precies goed had gezien,
wat ik toen heb gezegd,
wat het internet allemaal zou gaan betekenen.
Ik heb het filmpje zelf niet meer teruggezien,
dus ik ben zelf heel benieuwd daarnaar.
Maar dat vind ik heel erg leuk,
om te weten dat ik toen een belangrijke rol heb gespeeld.
In iets, wat nu iedereen totaal vanzelfspreken vind.
Dat is wel heel grappig.
In de volgende aflevering gaan we langs bij Rob Blokzijl.
één van de oprichters van RipeNCC,
die organisatie is ondermeer verantwoordelijk,
voor de uitgifte van IP-adressen in onze regio.
Mensen die vooruit denken, die dingen durven te doen.
In de serie 'Polderpioniers', bezoeken wij Nederlanders,
die veel betekend hebben voor de technologie.
Vandaag gaan we langs bij Marleen Stikker,
Zij was de oprichter van de digitale stad.
De eerste organisatie in Nederland,
die internet aanbood aan doorsnee gebruikers.
De digitale stad, was in de eerste plaats een toegangspoort,
en ook een metafoor die mensen begrepen;
het was geen systeem-taal, software-taal.
Je hoefde niet met de computer te praten,
je ging deelnemen aan een project,
waar je jezelf in kon herkennen.
Het internet bestond natuurlijk al langer,
Maar was slechts voor enkelen beschikbaar,
buiten de wetenschappelijke wereld om.
Begin '93 heb ik voor het eerst wat mensen toegelaten,
via hun eigen ' toegangspoort '.
Dat waren vooral journalisten,
ook mensen die nog steeds rondlopen van Cisco,
Ik was één van de mensen, die er als eerste toegang tot had.
En dat waren ook mensen die er graag over wilden schrijven,
dat waren mensen die eenzelfde soort facinatie hadden van:
"Wow, wat is dit? Dit is zo krachtig. ".
Het paste ook bij een bepaalde generatie,
een generatie die niet graag in de hiërarchie mee wilde doen,
zoals posities bekeleden,
van mensen die directeur ergens van zijn.
Wij willen onze eigen beslissingen nemen, autarkisch zijn,
onze eigen verantwoordelijkheden nemen.
Maar ze konden het niet kwijt,
en toen wij met de digitale stad kwamen.
was het voor veel journalisten,
een mogelijkheid om erover te schrijven.
En in een begrijpelijke taal, het was overdraagbaar,
je kon het aan de gewonen mensen uitleggen.
Dat was de hele exercitie van de digitale stad;
om de gewone mensen te betrekken bij het internet.
Wat de digitale stad heeft gedaan;
voor mensen die geen Unix kende, wat ik wel heb geleerd.
Ik zat er enthausiast gebruik van te maken,
maar niemand snapte wat ik aan het doen was.
Ik had zo het gevoel van; Je moet iets maken,
een interface - een toegangspoort -,
zodat andere mensen ook gebruik kunnen maken
van alle mogelijkheden die er zijn.
De eerste versie was een zwart scherm,
met daarop een menu, 'De Digitale Stad',
En daar kon je kiezen van;
kies 1 voor dit, kies 2 voor help, kies 3 voor Het Postkatoor...
het was echt een tekststad.
In diezelfde periode, eind ' 93,
was Tim Berners-Lee bezig, met het protocol voor de browsers,
We zijn ook in April toen overgegan, naar een web-versie.
Eerst was het een vrij platte web-interface, en daarna, DDS 3.0,
dat was echt geavanceerd,
dat was een interface met pleinen en dynamische informatie,
met huizenpleinen en het hele fenomeen van avatars;
todo's noemden we ze toen.TDS'ers,
van die plaatjes die zelf gegenereerd worden,
gewoon eigenlijk dat hele idee van je homepage,
maar ook je identiteit online.
Waar later ook anderen, zoals Hyves groot mee zijn geworden,
,,, dat zat allemaal in de 3.0 versie van De Digitale Stad.
And here with my computer I can acces the World Wide Web,
using a program called: A Webbrowsers.
And there are probably a lot of things,
that may look unfamiliar to you here,
I'll try to describe it to you all, in just a bit.
,,,
Je moest dus een modem hebben in die tijd, ja nu nog steeds, ,,,
Je moest dus een modem hebben in die tijd, ja nu nog steeds,
maar het was toen totaal onbekend wat dat was,
Dus de eerste weken van de digitale stad,
stond in de krant, dat de modems waren uitverkocht.
in de hele omtrek. Niet alleen hier in Amsterdam,
maar in heel Nederland waren de modems uitverkocht.
In de begintijd hadden we 20 modems,
en die moesten we ook nog bewaken,
dus we sliepen er 'snachts naast.
Dan hadden we een bedje, en lagen we 'snachts onze modems te bewaken.
En dan hoorde je dus die 'hansdhakes',
die modems maakten van die 'prr'- 'prrooe' - 'prr' geluiden,
en als iemand inbelde,
ging het 'prr'- 'proe'-'prr' wanneer de modems,
'handshakes' maakten, en dan was er een connectie.
Ik heb het in het begin ervaren als iets fysieks,
als een fysiek netwerk.
Het werd ook een soort monster achtig ding
-- 56kbit modem inbel geluid --
We hadden in de eerste maanden van de Digitale Stad,
100.000'en mensen die gingen inbellen,
of die 'bewoner werden',
het zijn er een paar miljoen geweest in de eerste 2-3 jaar,
gebruik zijn gaan maken van het internet.
Er waren een paar kleine providers;
Hectic was er één van, later XS4ALL,
Nowhere, dat was een Utrechts initiatief.
En verder NLnet,
maar die leverde internetdiensten aan universiteiten,
en aan een aantal opleidingen.
Er zijn ook wel een aantal mensen geweest,
die naar mij toen zijn gekomen van:
"Ah, nu kan ik aan mijn investeerders vertellen wat het internet is",
want die snapten het van tevoren niet,
dus het heeft een heleboel dingen versneld.
De initiatiefnemers van PLanetInternet kwamen naar mij toe van:
"Dankjewel voor de digitale stad,
want nou snappen investeerders wat het is,
nou snapt KPN wat het is,
,,,, nou snapt Maarten van den Biggelaar - de directeur toen - wat het is. "
So the Internet is not just some guys kinda thing,
it's really valuable to the business users,
Lots a ways to share research, lots of ways to netwerk,
lots of ways to get the word out.
If a smalle business is not looking at the internet,
they better, because the competition is.
Ik ben zelf als 'burgemeester' opgestapt,
in de zin dat je echt het werk verricht voor de digitale stad.
En daarna is buiten mij door het bestuur en de toenmalige directie,
besloten om de hele omgeving van de community,
de redactionele omgeving, stop te zetten.
En verder te gaan als een gewone provider.
En dat is toen, een wel - of niet,
verstandig besluit geweest. Dat weten we niet.
In iedergeval kon het toen niet anders,
want er waren geen inkomsten.
Het interessante van de digitale stad is,
dat het internet heeft geintroduceert,
in Nederland, als een publiek domein, als
een plek waar iedereen actief kan zijn.
Een eigen plek kan veroveren en kan inrichten.
Zie het als een stad die je samen bouwt,
die metafoor klopte daar dan ook heel erg bij.
En je ziet in andere landen dat het internet,
meer is begonnen als een commercieel domein.
Als een domein waar je geld moet verdienen,
In Nederland, heeft het internet verschillende betekenissen,
en als je nu praat over ; users, designers en web 2.0,
dan was de digitale stad al de plek waar je dat als burgers samen deed.
Dus als individuen samen bouwen.
Het was mijn 'claim to fame', het is zo een uniek moment geweest,
en laatst werd ik er aan herinnerd,
bij het 25 jarig bestaand van,
wat al het zijn? NLnet? of domeinregistratie van internet,
hebben ze een filmpje laten zien uit 1994,
waar ik werd geinterviewd,
En iedereen zei dat ik het allemaal precies goed had gezien,
wat ik toen heb gezegd,
wat het internet allemaal zou gaan betekenen.
Ik heb het filmpje zelf niet meer teruggezien,
dus ik ben zelf heel benieuwd daarnaar.
Maar dat vind ik heel erg leuk,
om te weten dat ik toen een belangrijke rol heb gespeeld.
In iets, wat nu iedereen totaal vanzelfspreken vind.
Dat is wel heel grappig.
In de volgende aflevering gaan we langs bij Rob Blokzijl.
één van de oprichters van RipeNCC,
die organisatie is ondermeer verantwoordelijk,
voor de uitgifte van IP-adressen in onze regio.