Advertisement
Polish transcript
tłumaczenie: marrgott, napisy: palinecka
A: Przyjechali właśnie wtedy, kiedy ja muszę wychodzić. Co mam robić? Wyjść później?
Su: Są państwo głodni? Przygotować coś?
N: Dziękuję, ale jedliśmy w samolocie.
Se: Tak, tak.
E: Miło państwa widzieć.
N: Dziękuję. Se: Dziękuję.
Su: Panie Burak, zapoznam was. Nasza nowa kucharka, pani Emel.
B: Bardzo mi miło.
E: Mnie również.
N: Burak, bardzo ci zasmakuje jedzenie pani Emel.
B: Jeśli mówi to taki ekspert, jak ty, to jestem bardzo ciekaw popróbować.
Nasz pies wrócił?
Su: Tak, dziś rano.
B: Bardzo się cieszę. Gdzie Kyral? W ogrodzie?
Su: Tak, proszę pana.
B: Pójdę do niego.
Se: Dobrze, mój drogi.
Su: Może ma pan ochotę na mocną kawę?
Se: Ja bym chciała, ale niech moja kawa będzie niskokaloryczna.
Su: A pan, panie Nihat?
N: Ja również. Ale najpierw przebiorę się i przyjdę.
Su: Dobrze, proszę pana.
B: Miłej pracy.
El: Dziękuję. Życzy pan sobie czegoś?
B: Przynieś mi, proszę, coś odświeżające go, chłodnego.
El: Dobrze, już przynoszę.
B: Będę w ogrodzie. El: Dobrze.
E: Dziś też nam się udało.
Su: Co się stało, Emel?
E: Myślę o Asli. Mam nadzieję, że pani Selda pozwoli jej tutaj zostać.
Su: Daj Bóg.
E: Kiedy powinnam z nią porozmawiać?
Su: Najpierw niech wypije swoją kawę. Pan Nihat pojedzie i wtedy razem z nią porozmawiamy.
E: Dobrze.
B: Kyral, synku! Tęskniłeś za mną?
Chodź tu. Brawo. Tęskniłeś? Chodź tu, Kyral. Chodź.
Siad. Turlaj się, turlaj. Brawo. Chodź tutaj.
A: Skąd dobiega to szczekanie?
E: Asli, ty nie wyszłaś?
A: Nie, mamo. Kiedy zobaczyłam, że przyjechali, od razu weszłam do domu.
Mówiłaś przecież, że porozmawiasz z nimi. Nie porozmawiałaś?
E: Nie, ale wkrótce porozmawiam.
Nie myślę, że będą przeciwni, ale mimo wszystko...
Dopóki nie porozmawiam, nie pokazuj się im na oczy.
A: Dobrze, nie martw się.
E: Córeńko...
A: Mają psa?
E: To pies jest ich syna. Wrócił z urlopu.
Asli, u nich nawet pies wyjeżdża na urlop.
Poznałam ich syna. Jest mniej więcej w twoim wieku.
Wygląda na dobrego chłopaka. Mimo wszystko uważaj na siebie, żeby potem nie było plotek.
A: Nie martw się, mamo.
E: Moja droga...
El: Siostro Emel!
Em: Idę.
El: Mogłabyś przygotować chłodny napój? Mam teraz po prostu mnóstwo rzeczy do zrobienia.
A: Ja ci pomogę, siostro Elif.
El: Byłoby dobrze. Dziękuję.
V: Tato, będziesz jechał do firmy? S: Tak, synu.
V: Dobrze, w takim razie pojedziemy razem. S: W porządku.
Eda, czy wiesz co jest twojemu bratu? Jest jakiś rozdrażniony.
E: Rozstał się ze swoją dziewczyną.
S: Ma nową dziewczynę?
E: Tak. Tato, gdybyś ją widział... Jest taka słodka.
S: W takim razie dlaczego się rozstali?
V: Znasz brata, on nie lubi mówić o sobie. Ale ja wiem, że to przez Deniz.
S: Deniz? Znowu ta dziewczyna?
E: Tak. Zobaczyła na zdjęciach, że brat jest szczęśliwy.
Diablica. Zadzwoniła do brata, bo chciała się z nim pogodzić.
Ale brat nigdy się z nią nie pogodzi.
S: Posłuchaj, możliwe, że się nie pogodzi, jednak, jeśli usłyszy, że ty tak powiedziałaś, zdenerwuje się.
E: Ona mi się nie podoba, tato.
Jakbyś nie wiedział, jak bardzo zraniła brata, co on przez nią przeszedł. A co ona zrobiła?
Zniszczyła wszystko, co tylko było można.
S: Nie powinnaś tak mówić o Deniz. To, co przeszli, dotyczy tylko ich dwojga.
E: Tak, tatusiu, ale niech nikt nie waży się ranić brata.
Ani ciebie, ani brata. A jeśli ktoś zrani, to będzie miał ze mną do czynienia.
S: Oto moja córka!
Posłuchaj, mimo wszystko nie mów takich rzeczy o Deniz przy bracie, dobrze?
E: Dobrze, dobrze, nie martw się. Pójdę do swojego pokoju.
S: Idź.
V: Słucham, Deniz?
Nie, nie jestem w Bodrum, jestem w Stambule.
Nie ma potrzeby, żebyś tu przychodziła, Deniz. Naprawdę, nie mamy już o czym rozmawiać.
Jestem zajęty, rozłączam się.
E: Sumienia nie ma. Ciągle jeszcze lata za bratem. On cię nie chce!
El: Włączyłam pranie kolorowych. Oddzieliłaś białe rzeczy, Asli?
A: Oddzielam, siostro Elif.
El: Czarne tu, kolorowe tam. A: Dobrze.
Nie, moja droga. Ta koszulka to przecież nie jedyny egzemplarz.
E: Proszę.
B: Dziękuję. E: Smacznego.
B: No już, chodź. To też weźmiemy.
B: Nie, to niemożliwe. Nie tylko ona miała taką torbę.
C: Witam.
S: Miło cię widzieć, Cansu.
V: Cześć.
C: Dziękuję, wujku Sinanie.
S: Jak się masz? C: Dobrze, dziękuję.
S: Eda jest w domu. C: Dobrze, do zobaczenia.
V: Synku, jedź ze mną. W porozmawiamy nieco w samochodzie. Potem odwiozą cię do firmy.
V: Dobrze, tato. S: No chodź, idziemy.
C: Cześć!
K: Eda!
E: Idę, idę!
C: Stęskniłam się za tobą, dziewczyno! Następnym razem ja też z tobą pojadę. Mało co nie umarłam z tęsknoty.
E: Szkoda, że nie pojechałaś. Mogłyśmy się tak zabawić.
Hotel, miasto, wszystko było na poziomie. A Baris... Off... Off...
C: Opowiedz mi wszystko od początku.
E: I tak ci już przecież wszystko opowiedziałam.
C: Nie, moja droga, na pewno coś opuściłaś. Kiedy jesteś z Barisem, twój umysł szwankuje.
E: To mój ulubiony stan.
S: Synku, co z tobą? Jesteś nieco spięty.
V: Ze mną w porządku, tato.
S: Jesteś pewien?
V: Jestem pewien, całkiem pewien, ale Eda na pewno już ci coś powiedziała.
S: Ona mi niczego nie powiedziała, tylko opowiedziała o twojej nowej dziewczynie i o tym, że dzwoniła Deniz.
V: W porządku, niczego nie powiedziała. Ona uwielbia wtrącać się w moje życie osobiste.
S: Martwię się o ciebie.
V: Nie masz się o co martwić.
S: Posłuchaj, synku, nie chcę dawać ci rad, ale ten kto zrani cię raz, zrani i po raz drugi.
Najważniejsze, to żeby sobie ufać. Przechodziłem to milion razy.
V: Mówisz o mamie, tato?
Byłem wtedy mały, ale wszystko doskonale pamiętam.
S: Jeśli braknie zaufania, jeśli twoje serce zostanie zdradzone, to tego już w żaden sposób nie da się odbudować, synku.
V: Masz rację. Nawet, jeśli człowiek wybacza, to niczego nie zapomina.
S: Volkan, ja i twoja siostra bardzo chcemy, żeby w swoim życiu był człowiek, na którą mógłbyś się oprzeć.
V: Wiem o tym, tato.
S: Twoja nowa dziewczyna musi być bardzo miła.
Nie wszyscy ludzie podobają się Edzie.
Moim zdaniem, jeśli rozstaliście się z tą dziewczyną przez Deniz, to powinieneś jeszcze o tym pomyśleć.
Może to miłość twojego życia?
C: Popatrzcie na nich! Jesteście tacy słodcy.
Przy Barisie wydajesz się być taka dorosła.
E: Daj, niech zobaczę.
Prawda.
Ale jestem zła, że jestem taka niska.
C: Aj, jak oni do siebie pasują!
E: Czyż nie? Gdybyś zobaczyła Asli... Ona jest taka słodka.
Gdy teraz patrzę na te zdjęcia, to jestem zła na brata.
C: No właśnie...
Dlaczego oni się rozstali? Przykro mi z tego powodu.
E: Brat nic nie chce powiedzieć. Ale ja wiem, że przez Denis. Znowu się przyczepiła.
C: I mnie się tak wydaje.
Na pewno się zdenerwowała, kiedy ta Deniz zadzwoniła. I miała rację.
E: Dzisiaj znowu dzwoniła. Chce się spotkać z moim bratem.
C: Jest tak bezczelna, tak nachalna. Mam nadzieję, że oni nie będą znowu razem.
E: Nie, moja droga. Mój brat za nic do niej nie wróci. Jeszcze czego!
C: Nie bądź tego taka pewna. Jakbyś nie znała tej Deniz.
Ona zrobi wszystko, co w jej mocy, żeby do niej wrócił.
Tylko popatrz: dzwoni do niego, wiedząc, że on ma dziewczynę.
E: Tak. Co to za dziewczyna?
Trzeba się jej bać. Muszę coś zrobić. Powinnam pogodzić brata z Asli.
Inaczej brat wybaczy Deniz. Nie mogę pogodzić się z tą sytuacją.
C: Najważniejsze, żeby twój brat się nie zdenerwował, że się wtrącasz.
E: Niech się złości. Żeby znowu być z Deniz, będzie musiał przejść po moim trupie.
C: A jak zamierzasz to zrobić? Jak ich pogodzisz?
E: Coś wymyślę. Ale najpierw muszę zdobyć numer telefonu Asli.
Se: Kochanie, wszyscy piszą w samych superlatywach o otwarciu naszego hotelu.
N: Doprawdy? To bardzo dobrze, bardzo się cieszę.
Se: Aj, mój drogi! Spójrz na Caglę i Buraka! Jak oni do siebie pasują! Jak by na to nie spojrzeć.
Patrz, patrz! Napisali: "para roku". Wszyscy czekają na ich ślub. Nihat, może pod koniec lata zaręczymy ich?
N: Seldo, proszę, nie pospieszaj.
Burak to jeszcze dzieciak. Twoim zdaniem jest w stanie udźwignąć taką odpowiedzialność?
Se: Kochanie, jak to? Przecież jesteśmy my. My wszystko załatwimy.
N: Seldo, w żadnym wypadku nie powinniśmy się wtrącać do tych spraw.
Gdy oni sami zrozumieją, że są gotowi, wtedy to zrobimy.
Elcin teraz też należy do naszej rodziny. Chcę, żeby dzieci same to załatwiły.
Se: To już w ogóle "bomba roku".
Kiedy oni zdążyli tak się do siebie zbliżyć?
Nie mam pojęcia. Choć to prawda, że późno nam o tym powiedzieli.
N: Tak, ale to ich prywatne życie.
Nam powiedzieli pierwszym. Tylko dzieci jeszcze nie wiedzą, wiesz o tym.
Se: Myślisz, że oni się pobiorą?
N: Daj Boże. Wiem, że będą szczęśliwi.
Po tym wszystkim, co zaszło, Sinan pierwszy raz zaczął tak poważny związek.
Se: Mam nadzieję, że nie pożałuje. Nasza Elcin to dobra, miła osoba, ale nieco przebiegła.
N: A to co? Byłaś przecież przyjaciółką Elcin. Czyżby zmieniły się okoliczności?
Se: Nie, no co ty.
Sinan jest dla mnie po prostu ważniejszy niż Elcin. Sinan jest dla mnie jak brat.
N: Sinan i Elcin sporo przeszli w swoich poprzednich związkach. Ten związek wyjdzie im na dobre.
Se: Ja też tego chce, mój drogi. N: Nie martw się.
E: Cagla, wychodzę. Mam kilka spotkań firmie.
C: Mamo, a co ja będę robić? Dlaczego wróciliśmy do Izmiru?
Strasznie mi się tu nudzi.
E: A co mieliśmy zrobić?
C: Mogliśmy pojechać do Stambułu. Przecież ciocia Selda nalegała.
E: Mówię ci przecież, że mam sprawy do załatwienia.
C: W takim razie chociaż ja mogłam jechać.
E: Cagla, mówiłam ci już wcześniej: nie można się tak zachowywać.
Wszystko będzie dobrze, gdy się pobierzecie z Burakiem.
C: Off!
E: Nie fukaj, Cagla.
C: Mamo, posłuchaj, mnie tutaj nic nie trzyma.
Burak jest Stambule, a ja w Izmirze.
Jest mi ciężko.
A i większość twoich spraw jest w Stambule.
Gdybyśmy miały tam dom, byłoby nam łatwiej.
E: Myślę, że... Masz rację. Pomyślę o tym.
C: Naprawdę?
Burak się bardzo ucieszy.
E: Wspaniale! W takim razie powiedz co zaplanowałaś dla nas dzisiaj?
C: Nie wiem. Może przejdziemy się po sklepach?
E: Dobrze, w takim razie daj mi znać.
C: Miłej pracy.
B: Piesku, piesku mój! Daj piątkę, daj! Brawo! Przynieś!
Słucham, moja droga.
C: Kochany? Co robisz?
B: Nic, moja droga. Jestem w domu, bawię się z Kyrallem, a ty?
C: Nic, też jestem w domu.
Mam dla ciebie wspaniałą wiadomość.
Przeprowadzamy się do Stambułu!
B: Dlaczego? Tzn. dlaczego tak nagle?
C: Co znaczy dlaczego? Nie cieszysz się?
B: Jak mógłbym się nie cieszyć. Po prostu jestem zdziwiony. To wspaniała wiadomość. Kiedy się przeprowadzacie?
C: Mama zacznie szukać domu w najbliższym czasie.
Myślę, że wkrótce się przeprowadzimy. Burak, będzie wspaniale, prawda?
Będziemy mogli spędzać ze sobą mnóstwo czasu!
B: Tak, wspaniale.
Mój piesek chce się bawić?
Moja droga, może później porozmawiamy?
C: Dobrze, kochany. Do zobaczenia.
B: Jak się sprawy mają, tato?
N: Wspaniale, a u ciebie?
B: Dobrze.
N: Idę do pracy.
Jeśli chcesz, możesz jechać ze mną.
B: Tato, przecież dopiero co wróciłem z Bodrum, a tam dużo pracowałem. Pozwól mi trochę odpocząć.
N: Tak, oczywiście.
Było ci tam przecież bardzo ciężko. Cały dzień na leżaku. Chciałeś, to kąpałeś się w morzu, gdy chciałeś, to pływałeś w basenie. To bardzo męczy.
B: Tato, co mam zrobić żeby cię zadowolić? Mówią przecież, że pracowałem, a ty mi nie wierzysz.
N: Synku, ty mnie zadziwiasz. Mówię ci jedno i słyszę 1000 wymówek.
Odpocznij parę dni. Mam wobec ciebie szczególne plany. Poczekaj, a zobaczysz. Ciao!
A: Gonca, ja jeszcze nie miałam okazji wyjść. Kiedy przyjechali właściciela domu, musiałam się schować.
Teraz pomagam obsłudze. Jeśli chcesz, idź sama na spotkanie. Nie będę ci kazała czekać.
G: Nie, moja droga, no co ty?! Poczekam.
Wszystko robimy razem, dziewczyno.
Tylko postaraj się szybko wyjść, zgoda?
A: Dobrze, dobrze, pospieszę się. Całuję.
G: I ja. Czekam.
Będziesz jeszcze długo dzwonił. Kłamca. Nikomu już nie można ufać. Kozioł!
E: Gonca, odbierz. Wysłuchaj mnie choć raz.
[Gondża, proszę odbierz. Wszystko jest nie tak, jak myślisz. Pozwól mi wyjaśnić.]
G: Będziesz jeszcze długo czekał, żeby móc się wytłumaczyć. Jakbym była głupia. Kozioł!
S: Emel, pan Nihat już wyszedł. Pójdźmy, porozmawiamy.
E: Teraz będziemy rozmawiać? S: Tak.
E: Sukran, może idź i sprawdź najpierw czy pani Selda jest w dobrym nastroju?
S: Nie sądzę, żeby miała odmówić. Spodobałaś się jej, a zwłaszcza twoje jedzenie.
E: Dobrze mówisz, ale po prostu moja prośba jest... Bardzo się wstydzę.
Sukran, rozmyśliłam się. Niczego jej nie powiem.
S: A co w takim razie zrobisz?
E: Nie wiem. Postaram się znaleźć inne wyjście, pojadę do krewnych.
S: Emel, mówisz tak, jakbyś miała w Stambule krewnych.
E: Prawdę mówisz. Wszyscy są daleko.
S: Powiedziałabym: "przyjdź, zatrzymaj się u nas", ale wiesz, w jakim jestem położeniu.
I znasz Sezgina. Ale wiedz, że jestem z tobą.
E: No co ty, Sukran, przyjaciółko moja. Dziękuję ci, moja droga, dziękuję.
S: Chodź już. Nie waż się smucić!
Nie sądzę, aby oni byli przeciwni, a jeśli będą, to wtedy zaczniemy szukać innego wyjścia.
Nie ma co się martwić przedwcześnie.
E: Masz rację. Dobrze, chodźmy porozmawiać.
Se: Właśnie chciałam panią wezwać.
Proszę przygotować na wieczorną kolację coś niskokalorycznego,
bo w Bodrum moja dieta poszła na marne.
Emel, wtedy przygotowałaś mi taki wspaniały jadłospis.
E: Proszę się nie martwić, przygotuję coś. Na jutro rano nowa dieta będzie gotowa.
Se: Tak, tak, trzeba wszystko wywiesić. Zgubiłam stronę.
E: Pani Seldo, jeżeli nie jest pani zajęta chciałabym z panią porozmawiać o czymś.
Se: Oczywiście, o czym?
E: Moja córka pracowała w innym mieście.
Ale musiała się zwolnić i wróciła.
Czy mogłaby zostać tutaj ze mną na jakiś czas, za pani pozwoleniem?
Se: Tzn... Nie wiem, co powiedzieć.
Jeśli mam być szczera, nie chciałabym, aby mieszkała u nas młoda dziewczyna. Burak to młody chłopak.
Oczywiście, niczego nie będzie między nim a pani córką.
E: Moja córka zna swoje miejsce...
Se: Nie, źle mnie pani zrozumiała.
Burak jest teraz w poważnym związku, to miałam na myśli. Ale zna pani przecież dzisiejszą młodzież: wiatr w głowie, dlatego o tym mówię.
E: Rozumiem.
Se: Pani Seldo, Asli to mądra dziewczyna.
Nawet nie zauważy pani jej obecności.
Poza tym one zostaną tu tylko na pewien czas. Asli nigdy pani nie rozczaruje, proszę mi wierzyć.
Se: Dobrze.
Jestem z ciebie bardzo zadowolona, Emel. Dlatego się zgodziłam.
Oczywiście, podziękuj też Sukran za wstawiennictwo.
Ufam wam. Daj Boże, nie będzie żadnych problemów.
E: Może być pani pewna. Dziękuję, pani Seldo.
Se: Dziękuję, pani Seldo. Za pani pozwoleniem...
A: Zupełnie jakbym była w więzieniu. Nie mogę wyjść z domu. Tylko na mnie popatrzcie.
Mama? No i co?
E: Zgodzili się.
A: Użyło mi.
E: I mnie jak, nawet nie pytaj. Uspokoiłam się na duszy.
To tacy dobrzy ludzie.
Córeczko, znaleźć takich ludzi w naszych czasach to wielkie szczęście.
A: Masz rację, mamusiu.
E: Będziemy bardzo ostrożne.
Postaramy się nie zawieść ich zaufania. Niech nie pożałują, że wpuścili nas do swojego domu.
A: Nie martw się.
E: Ja wiem, Asli, że ty nic złego nie zrobisz.
Ale postaraj się nie wpadać im w oczy, dobrze?
A: Dobrze.
E: Ja wiem, nawet jeśli człowiek wcześniej mieszkał w szopie, to i tak tęskni za rodzinnym domem.
A: Tak. Czuję się jak w więzieniu, mamo.
Bardzo stęskniłam się za naszym domem.
E: Obiecuję ci, córeczko: znajdziemy sobie własny kąt.
A: Dobrze.
E: Wytrzymaj trochę. Przyjdą te dni. Czego to tylko z tobą nie przeżyłyśmy... Wytrzymaj trochę.
Co mówił twój tata?
A: Najlepsze przychodzi do nas dzięki trudowi.
E: I się nie mylił.
A: Mamo, nie rozstrajaj się, dobrze?
E: Nie będę, córeczko.
A: No, wychodzę. Gonca już długo na mnie czeka.
E: Powodzenia. Daj Bóg, żeby spotkanie poszło wam dobrze. I ucałuj ode mnie Goncę.
A: Dobrze, pocałuję.
E: Śliczna jesteś, córeczko.
B: Ładna była, co?
Kyral! Kyral! Poczekaj! Kyral!
A: Uff! Jaka długa ta droga!
Nie podchodź! Nie podchodź!
B: Kyral! Kyral!
Kyral, Kyral...
A: Zabierz stąd swojego psa.
B: Asli?!
A: No nie... To jakiś koszmar.
B: Co ty tutaj robisz?
A: Raczej co ty tutaj robisz?
A,B: Ty tutaj mieszkasz?!
A: Nie.
B: Ja też nie. Przyszedłem odwiedzić jednego kolegę.
A: Uff! Jakbyś mało problemów mi przysporzył! Mógłbyś obejść się chociaż bez psa.
B: Tylko nie mów o nim pies. On ma imię: Kyral.
A: Wybacz mi, mój drogi.
Obraziłam cię.
Kiedy zobaczyłam, że biegniesz prosto na mnie, uciekałam, żeby się obronić. Ale tak poza tym, to bardzo lubię psy.
B: Jeśli skończyłaś swoje tłumaczenia przed psem, to może wyjaśnisz mi co ty tutaj robisz?
Ja już naprawdę zaczynam się bać.
A: Po pierwsze: to nie pies, to Kyral.
Po drugie: co ci do tego?
Po trzecie: Jeśli pomyśleć o wszystkim, co mi się przydarzyło przez ciebie, to jest tylko jeden człowiek, który powinien się bać i to jestem ja.
B: Ile w tonie mieści się słów. Gadatliwa kobieta. No cóż, rozmyśliłem się, nie pytam.
A: Co z ciebie za wredny facet?! Nienawidzę cię!
B: A ja jestem tobą zachwycony. Bądź ostrożna. Jeszcze się zobaczymy.
A: Obyś zobaczył twarz szatana! Słyszałeś mnie?!
M: Wykonałem to bardzo dokładnie. Co Pan o tym myśli?
N: Nieźle. Musi pan tylko zmienić trochę stylistykę.
Chcemy, aby ten hotel zachowywał pewne standardy.
Zdaję sobie też sprawę, jak dobry projekt jest przy tym ważny.
Być może dlatego współpraca z architektami idzie nam dobrze.
Załatw spotkanie, spotkamy się z nimi, zgoda?
Słucham?
B: Nihat?
N: Kto mówi?
B: Widzę, że zapomniałeś mój głos. Oczywiście - upłynęło sporo czasu. To ja, Baszak.
N: Potem dokończymy. M: Dobrze.
N: Co jest? Czego chcesz? Po co dzwonisz?
B: Co to za pytania? Dlaczego pomyślałeś, że czegoś potrzebuję?
Czy nie mogę już zadzwonić, żeby dowiedzieć się, co u ciebie słychać?
N: Posłuchaj, nie mam czasu na twoje gry. Mów, po co dzwonisz, inaczej się rozłączę.
B: Dobrze, dobrze. Musimy się spotkać.
N: Ja nie muszę się z tobą widzieć.
B: W takim razie popełniłam błąd dzwoniąc wcześniej do ciebie?
N: Grozisz mi? Nie mogę być twoim wspólnikiem. Nie dzwoń do mnie.
B: Aj, aj - nie może być moim wspólnikiem... Jeszcze jak możesz.
G: Dziewczyno, gdzie ty byłaś?
A: Nie pytaj, Gonca. Wprost nie uwierzysz, co mi się przydarzyło.
G: Co się stało?
A: Wpadłam na tego głupka.
G: Którego głupka?
A: A ilu jest głupków? Na Buraka, oczywiście.
G: Co?! Gdzie? Jak?
A: Wyszłam z domu, spokojnie sobie szłam, a tu nagle w moją stronę zaczyna biec pies: spanikowałam i przewróciłam się.
A kim był właściciel psa? To już z pewnością możesz sobie wyobrazić.
G: Nie wierzę... Chociaż, czemu się dziwić? Wy ciągle na siebie wpadajcie.
A: Tak. Staram się od niego wybawić, a on pojawia się przed moim nosem.
G: Tak jest zawsze.
A: Dokładnie.
G: A może on tam gdzieś mieszka?
A: Nie, on przyjechał do swojego kolegi.
G: No i dobrze. W takim razie nie skupiaj się na tym, kiedy go jeszcze mogłabyś zobaczyć.
A: Niech trzyma się ode mnie z daleka! Chodźmy na spotkanie.
G: Dziewczyno, zanim przyszłaś porozmawiałam z kelnerami.
Praca łatwa, a właściciel bardzo miły. Daj Bóg, a przyjmie nas.
A: Poważnie? Daj Bóg.
M: Dobrze, zaczynacie jutro. Powodzenia.
G: Dzień dobry, przyszłyśmy w sprawie ogłoszenia o pracę.
M: Niestety, dopiero co dogadałem się z tymi dziewczynami.
G: Aj, naprawdę?
No cóż... Dobrze.
M: Ale jeśli chcecie, zostawcie swoje numery telefonu.
A: Oczywiście.
A: Straciłyśmy pracę przez jakieś 5 min.
Znowu wszystko przez tego głupka!
Stałam się przeszkodą dla ciebie, wybacz mi, Gonca.
G: Nie gadaj. Widocznie nie było nam to przeznaczone.
A w ogóle, to wcale się nie zmartwiłam. Przypatrz się: ani jednego ładnego chłopaka.
A: Dziękujemy.
G: Dawaj, przynajmniej zabierzemy swoją wypłatę z poprzedniej pracy.
A: Nie sądzę, żeby wypłacili nam te pieniądze.
G: Dlaczego? To pieniądze, na które nie zapracowałaś?
A: Ale oni na pewno ich nie oddadzą. Po tym wszystkim, co zaszło...
G: W tym nie było przecież twojej winy. Musi je oddać, nie martw się.
A: Daj Bóg.
K: Kawa, panie Sinanie. S: Dziękuję. K: Smacznego.
E: Zbierz dla mnie sprawozdania. K: Natychmiast. E: Dziękuję.
Słucham, mój drogi.
S: Moja droga, jak się masz? Co porabiasz?
E: Dobrze, pracuję. A ty?
S: Niestety, myślę o tobie i nie mogę pracować. Bardzo się stęskniłem za tobą. Może przyjadę do Izmiru?
E: Przecież niedawno się widzieliśmy.
S: Ale tak nie mogę... Musisz się przeprowadzić do Stambułu.
E: Ja też o tym myślę.
S: Naprawdę?
E: R
…
A: Przyjechali właśnie wtedy, kiedy ja muszę wychodzić. Co mam robić? Wyjść później?
Su: Są państwo głodni? Przygotować coś?
N: Dziękuję, ale jedliśmy w samolocie.
Se: Tak, tak.
E: Miło państwa widzieć.
N: Dziękuję. Se: Dziękuję.
Su: Panie Burak, zapoznam was. Nasza nowa kucharka, pani Emel.
B: Bardzo mi miło.
E: Mnie również.
N: Burak, bardzo ci zasmakuje jedzenie pani Emel.
B: Jeśli mówi to taki ekspert, jak ty, to jestem bardzo ciekaw popróbować.
Nasz pies wrócił?
Su: Tak, dziś rano.
B: Bardzo się cieszę. Gdzie Kyral? W ogrodzie?
Su: Tak, proszę pana.
B: Pójdę do niego.
Se: Dobrze, mój drogi.
Su: Może ma pan ochotę na mocną kawę?
Se: Ja bym chciała, ale niech moja kawa będzie niskokaloryczna.
Su: A pan, panie Nihat?
N: Ja również. Ale najpierw przebiorę się i przyjdę.
Su: Dobrze, proszę pana.
B: Miłej pracy.
El: Dziękuję. Życzy pan sobie czegoś?
B: Przynieś mi, proszę, coś odświeżające go, chłodnego.
El: Dobrze, już przynoszę.
B: Będę w ogrodzie. El: Dobrze.
E: Dziś też nam się udało.
Su: Co się stało, Emel?
E: Myślę o Asli. Mam nadzieję, że pani Selda pozwoli jej tutaj zostać.
Su: Daj Bóg.
E: Kiedy powinnam z nią porozmawiać?
Su: Najpierw niech wypije swoją kawę. Pan Nihat pojedzie i wtedy razem z nią porozmawiamy.
E: Dobrze.
B: Kyral, synku! Tęskniłeś za mną?
Chodź tu. Brawo. Tęskniłeś? Chodź tu, Kyral. Chodź.
Siad. Turlaj się, turlaj. Brawo. Chodź tutaj.
A: Skąd dobiega to szczekanie?
E: Asli, ty nie wyszłaś?
A: Nie, mamo. Kiedy zobaczyłam, że przyjechali, od razu weszłam do domu.
Mówiłaś przecież, że porozmawiasz z nimi. Nie porozmawiałaś?
E: Nie, ale wkrótce porozmawiam.
Nie myślę, że będą przeciwni, ale mimo wszystko...
Dopóki nie porozmawiam, nie pokazuj się im na oczy.
A: Dobrze, nie martw się.
E: Córeńko...
A: Mają psa?
E: To pies jest ich syna. Wrócił z urlopu.
Asli, u nich nawet pies wyjeżdża na urlop.
Poznałam ich syna. Jest mniej więcej w twoim wieku.
Wygląda na dobrego chłopaka. Mimo wszystko uważaj na siebie, żeby potem nie było plotek.
A: Nie martw się, mamo.
E: Moja droga...
El: Siostro Emel!
Em: Idę.
El: Mogłabyś przygotować chłodny napój? Mam teraz po prostu mnóstwo rzeczy do zrobienia.
A: Ja ci pomogę, siostro Elif.
El: Byłoby dobrze. Dziękuję.
V: Tato, będziesz jechał do firmy? S: Tak, synu.
V: Dobrze, w takim razie pojedziemy razem. S: W porządku.
Eda, czy wiesz co jest twojemu bratu? Jest jakiś rozdrażniony.
E: Rozstał się ze swoją dziewczyną.
S: Ma nową dziewczynę?
E: Tak. Tato, gdybyś ją widział... Jest taka słodka.
S: W takim razie dlaczego się rozstali?
V: Znasz brata, on nie lubi mówić o sobie. Ale ja wiem, że to przez Deniz.
S: Deniz? Znowu ta dziewczyna?
E: Tak. Zobaczyła na zdjęciach, że brat jest szczęśliwy.
Diablica. Zadzwoniła do brata, bo chciała się z nim pogodzić.
Ale brat nigdy się z nią nie pogodzi.
S: Posłuchaj, możliwe, że się nie pogodzi, jednak, jeśli usłyszy, że ty tak powiedziałaś, zdenerwuje się.
E: Ona mi się nie podoba, tato.
Jakbyś nie wiedział, jak bardzo zraniła brata, co on przez nią przeszedł. A co ona zrobiła?
Zniszczyła wszystko, co tylko było można.
S: Nie powinnaś tak mówić o Deniz. To, co przeszli, dotyczy tylko ich dwojga.
E: Tak, tatusiu, ale niech nikt nie waży się ranić brata.
Ani ciebie, ani brata. A jeśli ktoś zrani, to będzie miał ze mną do czynienia.
S: Oto moja córka!
Posłuchaj, mimo wszystko nie mów takich rzeczy o Deniz przy bracie, dobrze?
E: Dobrze, dobrze, nie martw się. Pójdę do swojego pokoju.
S: Idź.
V: Słucham, Deniz?
Nie, nie jestem w Bodrum, jestem w Stambule.
Nie ma potrzeby, żebyś tu przychodziła, Deniz. Naprawdę, nie mamy już o czym rozmawiać.
Jestem zajęty, rozłączam się.
E: Sumienia nie ma. Ciągle jeszcze lata za bratem. On cię nie chce!
El: Włączyłam pranie kolorowych. Oddzieliłaś białe rzeczy, Asli?
A: Oddzielam, siostro Elif.
El: Czarne tu, kolorowe tam. A: Dobrze.
Nie, moja droga. Ta koszulka to przecież nie jedyny egzemplarz.
E: Proszę.
B: Dziękuję. E: Smacznego.
B: No już, chodź. To też weźmiemy.
B: Nie, to niemożliwe. Nie tylko ona miała taką torbę.
C: Witam.
S: Miło cię widzieć, Cansu.
V: Cześć.
C: Dziękuję, wujku Sinanie.
S: Jak się masz? C: Dobrze, dziękuję.
S: Eda jest w domu. C: Dobrze, do zobaczenia.
V: Synku, jedź ze mną. W porozmawiamy nieco w samochodzie. Potem odwiozą cię do firmy.
V: Dobrze, tato. S: No chodź, idziemy.
C: Cześć!
K: Eda!
E: Idę, idę!
C: Stęskniłam się za tobą, dziewczyno! Następnym razem ja też z tobą pojadę. Mało co nie umarłam z tęsknoty.
E: Szkoda, że nie pojechałaś. Mogłyśmy się tak zabawić.
Hotel, miasto, wszystko było na poziomie. A Baris... Off... Off...
C: Opowiedz mi wszystko od początku.
E: I tak ci już przecież wszystko opowiedziałam.
C: Nie, moja droga, na pewno coś opuściłaś. Kiedy jesteś z Barisem, twój umysł szwankuje.
E: To mój ulubiony stan.
S: Synku, co z tobą? Jesteś nieco spięty.
V: Ze mną w porządku, tato.
S: Jesteś pewien?
V: Jestem pewien, całkiem pewien, ale Eda na pewno już ci coś powiedziała.
S: Ona mi niczego nie powiedziała, tylko opowiedziała o twojej nowej dziewczynie i o tym, że dzwoniła Deniz.
V: W porządku, niczego nie powiedziała. Ona uwielbia wtrącać się w moje życie osobiste.
S: Martwię się o ciebie.
V: Nie masz się o co martwić.
S: Posłuchaj, synku, nie chcę dawać ci rad, ale ten kto zrani cię raz, zrani i po raz drugi.
Najważniejsze, to żeby sobie ufać. Przechodziłem to milion razy.
V: Mówisz o mamie, tato?
Byłem wtedy mały, ale wszystko doskonale pamiętam.
S: Jeśli braknie zaufania, jeśli twoje serce zostanie zdradzone, to tego już w żaden sposób nie da się odbudować, synku.
V: Masz rację. Nawet, jeśli człowiek wybacza, to niczego nie zapomina.
S: Volkan, ja i twoja siostra bardzo chcemy, żeby w swoim życiu był człowiek, na którą mógłbyś się oprzeć.
V: Wiem o tym, tato.
S: Twoja nowa dziewczyna musi być bardzo miła.
Nie wszyscy ludzie podobają się Edzie.
Moim zdaniem, jeśli rozstaliście się z tą dziewczyną przez Deniz, to powinieneś jeszcze o tym pomyśleć.
Może to miłość twojego życia?
C: Popatrzcie na nich! Jesteście tacy słodcy.
Przy Barisie wydajesz się być taka dorosła.
E: Daj, niech zobaczę.
Prawda.
Ale jestem zła, że jestem taka niska.
C: Aj, jak oni do siebie pasują!
E: Czyż nie? Gdybyś zobaczyła Asli... Ona jest taka słodka.
Gdy teraz patrzę na te zdjęcia, to jestem zła na brata.
C: No właśnie...
Dlaczego oni się rozstali? Przykro mi z tego powodu.
E: Brat nic nie chce powiedzieć. Ale ja wiem, że przez Denis. Znowu się przyczepiła.
C: I mnie się tak wydaje.
Na pewno się zdenerwowała, kiedy ta Deniz zadzwoniła. I miała rację.
E: Dzisiaj znowu dzwoniła. Chce się spotkać z moim bratem.
C: Jest tak bezczelna, tak nachalna. Mam nadzieję, że oni nie będą znowu razem.
E: Nie, moja droga. Mój brat za nic do niej nie wróci. Jeszcze czego!
C: Nie bądź tego taka pewna. Jakbyś nie znała tej Deniz.
Ona zrobi wszystko, co w jej mocy, żeby do niej wrócił.
Tylko popatrz: dzwoni do niego, wiedząc, że on ma dziewczynę.
E: Tak. Co to za dziewczyna?
Trzeba się jej bać. Muszę coś zrobić. Powinnam pogodzić brata z Asli.
Inaczej brat wybaczy Deniz. Nie mogę pogodzić się z tą sytuacją.
C: Najważniejsze, żeby twój brat się nie zdenerwował, że się wtrącasz.
E: Niech się złości. Żeby znowu być z Deniz, będzie musiał przejść po moim trupie.
C: A jak zamierzasz to zrobić? Jak ich pogodzisz?
E: Coś wymyślę. Ale najpierw muszę zdobyć numer telefonu Asli.
Se: Kochanie, wszyscy piszą w samych superlatywach o otwarciu naszego hotelu.
N: Doprawdy? To bardzo dobrze, bardzo się cieszę.
Se: Aj, mój drogi! Spójrz na Caglę i Buraka! Jak oni do siebie pasują! Jak by na to nie spojrzeć.
Patrz, patrz! Napisali: "para roku". Wszyscy czekają na ich ślub. Nihat, może pod koniec lata zaręczymy ich?
N: Seldo, proszę, nie pospieszaj.
Burak to jeszcze dzieciak. Twoim zdaniem jest w stanie udźwignąć taką odpowiedzialność?
Se: Kochanie, jak to? Przecież jesteśmy my. My wszystko załatwimy.
N: Seldo, w żadnym wypadku nie powinniśmy się wtrącać do tych spraw.
Gdy oni sami zrozumieją, że są gotowi, wtedy to zrobimy.
Elcin teraz też należy do naszej rodziny. Chcę, żeby dzieci same to załatwiły.
Se: To już w ogóle "bomba roku".
Kiedy oni zdążyli tak się do siebie zbliżyć?
Nie mam pojęcia. Choć to prawda, że późno nam o tym powiedzieli.
N: Tak, ale to ich prywatne życie.
Nam powiedzieli pierwszym. Tylko dzieci jeszcze nie wiedzą, wiesz o tym.
Se: Myślisz, że oni się pobiorą?
N: Daj Boże. Wiem, że będą szczęśliwi.
Po tym wszystkim, co zaszło, Sinan pierwszy raz zaczął tak poważny związek.
Se: Mam nadzieję, że nie pożałuje. Nasza Elcin to dobra, miła osoba, ale nieco przebiegła.
N: A to co? Byłaś przecież przyjaciółką Elcin. Czyżby zmieniły się okoliczności?
Se: Nie, no co ty.
Sinan jest dla mnie po prostu ważniejszy niż Elcin. Sinan jest dla mnie jak brat.
N: Sinan i Elcin sporo przeszli w swoich poprzednich związkach. Ten związek wyjdzie im na dobre.
Se: Ja też tego chce, mój drogi. N: Nie martw się.
E: Cagla, wychodzę. Mam kilka spotkań firmie.
C: Mamo, a co ja będę robić? Dlaczego wróciliśmy do Izmiru?
Strasznie mi się tu nudzi.
E: A co mieliśmy zrobić?
C: Mogliśmy pojechać do Stambułu. Przecież ciocia Selda nalegała.
E: Mówię ci przecież, że mam sprawy do załatwienia.
C: W takim razie chociaż ja mogłam jechać.
E: Cagla, mówiłam ci już wcześniej: nie można się tak zachowywać.
Wszystko będzie dobrze, gdy się pobierzecie z Burakiem.
C: Off!
E: Nie fukaj, Cagla.
C: Mamo, posłuchaj, mnie tutaj nic nie trzyma.
Burak jest Stambule, a ja w Izmirze.
Jest mi ciężko.
A i większość twoich spraw jest w Stambule.
Gdybyśmy miały tam dom, byłoby nam łatwiej.
E: Myślę, że... Masz rację. Pomyślę o tym.
C: Naprawdę?
Burak się bardzo ucieszy.
E: Wspaniale! W takim razie powiedz co zaplanowałaś dla nas dzisiaj?
C: Nie wiem. Może przejdziemy się po sklepach?
E: Dobrze, w takim razie daj mi znać.
C: Miłej pracy.
B: Piesku, piesku mój! Daj piątkę, daj! Brawo! Przynieś!
Słucham, moja droga.
C: Kochany? Co robisz?
B: Nic, moja droga. Jestem w domu, bawię się z Kyrallem, a ty?
C: Nic, też jestem w domu.
Mam dla ciebie wspaniałą wiadomość.
Przeprowadzamy się do Stambułu!
B: Dlaczego? Tzn. dlaczego tak nagle?
C: Co znaczy dlaczego? Nie cieszysz się?
B: Jak mógłbym się nie cieszyć. Po prostu jestem zdziwiony. To wspaniała wiadomość. Kiedy się przeprowadzacie?
C: Mama zacznie szukać domu w najbliższym czasie.
Myślę, że wkrótce się przeprowadzimy. Burak, będzie wspaniale, prawda?
Będziemy mogli spędzać ze sobą mnóstwo czasu!
B: Tak, wspaniale.
Mój piesek chce się bawić?
Moja droga, może później porozmawiamy?
C: Dobrze, kochany. Do zobaczenia.
B: Jak się sprawy mają, tato?
N: Wspaniale, a u ciebie?
B: Dobrze.
N: Idę do pracy.
Jeśli chcesz, możesz jechać ze mną.
B: Tato, przecież dopiero co wróciłem z Bodrum, a tam dużo pracowałem. Pozwól mi trochę odpocząć.
N: Tak, oczywiście.
Było ci tam przecież bardzo ciężko. Cały dzień na leżaku. Chciałeś, to kąpałeś się w morzu, gdy chciałeś, to pływałeś w basenie. To bardzo męczy.
B: Tato, co mam zrobić żeby cię zadowolić? Mówią przecież, że pracowałem, a ty mi nie wierzysz.
N: Synku, ty mnie zadziwiasz. Mówię ci jedno i słyszę 1000 wymówek.
Odpocznij parę dni. Mam wobec ciebie szczególne plany. Poczekaj, a zobaczysz. Ciao!
A: Gonca, ja jeszcze nie miałam okazji wyjść. Kiedy przyjechali właściciela domu, musiałam się schować.
Teraz pomagam obsłudze. Jeśli chcesz, idź sama na spotkanie. Nie będę ci kazała czekać.
G: Nie, moja droga, no co ty?! Poczekam.
Wszystko robimy razem, dziewczyno.
Tylko postaraj się szybko wyjść, zgoda?
A: Dobrze, dobrze, pospieszę się. Całuję.
G: I ja. Czekam.
Będziesz jeszcze długo dzwonił. Kłamca. Nikomu już nie można ufać. Kozioł!
E: Gonca, odbierz. Wysłuchaj mnie choć raz.
[Gondża, proszę odbierz. Wszystko jest nie tak, jak myślisz. Pozwól mi wyjaśnić.]
G: Będziesz jeszcze długo czekał, żeby móc się wytłumaczyć. Jakbym była głupia. Kozioł!
S: Emel, pan Nihat już wyszedł. Pójdźmy, porozmawiamy.
E: Teraz będziemy rozmawiać? S: Tak.
E: Sukran, może idź i sprawdź najpierw czy pani Selda jest w dobrym nastroju?
S: Nie sądzę, żeby miała odmówić. Spodobałaś się jej, a zwłaszcza twoje jedzenie.
E: Dobrze mówisz, ale po prostu moja prośba jest... Bardzo się wstydzę.
Sukran, rozmyśliłam się. Niczego jej nie powiem.
S: A co w takim razie zrobisz?
E: Nie wiem. Postaram się znaleźć inne wyjście, pojadę do krewnych.
S: Emel, mówisz tak, jakbyś miała w Stambule krewnych.
E: Prawdę mówisz. Wszyscy są daleko.
S: Powiedziałabym: "przyjdź, zatrzymaj się u nas", ale wiesz, w jakim jestem położeniu.
I znasz Sezgina. Ale wiedz, że jestem z tobą.
E: No co ty, Sukran, przyjaciółko moja. Dziękuję ci, moja droga, dziękuję.
S: Chodź już. Nie waż się smucić!
Nie sądzę, aby oni byli przeciwni, a jeśli będą, to wtedy zaczniemy szukać innego wyjścia.
Nie ma co się martwić przedwcześnie.
E: Masz rację. Dobrze, chodźmy porozmawiać.
Se: Właśnie chciałam panią wezwać.
Proszę przygotować na wieczorną kolację coś niskokalorycznego,
bo w Bodrum moja dieta poszła na marne.
Emel, wtedy przygotowałaś mi taki wspaniały jadłospis.
E: Proszę się nie martwić, przygotuję coś. Na jutro rano nowa dieta będzie gotowa.
Se: Tak, tak, trzeba wszystko wywiesić. Zgubiłam stronę.
E: Pani Seldo, jeżeli nie jest pani zajęta chciałabym z panią porozmawiać o czymś.
Se: Oczywiście, o czym?
E: Moja córka pracowała w innym mieście.
Ale musiała się zwolnić i wróciła.
Czy mogłaby zostać tutaj ze mną na jakiś czas, za pani pozwoleniem?
Se: Tzn... Nie wiem, co powiedzieć.
Jeśli mam być szczera, nie chciałabym, aby mieszkała u nas młoda dziewczyna. Burak to młody chłopak.
Oczywiście, niczego nie będzie między nim a pani córką.
E: Moja córka zna swoje miejsce...
Se: Nie, źle mnie pani zrozumiała.
Burak jest teraz w poważnym związku, to miałam na myśli. Ale zna pani przecież dzisiejszą młodzież: wiatr w głowie, dlatego o tym mówię.
E: Rozumiem.
Se: Pani Seldo, Asli to mądra dziewczyna.
Nawet nie zauważy pani jej obecności.
Poza tym one zostaną tu tylko na pewien czas. Asli nigdy pani nie rozczaruje, proszę mi wierzyć.
Se: Dobrze.
Jestem z ciebie bardzo zadowolona, Emel. Dlatego się zgodziłam.
Oczywiście, podziękuj też Sukran za wstawiennictwo.
Ufam wam. Daj Boże, nie będzie żadnych problemów.
E: Może być pani pewna. Dziękuję, pani Seldo.
Se: Dziękuję, pani Seldo. Za pani pozwoleniem...
A: Zupełnie jakbym była w więzieniu. Nie mogę wyjść z domu. Tylko na mnie popatrzcie.
Mama? No i co?
E: Zgodzili się.
A: Użyło mi.
E: I mnie jak, nawet nie pytaj. Uspokoiłam się na duszy.
To tacy dobrzy ludzie.
Córeczko, znaleźć takich ludzi w naszych czasach to wielkie szczęście.
A: Masz rację, mamusiu.
E: Będziemy bardzo ostrożne.
Postaramy się nie zawieść ich zaufania. Niech nie pożałują, że wpuścili nas do swojego domu.
A: Nie martw się.
E: Ja wiem, Asli, że ty nic złego nie zrobisz.
Ale postaraj się nie wpadać im w oczy, dobrze?
A: Dobrze.
E: Ja wiem, nawet jeśli człowiek wcześniej mieszkał w szopie, to i tak tęskni za rodzinnym domem.
A: Tak. Czuję się jak w więzieniu, mamo.
Bardzo stęskniłam się za naszym domem.
E: Obiecuję ci, córeczko: znajdziemy sobie własny kąt.
A: Dobrze.
E: Wytrzymaj trochę. Przyjdą te dni. Czego to tylko z tobą nie przeżyłyśmy... Wytrzymaj trochę.
Co mówił twój tata?
A: Najlepsze przychodzi do nas dzięki trudowi.
E: I się nie mylił.
A: Mamo, nie rozstrajaj się, dobrze?
E: Nie będę, córeczko.
A: No, wychodzę. Gonca już długo na mnie czeka.
E: Powodzenia. Daj Bóg, żeby spotkanie poszło wam dobrze. I ucałuj ode mnie Goncę.
A: Dobrze, pocałuję.
E: Śliczna jesteś, córeczko.
B: Ładna była, co?
Kyral! Kyral! Poczekaj! Kyral!
A: Uff! Jaka długa ta droga!
Nie podchodź! Nie podchodź!
B: Kyral! Kyral!
Kyral, Kyral...
A: Zabierz stąd swojego psa.
B: Asli?!
A: No nie... To jakiś koszmar.
B: Co ty tutaj robisz?
A: Raczej co ty tutaj robisz?
A,B: Ty tutaj mieszkasz?!
A: Nie.
B: Ja też nie. Przyszedłem odwiedzić jednego kolegę.
A: Uff! Jakbyś mało problemów mi przysporzył! Mógłbyś obejść się chociaż bez psa.
B: Tylko nie mów o nim pies. On ma imię: Kyral.
A: Wybacz mi, mój drogi.
Obraziłam cię.
Kiedy zobaczyłam, że biegniesz prosto na mnie, uciekałam, żeby się obronić. Ale tak poza tym, to bardzo lubię psy.
B: Jeśli skończyłaś swoje tłumaczenia przed psem, to może wyjaśnisz mi co ty tutaj robisz?
Ja już naprawdę zaczynam się bać.
A: Po pierwsze: to nie pies, to Kyral.
Po drugie: co ci do tego?
Po trzecie: Jeśli pomyśleć o wszystkim, co mi się przydarzyło przez ciebie, to jest tylko jeden człowiek, który powinien się bać i to jestem ja.
B: Ile w tonie mieści się słów. Gadatliwa kobieta. No cóż, rozmyśliłem się, nie pytam.
A: Co z ciebie za wredny facet?! Nienawidzę cię!
B: A ja jestem tobą zachwycony. Bądź ostrożna. Jeszcze się zobaczymy.
A: Obyś zobaczył twarz szatana! Słyszałeś mnie?!
M: Wykonałem to bardzo dokładnie. Co Pan o tym myśli?
N: Nieźle. Musi pan tylko zmienić trochę stylistykę.
Chcemy, aby ten hotel zachowywał pewne standardy.
Zdaję sobie też sprawę, jak dobry projekt jest przy tym ważny.
Być może dlatego współpraca z architektami idzie nam dobrze.
Załatw spotkanie, spotkamy się z nimi, zgoda?
Słucham?
B: Nihat?
N: Kto mówi?
B: Widzę, że zapomniałeś mój głos. Oczywiście - upłynęło sporo czasu. To ja, Baszak.
N: Potem dokończymy. M: Dobrze.
N: Co jest? Czego chcesz? Po co dzwonisz?
B: Co to za pytania? Dlaczego pomyślałeś, że czegoś potrzebuję?
Czy nie mogę już zadzwonić, żeby dowiedzieć się, co u ciebie słychać?
N: Posłuchaj, nie mam czasu na twoje gry. Mów, po co dzwonisz, inaczej się rozłączę.
B: Dobrze, dobrze. Musimy się spotkać.
N: Ja nie muszę się z tobą widzieć.
B: W takim razie popełniłam błąd dzwoniąc wcześniej do ciebie?
N: Grozisz mi? Nie mogę być twoim wspólnikiem. Nie dzwoń do mnie.
B: Aj, aj - nie może być moim wspólnikiem... Jeszcze jak możesz.
G: Dziewczyno, gdzie ty byłaś?
A: Nie pytaj, Gonca. Wprost nie uwierzysz, co mi się przydarzyło.
G: Co się stało?
A: Wpadłam na tego głupka.
G: Którego głupka?
A: A ilu jest głupków? Na Buraka, oczywiście.
G: Co?! Gdzie? Jak?
A: Wyszłam z domu, spokojnie sobie szłam, a tu nagle w moją stronę zaczyna biec pies: spanikowałam i przewróciłam się.
A kim był właściciel psa? To już z pewnością możesz sobie wyobrazić.
G: Nie wierzę... Chociaż, czemu się dziwić? Wy ciągle na siebie wpadajcie.
A: Tak. Staram się od niego wybawić, a on pojawia się przed moim nosem.
G: Tak jest zawsze.
A: Dokładnie.
G: A może on tam gdzieś mieszka?
A: Nie, on przyjechał do swojego kolegi.
G: No i dobrze. W takim razie nie skupiaj się na tym, kiedy go jeszcze mogłabyś zobaczyć.
A: Niech trzyma się ode mnie z daleka! Chodźmy na spotkanie.
G: Dziewczyno, zanim przyszłaś porozmawiałam z kelnerami.
Praca łatwa, a właściciel bardzo miły. Daj Bóg, a przyjmie nas.
A: Poważnie? Daj Bóg.
M: Dobrze, zaczynacie jutro. Powodzenia.
G: Dzień dobry, przyszłyśmy w sprawie ogłoszenia o pracę.
M: Niestety, dopiero co dogadałem się z tymi dziewczynami.
G: Aj, naprawdę?
No cóż... Dobrze.
M: Ale jeśli chcecie, zostawcie swoje numery telefonu.
A: Oczywiście.
A: Straciłyśmy pracę przez jakieś 5 min.
Znowu wszystko przez tego głupka!
Stałam się przeszkodą dla ciebie, wybacz mi, Gonca.
G: Nie gadaj. Widocznie nie było nam to przeznaczone.
A w ogóle, to wcale się nie zmartwiłam. Przypatrz się: ani jednego ładnego chłopaka.
A: Dziękujemy.
G: Dawaj, przynajmniej zabierzemy swoją wypłatę z poprzedniej pracy.
A: Nie sądzę, żeby wypłacili nam te pieniądze.
G: Dlaczego? To pieniądze, na które nie zapracowałaś?
A: Ale oni na pewno ich nie oddadzą. Po tym wszystkim, co zaszło...
G: W tym nie było przecież twojej winy. Musi je oddać, nie martw się.
A: Daj Bóg.
K: Kawa, panie Sinanie. S: Dziękuję. K: Smacznego.
E: Zbierz dla mnie sprawozdania. K: Natychmiast. E: Dziękuję.
Słucham, mój drogi.
S: Moja droga, jak się masz? Co porabiasz?
E: Dobrze, pracuję. A ty?
S: Niestety, myślę o tobie i nie mogę pracować. Bardzo się stęskniłem za tobą. Może przyjadę do Izmiru?
E: Przecież niedawno się widzieliśmy.
S: Ale tak nie mogę... Musisz się przeprowadzić do Stambułu.
E: Ja też o tym myślę.
S: Naprawdę?
E: R
…