Advertisement
Turkish transcript
Diyelim ki, eroin bağımlılığı neden olur?
Bu gerçekten aptalca bir soru, değil mi ?
Bu apaçık; bunu hepimiz biliyoruz;
Eroin, eroin bağımlılığına neden olur.
İşlem şöyle olur:
20 ila 21 gün arasında eroin kullanırsanız
Vücudunuz vahşice uyuşturucu ister
Çünkü uyuşturucunun içinde kimyasal kancalar var.
Bu bağımlılık anlamına geliyor.
Ama bir şey var.
Bağımlılık hakkında düşündüğümüz hemen hemen her şey yanlış.
Örneğin, eğer kalçanızı kırarsanız, hastaneye kaldırılırsınız
ve size haftalar veya aylar boyunca çokça diamorfin verilir.
Diamorfin eroindir.
Aslında, herhangi bir bağımlının sokakta edinebileceğinden çok daha güçlü bir eroindir,
çünkü uyuşturucu satıcılarının seyreltmek için kullandığı şeyler tarafından kontamine edilmemiştir.
Yakınınızdaki insanlara verilen
deluks eroin şuan hastanelerde çokça var.
Yani azda rastlansa insanlar bağımlı olmaz mı ?
Bu konu yakından incelenmiştir ve insanlar bağımlı olmuyor.
Yani sizin büyükanneniz kalça protezi ile bir esrarkeşe dönüşmez.
Peki neden ?
Bağımlılık konusundaki mevcut teori bir dizi deney parçası olarak gelir
yani 20.yüzyılın başlarında bu denenmiştir.
Deney basittir:
Bir fare alırsınız, kafese koyarsınız ve içine de 2 su şişesi koyarsınız
Bir tanesine sadece su, diğerine ise su bazlı eroin veya kokain.
Bu deneyi yapmaya her zaman devam edin,
fare sulu uyuşturucuya takıntılı hale gelecektir
kendini öldürene kadar daha ve daha fazlası için devam edecektir.
Ama 1970'lerde psikoloji profesörü Bruce Alexander,
bu deneyle ilgili garip bir şey farketti:
fareyi kafese yapayalnız koymak.
Bunun uyuşturucu almakla ilgisi yok.
O, farklı çalışsak ne olur? Diye merak etti.
Fare Parkını yaptı, basitçe fareler için bir cennet;
yemyeşil bir kafes fareler için renkli toplar, aşağı koşmak için tüneller,
arkadaşlarıyla bolca oynamak, ve onlar için çokça çiftleşme zamanı-
bir fare için istedikleri her şey bu şehirde.
Ve onlara su bazlı uyuşturucu ve normal su şisesi verildi.
Ama burda ilginç birşey var:
Fare Parkında, fareler hiç su bazlı uyuşturucu kullanmadı;
bunların hiçbirini aşırı doz, zorlayıcı olarak kullanmadılar.
Ama belkide bu farelerin bir inadı, değil mi ?
İyi, yardımsever, insancıl düzeyde bir deney oldu:
Vietnam Savaşı.
Vietnam'daki Amerikan askerlerinin %20'si veya daha çoğu eroin kullanıyorlardı.
İnsanlar eve döndüğünde gerçekten panikledi,
çünkü düşününce yüz binlerce esrarkeş
savaş bittiğinde Amerika'nın sokaklarında olacaklar.
Ama bir çalışma askerleri evinde izledi ve çarpıcı bir şey buldu:
onlar rehabilitasyona gitmiyorlardı; onlar kontrole gitmiyorlardı;
Eve geldikten sonra bunların %95'i durdu.
Eğer bağımlılığının eski teorisini düşünüyorsanız, bu hiç mantıklı değil.
Ama Profesör Alexander'ın teorisi düşününce mükemmel mantıklı,
çünkü, eğer yabancı bir ülkede korkunç bir ormanda iseniz
orada olmak istemezsiniz, her an ölebilirsiniz ve öldürmek zorundasınız,
eroin içerek vakit harcamak harika bir yoldur;
ama eğer güzel evinize, arkadaşlarınıza ve ailenize geri dönerseniz
ilk kafesten dışarı çıkarılmakla denk
ve insanı Fare Parkına koymak demektir;
kimyasallar yok, burası sizin kafesiniz.
Bağımlılık hakkında farklı düşünmek gerekir.
Bağ ve bağlanmak insanın doğuşunda beri gelen bir şey.
Mutlu ve sağlıklı olduğumuz zaman çevremizdeki insanlar ile aramızda bağ olacaktır.
Ama yapamayız.
çünkü izole edilmiş ya da hayat tarafından dövülmüş, travma geçiriyorduk.
bize rahatlama duygusu veren bir şeyle bağ kuracağız.
Bu bir akıllı telefonu sınırsız kontrol etmek olabilir;
Pornografi, video oyunları , reddit , kumar ya da kokain bile olabilir.
Ama bu insan doğasıdır, çünkü bir şeyler ile bağ kuracağız.
Sağlıksız bağ dışında sağlıklı bağlar kurmak için,
bir insana bağlı olmak, onunla olmak istemelisiniz.
Bağımlılık sadece kopukluk krizi belirtisi olduğu için
hepimizin etrafında oluyor.
Hepimiz hissediyoruz.
1950'lerden bu yana, bir Amerikalı'nın yakın arkadaş sayısı
giderek azalmaktadır.
Aynı zamanda evlerinde zemin miktarı
giderek artmaktadır.
Arkadaşım zemin miktarı seçmek için bağlantı üzerinden bir şeyler seçin.
Şuan da neredeyse bir yüzyıldır mücadele ettiğimiz Uyuşturucu Savaşı
her şeyi daha kötü yaptı.
Bunun yerine insanları iyileştirmeye yardımcı olmak ve birlikte yaşamalarını desteklemek yerine,
onları toplumdan dışarı atmak var
onların iş sahibi olması ve kararlı olmaları için uğraştık,
onlardan fayda alıyoruz ve uzaktan onları destekleyen biz onları uyuşturucu ile yakalarsak,
biz kelimenin tam anlamıyla kafesleri olan hapishane hücrelerine onları atarız,
iyi insanları koymak
onları daha kötü hissettiriyor ve kurtarma için değil ve nefret kılan bir durum.
Çok uzun süre, bağımlılığı sadece bireysel kurtarma hakkında konuştuk.
Ama bizim şimdi sosyal iyileşme hakkında konuşmamız gerek.
Çünkü biz grup olurken bir şeyler yanlış gitti.
Biz fazlaca Fare Parkı gibi görünen bir toplum inşa etmek zorundayız
ve bu izole edilmiş bir kafes gibi çok az.
Biz yaşadığımız doğal olmayan şeklimizi değiştirmek zorundayız
ve birbirimizi yeniden keşfetmeliyiz.
Bağımlılığın tersi aykırılık değildir; bağımlılığın tersi bağlantıdır.
Bu video Johann Hari,
Kitabın yazarı ile birlikte
''Çığlık Peşinde: Uyuşturucu Savaşı üzerine İlk ve Son Günleri''.
Bu videoda bize karşı çok nazikti , video için kelimeleri daha açıklayıcı yaptı.
Kitabı denemenizi öneririz.
Videolarımıza Patreon.com dan destek çıkabilirsiniz
Daha fazla video yapmamızı isterseniz, destekleriniz için teşekkür ederiz.
Bazı arkadaşlar bu videonun interaktif versiyonunu yapmışlar.
Açıklamadaki bağlantıya göz atın.
Subtitle-Çeviri: NST*
Bu gerçekten aptalca bir soru, değil mi ?
Bu apaçık; bunu hepimiz biliyoruz;
Eroin, eroin bağımlılığına neden olur.
İşlem şöyle olur:
20 ila 21 gün arasında eroin kullanırsanız
Vücudunuz vahşice uyuşturucu ister
Çünkü uyuşturucunun içinde kimyasal kancalar var.
Bu bağımlılık anlamına geliyor.
Ama bir şey var.
Bağımlılık hakkında düşündüğümüz hemen hemen her şey yanlış.
Örneğin, eğer kalçanızı kırarsanız, hastaneye kaldırılırsınız
ve size haftalar veya aylar boyunca çokça diamorfin verilir.
Diamorfin eroindir.
Aslında, herhangi bir bağımlının sokakta edinebileceğinden çok daha güçlü bir eroindir,
çünkü uyuşturucu satıcılarının seyreltmek için kullandığı şeyler tarafından kontamine edilmemiştir.
Yakınınızdaki insanlara verilen
deluks eroin şuan hastanelerde çokça var.
Yani azda rastlansa insanlar bağımlı olmaz mı ?
Bu konu yakından incelenmiştir ve insanlar bağımlı olmuyor.
Yani sizin büyükanneniz kalça protezi ile bir esrarkeşe dönüşmez.
Peki neden ?
Bağımlılık konusundaki mevcut teori bir dizi deney parçası olarak gelir
yani 20.yüzyılın başlarında bu denenmiştir.
Deney basittir:
Bir fare alırsınız, kafese koyarsınız ve içine de 2 su şişesi koyarsınız
Bir tanesine sadece su, diğerine ise su bazlı eroin veya kokain.
Bu deneyi yapmaya her zaman devam edin,
fare sulu uyuşturucuya takıntılı hale gelecektir
kendini öldürene kadar daha ve daha fazlası için devam edecektir.
Ama 1970'lerde psikoloji profesörü Bruce Alexander,
bu deneyle ilgili garip bir şey farketti:
fareyi kafese yapayalnız koymak.
Bunun uyuşturucu almakla ilgisi yok.
O, farklı çalışsak ne olur? Diye merak etti.
Fare Parkını yaptı, basitçe fareler için bir cennet;
yemyeşil bir kafes fareler için renkli toplar, aşağı koşmak için tüneller,
arkadaşlarıyla bolca oynamak, ve onlar için çokça çiftleşme zamanı-
bir fare için istedikleri her şey bu şehirde.
Ve onlara su bazlı uyuşturucu ve normal su şisesi verildi.
Ama burda ilginç birşey var:
Fare Parkında, fareler hiç su bazlı uyuşturucu kullanmadı;
bunların hiçbirini aşırı doz, zorlayıcı olarak kullanmadılar.
Ama belkide bu farelerin bir inadı, değil mi ?
İyi, yardımsever, insancıl düzeyde bir deney oldu:
Vietnam Savaşı.
Vietnam'daki Amerikan askerlerinin %20'si veya daha çoğu eroin kullanıyorlardı.
İnsanlar eve döndüğünde gerçekten panikledi,
çünkü düşününce yüz binlerce esrarkeş
savaş bittiğinde Amerika'nın sokaklarında olacaklar.
Ama bir çalışma askerleri evinde izledi ve çarpıcı bir şey buldu:
onlar rehabilitasyona gitmiyorlardı; onlar kontrole gitmiyorlardı;
Eve geldikten sonra bunların %95'i durdu.
Eğer bağımlılığının eski teorisini düşünüyorsanız, bu hiç mantıklı değil.
Ama Profesör Alexander'ın teorisi düşününce mükemmel mantıklı,
çünkü, eğer yabancı bir ülkede korkunç bir ormanda iseniz
orada olmak istemezsiniz, her an ölebilirsiniz ve öldürmek zorundasınız,
eroin içerek vakit harcamak harika bir yoldur;
ama eğer güzel evinize, arkadaşlarınıza ve ailenize geri dönerseniz
ilk kafesten dışarı çıkarılmakla denk
ve insanı Fare Parkına koymak demektir;
kimyasallar yok, burası sizin kafesiniz.
Bağımlılık hakkında farklı düşünmek gerekir.
Bağ ve bağlanmak insanın doğuşunda beri gelen bir şey.
Mutlu ve sağlıklı olduğumuz zaman çevremizdeki insanlar ile aramızda bağ olacaktır.
Ama yapamayız.
çünkü izole edilmiş ya da hayat tarafından dövülmüş, travma geçiriyorduk.
bize rahatlama duygusu veren bir şeyle bağ kuracağız.
Bu bir akıllı telefonu sınırsız kontrol etmek olabilir;
Pornografi, video oyunları , reddit , kumar ya da kokain bile olabilir.
Ama bu insan doğasıdır, çünkü bir şeyler ile bağ kuracağız.
Sağlıksız bağ dışında sağlıklı bağlar kurmak için,
bir insana bağlı olmak, onunla olmak istemelisiniz.
Bağımlılık sadece kopukluk krizi belirtisi olduğu için
hepimizin etrafında oluyor.
Hepimiz hissediyoruz.
1950'lerden bu yana, bir Amerikalı'nın yakın arkadaş sayısı
giderek azalmaktadır.
Aynı zamanda evlerinde zemin miktarı
giderek artmaktadır.
Arkadaşım zemin miktarı seçmek için bağlantı üzerinden bir şeyler seçin.
Şuan da neredeyse bir yüzyıldır mücadele ettiğimiz Uyuşturucu Savaşı
her şeyi daha kötü yaptı.
Bunun yerine insanları iyileştirmeye yardımcı olmak ve birlikte yaşamalarını desteklemek yerine,
onları toplumdan dışarı atmak var
onların iş sahibi olması ve kararlı olmaları için uğraştık,
onlardan fayda alıyoruz ve uzaktan onları destekleyen biz onları uyuşturucu ile yakalarsak,
biz kelimenin tam anlamıyla kafesleri olan hapishane hücrelerine onları atarız,
iyi insanları koymak
onları daha kötü hissettiriyor ve kurtarma için değil ve nefret kılan bir durum.
Çok uzun süre, bağımlılığı sadece bireysel kurtarma hakkında konuştuk.
Ama bizim şimdi sosyal iyileşme hakkında konuşmamız gerek.
Çünkü biz grup olurken bir şeyler yanlış gitti.
Biz fazlaca Fare Parkı gibi görünen bir toplum inşa etmek zorundayız
ve bu izole edilmiş bir kafes gibi çok az.
Biz yaşadığımız doğal olmayan şeklimizi değiştirmek zorundayız
ve birbirimizi yeniden keşfetmeliyiz.
Bağımlılığın tersi aykırılık değildir; bağımlılığın tersi bağlantıdır.
Bu video Johann Hari,
Kitabın yazarı ile birlikte
''Çığlık Peşinde: Uyuşturucu Savaşı üzerine İlk ve Son Günleri''.
Bu videoda bize karşı çok nazikti , video için kelimeleri daha açıklayıcı yaptı.
Kitabı denemenizi öneririz.
Videolarımıza Patreon.com dan destek çıkabilirsiniz
Daha fazla video yapmamızı isterseniz, destekleriniz için teşekkür ederiz.
Bazı arkadaşlar bu videonun interaktif versiyonunu yapmışlar.
Açıklamadaki bağlantıya göz atın.
Subtitle-Çeviri: NST*